யின் மூலம் இறையருளை எளிதில் பெறலாம் என்பது அவரது முக்கிய உபதேசமாகும்.

இறைவனை உணர்ந்து நாம் சீரும் சிறப்புமாக விளங்கிட வாழ்க்கை பற்றிய மூன்று முக்கிய அடிப்படை உண்மைகளைப் புரிந்துகொண்டால் போதும்.

1. மறதி மனிதனின் இயல்பு. அதிலும் குறிப்பாக, இன்றைய மனிதன் கடவுளை மறப்பதில் தனி சுகமே காண்கிறான். ஆனால் மனிதன் மறந்தாலும் அவனைக் கண்ணெனக் காக்கும் பணியை மறக்காதது கடவுளின் விரதம் ஆகும். கடவுளின் அந்த விரதத்தின் வெளிப்பாடு பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையிலும் உபதேசங்களிலும் விரவிக் கிடப்பதைக் காணலாம்.

2. இந்த உலகில் மக்கள் இரண்டு விதமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒன்று, மக்கள் தத்தமது ஆசைகளினால், அகங்காரத்தினால், அவசரத்தினால், கர்ம வினைகளினால்,  விதிவசத்தினால், கவனக்குறைவினால், கூடா ஒழுக்கத்தினால் தங்களைத் தாங்களே மாற்றிக்கொள்வது நிறைவில்லாத வாழ்க்கை ஆகும்.

இரண்டாவது, நாம் இப்படி வாழ வேண்டும் என்று நம்மைப் படைத்தவன் வடிவமைத்து வைத்திருக்கிறார். கடவுள் நமக்காகத் திட்டமிட்ட வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொண்டு அதன்படி வாழ்வது நிறைவான ஆன்மிக வாழ்க்கை ஆகும்.

3. கடவுளை நான் நேசிக்கிறேன் என்பது சமய வாழ்க்கை. கடவுள் என்னை நேசிக்கிறார் என்பது ஆன்மிக வாழ்க்கை.

இந்த ஆன்மிகப் புரிதலின்படி வாழ்க்கையில் ஒவ்வொருவரும் முன்னேற வேண்டும் என்பது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வலியுறுத்தும் ஒன்றாகும்.

இந்த மூன்று புரிதல்களைப் பெறுவதற்கு ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் பெரிதும் முயற்சிக்கிறார்கள் அல்லது முயற்சிக்க வேண்டும்.

நமது அந்த முயற்சி பலித்திட சில தகுதிகளை நாம் வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். அந்தத் தகுதிகள் நமக்கு வருவதற்கு...,

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைச் சுற்றி நமது அன்றாட வாழ்க்கை அமைய வேண்டும். அன்றாட காரியங்களில் ஆண்டவனின் கருணையைக் காண ஆரம்பித்தால் அல்லாடும் வாழ்க்கை ஒருவருக்கு இருக்காது. அப்போது அவர் தெய்வ பாதுகாப்பினை உணர்வார்.

‘மனிதப் பிறவியின் லட்சியம் இறையனுபூதி பெறுவதுதான்’ என்பதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வலியுறுத்துகிறார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் எவ்வாறு வாழ்ந்தார்? என்ன செய்தார்? என்று சிந்திப்போம்.

* நான் பிறந்தது எதற்காக?

* வாழ்க்கையில் எதற்கு இவ்வளவு கஷ்டங்கள்?

* கஷ்டங்கள் இல்லாத ஆனந்தப் பெருவாழ்வு எனக்கு எவ்வாறு கிட்டும்?

இவை போன்ற கேள்விகள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்கு இளமைக் காலத்திலேயே வந்துவிட்டன. அவற்றுக்கான தீர்வுகளையும் அவர் விரைவில் கண்டு கொண்டார்.

* தமது கடும் தவத்தினால் உலக அன்னை ஆதிபராசக்தியை உணர்ந்து அவரது அருள் வட்டத்திற்குள்ளேயே எப்போதும் இருந்தார்.

* மனிதர்கள் பொதுவாக யாரோ ஒருவரையோ, பலரையோ சந்தோஷப்படுத்த வாழ்கிறார்கள். ஆனால் லோகமாதாவின் திருப்திக்காகவே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வாழ்ந்தார்.

வேருக்கு நீர் ஊற்றினால் விருட்சத்தின் எல்லாப் பகுதிக்கும் அந்தச் சத்து சேரும். இறை
வனின் திருப்தி எல்லோருக்கும் திருப்தி தரும்.

* தான் பெற்ற பேரின்பத்தைத் தனக்கு வேண்டியவர்கள் மட்டுமல்ல, அனைவரும் பெறப் பெரிதும் விரும்பினார். தானும் அதன்படியே வாழ்ந்தார்; பிறரையும் அவ்வாறே வாழ வைத்தார்.

மேற்கண்ட மூன்று அம்சங்களையும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையின் சாரமாகக் கொள்ளலாம். அடுத்து மூன்று கேள்விகள் வருகின்றன:

நாமும் இவ்வாறு சிறப்பாக தெய்வப் பாதுகாப்புடன் வாழ ஆவல் கொள்கிறோமா?

வெறும் ஆவல் மட்டுமல்லாமல் அதன்படி வாழ்ந்திட முயற்சி செய்கிறோமா?

அந்த முயற்சி என்றும் நிலைத்திட நம்மைச் சேர்ந்தவர்களுக்கும் அந்த உயரிய ஆன்மிக வாழ்க்கையை உணர்த்த முயற்சிக்கிறோமா?

அவ்வாறென்றால் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்களாகிய நாம் மூன்று விரதங்களைக் கடைப்பிடிப்பவர்
களாக மாறுவோம்.

விரதம் 1: ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அருள் தொடர்பு எல்லைக்குள் என்றும் நான் இருப்பேன்.’

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை மறவாமல் இருப்பது, கடவுளுடன் பிரார்த்தனையில் இருப்பது,  இறைநம்பிக்கையில் இருப்பது, எனக்கு எது நடந்தாலும் இறைவன் எனக்காகச் செய்கிறார் என்று ஆழ்ந்த உணர்வில் திளைப்பது- இவையெல்லாம் நாம் அவருடைய அருட்தொடர்பு எல்லைக்குள் இருப்பதாகும்.

அன்பர்களே, இந்தக் கருத்துகளை ஒரு கதை மூலம் புரிந்துகொள்ளலாம். அது ஸ்ரீராமகிருஷ்ண
ரின் ‘எல்லாம் ராமர் இச்சை’ கதை. அதை நினைவுகூர்ந்து பாருங்கள். உடனே அவை உங்களுக்கு விளங்கும்.

அடுத்த விரதம் முக்கியமானது.

நம் உலக வாழ்க்கை குருக்ஷேத்திரம் போன்றது. அர்ஜுனன் போன்று மனிதன் செயல்படுகிறான். ஆண்டவனாக ஸ்ரீகிருஷ்ணர் வழிகாட்டுகிறார். கௌரவப் படையின் எல்லா எதிரிகளையும் கிருஷ்ணர் தானே ஒழித்து விடுவதாகக் கூறினார். அதைச் செய்வதற்கு அர்ஜுனனை ‘நிமித்த மாத்திரம் பவ - எனது கருவியாக இரு. எல்லோரையும் நானே வதைக்கிறேன்’ என்றார்.

ஆனால் அர்ஜுனன் தன்முனைப்போடு அடிக்கடி அவனே அவசர முடிவெடுத்துப் பலவித அல்லல்களில் மாட்டிக்கொள்வான். கிருஷ்ணரின் சம்மதம் இல்லாதவற்றில் அர்ஜுனனே சுயமாகச் செயல்பட்டுச் சிரமத்தில் சிக்கிக் கொள்வான்.

இறைவனின் திட்டத்தை நிறைவேற்றவே மனிதனுக்கு வாழ்க்கை வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது மிக உயர்ந்த ஓர் ஆன்மிக உண்மை.

சாதாரண மக்களாகிய நாமும் அர்ஜுனனின் அவசரத்தனத்தைப்போல் பல வேளைகளில் செய்துவிட்டுத் திணறுகிறோம். அதுபோன்ற தருணங்களை எண்ணி நாணவும் செய்வதுண்டு.

இந்த மனப்போக்கை, இந்த தன்முனைப்பை மாற்றிக்கொள்ள நாம் இரண்டாவது விரதத்தை மேற்கொள்வோம்.

விரதம் 2: ‘என் செயல்களிலும் சிந்தனைகளிலும் என் திருப்தி அல்ல, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் திருப்தியைத்தான் பார்க்கக் கற்பேன். எதிலும் என்னை, என் விருப்பத்தை, என் கஷ்டத்தை, என் சுகத்தை, தன்முனைப்பை நான் முன்னிறுத்தாமல் இறைவனை முன்னிறுத்துவேன்.’

சுவாமி விவேகானந்தர் அமெரிக்கா சென்று சர்வ சமயப் பேரவையில் கலந்துகொள்ள வாய்ப்பு பெற்றார். ஆனால் இறைவனது விருப்பப்படிதான் தான் அங்கு செல்ல வேண்டும்; தன் விருப்பப்படி செல்லக்கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருந்தார். மீண்டும் மீண்டும் பிரார்த்தனை புரிந்தார்; சிந்தித்தார்.

மேலை நாடுகளுக்குச் சென்று சனாதன தர்மத்தைப் பரப்பும் பணி தனக்கு இறைவனால் வழங்கப்பட்டது என்பதைத் தெளிவாக அனுபவத்தில் உணர்ந்த பிறகே புறப்பட்டார்.
வனின் திருப்தி எல்லோருக்கும் திருப்தி தரும்.

அதுபோல் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் தங்களது செயல்களை நிறைவேற்ற தங்களது சொந்த விருப்பம் அல்லாமல் தெய்வத்தின் விருப்பத்திற்காக, வழிகாட்டுதலுக்காகக் காத்திருப்பார்கள்.

அன்றாடம் ஜபம் செய்வதுகூட தன்னுடைய திருப்திக்காக இல்லாமல், தான் ஜபம் செய்தால் இறைவன் திருப்தி அடைகிறாரா என்றுதான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் சிந்திப்பார்கள்.

பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை ஒருவர் தியானித்து வாழ்க்கையில் மேம்படும்போது என்ன ஆகிறார்? இந்தக் கேள்விக்கு சுவாமி விவேகானந்தர் நேர்த்தியான பதில் தருகிறார்:

‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை வணங்குபவர்கள் அதே கணம் தங்கமாக மாறிவிடுவார்கள். இந்தச் செய்தியுடன் வீடுவீடாகச் செல்லுங்கள், அமைதியின்மை எல்லாம் போய்விடும். பயத்தை விட்டுவிடுங்கள்.’

தங்கம் போன்று நல்ல மதிப்பு உடையவர்களாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் மாறுவதற்கு மூன்றாவது விரதத்தை மேற்கொள்வோம்.

கௌரி மா என்பவர் ஓர் அருமையான தபஸ்வினி. சிறு வயது முதலே தெய்வத்தை மட்டுமே பற்றிக்கொண்டு வாழ்ந்தவர். சுமார் 12 ஆண்டுகள் பல்வேறு இடங்களுக்குச் சென்று தவ வாழ்க்கை வாழ்ந்தார்.

பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பற்றிக் கேள்விப்பட்டார். அவரே கௌரி மாவைத் தனது அருள் வட்டத்துக்குள் ஈர்த்துக் கொண்டார். கடினமாக தவம் செய்து கொண்டிருந்த கௌரி மாவின் ஆன்மிக வாழ்க்கையை எளிதாக்கிக் கொடுத்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

ஆன்மிக அனுபவங்களில் திளைத்த கௌரி மாவிடம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், ‘நீ  பெண்களின் முன்னேற்றத்திற்காகத் தொண்டு செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் உனது வாழ்க்கை பூரணமடையும்’ என்று அருள் கட்டளையிட்டார்.

பிற்காலத்தில் கௌரி மா தான் பெற்ற ஆன்மிகப் பேற்றினைப் பெண்களின் முன்னேற்
றத்திற்காகவும் சமுதாயத்தின் நலத்திற்காகவும் அர்ப்பணித்தார். அதன் மூலம் தங்கக்கட்டியாக இருந்த அவரது ஆன்மிகம் தங்க ஆபரணங்களாக மாறி மக்களுக்குப் பெரிதும் பயன்பட்டது.

அந்த அற்புதமான வரலாற்றின் அடிப்படையில் நாமும் பரிணமிக்க மூன்றாவது விரதத்தை மேற்கொள்வோம்.
களாக மாறுவோம்.

விரதம் 3: ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் பக்தனாக மட்டும் நிற்காமல், அவரது பிரதிநிதியாகச் சமுதாயத்தில் நான் நடந்து கொள்வேன்.’

மேற்கூறிய மூன்று புரிதல்களையும் மூன்று கேள்விகளையும் மூன்று விரதங்களையும் கடைப்பிடிப்பவர்கள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் தொடர்பு எல்லைக்குள் நிலைத்து நிற்பார்கள். அதுவே அவர்களின் பிறவியை உன்னதமாக்கிவிடும்.

முத்தாய்ப்பாக, சுவாமி விவேகானந்தர் கூறிய ஆசீர்வாதத்தை நினைவில் கொள்வோம்:

‘‘.....கடவுளைப் பற்றி வெறுமனே கொள்கைகளை அளந்து கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை. அவரிடம் பக்தி கொண்டு ஆன்மிகச் சாதனைகள் செய்ய வேண்டும்......  அன்றாடத் தேவைகளுக்கு உரிய எண்ணங்களை இறைவனின் மூலமாகவே எண்ணலாம். அவனை நினைத்து உண், அவனை நினைத்துப் பருகு, அவனை நினைத்து உறங்கு, அவனையே அனைத்திலும் காண். பிறரிடம் அவனைப் பற்றிப் பேசு. இது மிகவும் நன்மை பயக்கும்.’’

- சுவாமி விவேகானந்தரின் ஆன்மிகச் சிந்தனைகள், பக்கம் 54.         

அந்தத் தங்கப் பதக்கத்தை அன்னுராணி தனது பெற்றோருக்கோ, தனது குருவிற்கோ சமர்ப்பிக்கவில்லை. தனது வெற்றிக்கு அடித்தளமிட்ட சுவாமி விவேகானந்தருக்கு அதனைக் காணிக்கையாக்கினார்.

123 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மறைந்த ஒரு மகானுக்கு இன்று ஒருவர் தங்கப் பதக்கம் சமர்ப்பித்தார் என்றால் அந்த மகான் இன்றும் உயிரோடு விளங்குகிறார் என்று பொருள் அல்லவா!

சுவாமி விவேகானந்தரின் சிந்தனைகள்தான் தன்னைச் செதுக்கின என்று அன்னு ராணி உளமாற நம்பினார். அதைவிட முக்கியமானது இளைஞர்களை சுவாமி விவேகானந்தர் பெரிதும் நம்பினார் என்பது வரலாறு. விவேகானந்தர் இந்திய இளைஞர்களின் முன்னேற்றத்திற்காக அன்றும் இன்றும் வேண்டிய கருத்துக்களை உரைத்ததும் நம் தமிழகத்தில்தான்.

இன்று பிப்ரவரி 9. இதே தேதியில் 129 வருடங்களுக்கு முன்பு சுவாமிஜி சென்னையில் 1897-ஆம் ஆண்டில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மத்தியில் சிறப்பான வரவேற்பு பெற்றார். அனைத்து விதமான மக்களும் அவரது கருத்துக்களால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டனர்.

ஒரு சிறந்த மருத்துவர் போல் மனிதனின் நோய் எங்கே இருக்கிறது? அந்த நோய்க்கான மருந்து மட்டுமல்ல, நிரந்தரத் தீர்வு எங்கிருக்கிறது என்பதையும் சுவாமிஜி கண்டறிந்து கூறினார்.

இன்று நம் இளைஞர்கள் உலகில் எங்கும் வரவேற்கப்படுகிறார்கள். ஆனால் ‘நாய்களுக்கும் இந்தியர்களுக்கும் இங்கு இடமில்லை' என்று பல மேலை நாடுகளில் போர்டு மாட்டப்பட்டிருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. அப்படிப்பட்ட மோசமான சூழ்நிலையில் விவேகானந்தர் உலக அரங்கில் நம் நாட்டின் கலாச்சார, பண்பாட்டு, ஆன்மீகப் பெருமைகளைப் பறைசாற்றினார்.

விவேகானந்தரின் சிகாகோ பிரசங்கத்திற்குப் பின்னரே இந்தியர்களை  அமெரிக்கர்களும் ஆங்கிலேயர்களும் ஐரோப்பியர்களும் மதிக்க ஆரம்பித்தார்கள். அதைவிட முக்கியம், இந்தியர்களே இந்தியர்களை மதிக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

ஒரு தனிமனிதனுக்குத் தன்னம்பிக்கை தருவதே கடினம். ஆனால் சுவாமி விவேகானந்தரோ ஒரு நாட்டிற்கே தன்னம்பிக்கை தந்தார். அடிமைத்தனத்தில் மூழ்கியிருந்த மக்களுக்கு உற்சாகத்தைக் கொடுப்பது சிரமம் என்றால் அவர்களையே நம்புவது எவ்வளவு பெரிய சவாலாக இருந்திருக்கும்! ஆம், சுவாமிஜி நம்மை நம்பினார்!

“போட்டி என்று வருமானால் நம் இளைஞர்கள் உலகில் உள்ள எந்த இளைஞர்களையும் வெல்வார்கள் என்பது நமக்குத் தெரிந்த ஒன்று.”

இவ்வாறு விவேகானந்தர் பிப்ரவரி 9-ஆம் தேதி காலையில் சென்னையில் திருவல்லிக்கேணி இலக்கிய சங்கத்தில் ‘நம் முன் உள்ள பணி' என்ற தலைப்பில் இளைஞர்களை ஊக்கப்படுத்தினார்.

அந்நிய படையெடுப்பு மற்றும் நம் மக்களின் சிந்தனைத் தூக்கம் என்று பல காரணங்களால் இந்திய மக்களின் தன்னம்பிக்கை தகரந்திருந்தது.

ஆனால் சுவாமிஜி நம் மக்களின் திறமைகளையும் கண்டார், நம்மிடம் இருந்த குறைபாடுகளையும் சுட்டிக் காட்டினார். அதோடு நாம் குண்டுசட்டியில் குதிரை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கக் கூடாது. இந்தியர்கள் உலக பார்வை பெற வேண்டும். உலக தரத்தில் உயர வேண்டும் என்று முதன் முதலில் முழங்கியவர் சுவாமி விவேகானந்தர்தான்.

நமது மக்களின் குறைபாடுகளாக சுவாமிஜி அன்றைய சொற்பொழிவில் காட்டித் தந்தவை பல. அவற்றுள் சில...,

“நாட்டின் மிகச் சிறந்த மேதைகள் நூற்றாண்டுகளாகச் சமையலறையைப் பற்றியும், நான் உங்களைத் தொடலாமா? நீங்கள் என்னைத் தொடலாமா? அப்படி தொட்டுவிட்டால் என்ன பிராயச்சித்தம் என்பது பற்றியும் விவாதிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்றால், அந்த இனத்திற்கு அதை விட பெரிய சீரழிவு வேறென்ன வேண்டும்?”

"பரந்த மனப்பான்மை பெறுவது, பிற நாடுகளுக்குச் செல்வது. மற்றவர்களோடு கலப்பது, நம் கருத்துக்களை உலகம்தழுவியதாக அமைப்பது- இவையே நம் லட்சியத்தின் எல்லை.

“ஆனால் எப்போதுமே நாம் நமது சாஸ்திரங்களின் திட்டங்களுக்கு மாறாக, நம்மை மேலும் மேலும் சிறுசிறு கூட்டமாக்கிக் கொள்வதற்கே முயன்று கொண்டிருக்கிறோம்; மற்றவர்களோடு பழகுவதிலிருந்து விலகி வருகிறோம். இதனால் பல அபாயங்கள் நேர்ந்துள்ளன. நாம்தான் உலகத்திலேயே சிறந்தவர்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோமே, அது அவற்றுள் மிக மோசமான ஒன்று.

“வாழ வேண்டுமானால் ஒவ்வொரு நாடும் நிச்சயம் எதையாவது உலகிற்குக் கொடுத்தேயாக வேண்டும். உயிர் கொடுத்தால் உயிர் பெறலாம். மற்றவர்க்கு வழங்குவதன் மூலம் அதற்கான விலையை அளிக்க வேண்டும். நாம் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வருகிறோம் என்பது நிதரிசனம். அது எப்படி?

“அறிவிலிகள் எதையாவது நினைத்துவிட்டுப் போகட்டும், நாம் வாழ்ந்து வருவதற்கான காரணம் நாம் வெளியுலகிற்கு எப்போதும் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதுதான். மதம், தத்துவம், ஞானம், ஆன்மீகம்  இவையே உலகிற்கு இந்தியா வழங்கும் கொடை.”

சுவாமி விவேகானந்தர் மேற்கூறிய கொடைகளை வழங்கியவர்களை ரிஷிகள் என்று நிர்ணயிக்கிறார். அவர் மேலும் அதே சொற்பொழிவில் நமது குறைபாடுகளை நீக்கிக் கொண்டு நிறைவாக வாழ்வதற்கு வழி கூறினார்:

“பழங்கால ரிஷிகள் மகத்தானவர்கள். நாம் அவர்களைவிட மகத்தானவர்களாக வேண்டும். அவர்கள் கடந்த காலத்தில் மாபெரும் காரியங்களைச் செய்தார்கள். நாம் அவர்களைவிட மகத்தான காரியங்களைச் செய்ய வேண்டும். பழங்கால இந்தியாவில் நூற்றுக்கணக்கான ரிஷிகள் இருந்தார்கள். நம்மிடையே லட்சக்கணக்கான ரிஷிகள் வேண்டும்; நிச்சயமாக வரத்தான் போகிறார்கள். இதை நீங்கள் எவ்வளவு விரைவாக நம்புகிறீர்களோ, அந்த அளவிற்கு இந்தியாவிற்கும் நல்லது, உலகத்திற்கும் நல்லது.

“நீங்கள் எதை நம்புகிறீர்களோ அதுவாகவே ஆகிறீர்கள். நீங்கள் உங்களை வீரர்கள் என்று நம்பினால் வீரர்கள் ஆவீர்கள், ரிஷிகள் என்று நம்பினால் நாளைக்கே ரிஷிகளாவீர்கள். உங்களை எதனாலும் தடுக்க முடியாது. ஒன்றுக்கு ஒன்று முரணானவை போன்றும் சண்டையிடுபவை போன்றும் தோன்றுகின்ற நமது மதப் பிரிவுகள் அனைத்திற்கும் பொதுவான ஒரு கோட்பாடு இருக்குமானால், அது, எல்லா பெருமையும் ஆற்றலும் தூய்மையும் ஆன்மாவில் ஏற்கெனவே இருக்கிறது என்பதுதான். 

நல்லவனாக இருப்பதும் நன்மை செய்வதும் முட்டாள்தனம் என்று திரும்பத் திரும்ப இவர்கள் பல விதங்களிலும் கூறி வருகிறார்கள். பலரையும் நம்ப வைக்கிறார்கள். பாரம்பரியச் சிறப்பையும் உண்மையான மேன்மையையும் அறிய மறுக்கும் இந்த அறிவுஜீவிகளின் சொற்படிப் பலரும் நடக்கிறார்கள்.

விளைவு? நம் மண்ணுக்குரிய அம்சங்களை விடுத்து, மற்ற எல்லோரையும் புறந்தள்ளித் தன்னை மட்டும் தலைவனாகக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். அதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் உண்மையான கலாச்சாரத்தில், பண்பாட்டில், தெய்விகத்தில் நம்பிக்கை இழந்து வருகிறார்கள். இந்த நம்பிக்கை இழப்பே நன்மை செய்வதில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக, வீரியமற்றவர்களாக அவர்களை ஆக்குகிறது.

இதனால், ‘என்ன செய்து என்ன பயன்? நன்மை செய்பவனுக்குத்தான் எத்தனைத் தடங்கல்கள்' என்ற மனநிலை பலருக்கும் வருவதற்கு இப்படிப்பட்ட தலைவர்கள் அயராத உழைப்பதாகத் தெரிகிறது. ‘தீயவர்கள் தான் ‘ஓஹோ' என வாழ்கிறார்கள்' என்று பலரும் நொந்து கொள்வார்கள்.

தீயவர்களை ஒழிப்பதற்கு நாமும் அவர்களைப் போல முரட்டுத்தனமாகச் செயல்பட வேண்டும் என்று தீவிரவாதச் செயல்கள் செய்யவும் பல தலைவர்கள் தயங்குவதில்லை. தீமைகளையும் தீவிரவாதத்தையும் முற்றிலும் ஒழித்தேயாக வேண்டும் என்பதை ஆள்பவர்களுக்கு உணர்த்த முடியாமலும் போகலாம். தீவிரவாதத்தை உருவாக்கும் சமூக, அரசியல், ஏன் சில மத வியாபாரிகளைக்கூட மாற்றுவது சிரமம்தான்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் சீர்திருத்தத்திற்கான சரியான வழிகாட்டுதல் உண்டா? நிகழ்கால, எதிர்கால, நன்மை - தீமை விளைவுகள் பற்றிய அக்கறையுடனான தெளிவான சிந்தனை இல்லாமல் செய்யும் அனைத்துச் சீர்திருத்தங்களும் முடிவில் என்ன ஆகின்றன?

வேண்டியது கொள்கைவெறியா? கொள்கை வீரியமா?

இவை போன்ற கேள்விகளுக்கு விடையாக சுவாமி விவேகானந்தர் சென்னையில் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு உதாரணத்துடன் விளக்கி னார்.

“….தீமைக்கு எதிரான வேலையைப் பற்றிய முதல் கருத்து இதுதான். அது நம்மை மேலும் மேலும் அமைதி யானவர்களாக்க வேண்டும். வெறியை நம்மிடமிருந்து அகற்ற வேண்டும். தீவிர வெறியுடன் செய்யப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் எல்லாம் தங்கள் தோல்வியைத் தாங்களாகவே தேடிக்கொண்டன என்பதை உலக வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது.

"உரிமையையும் சுதந்திரத்தையும் நிலைநாட்ட நடைபெற்ற புரட்சிகளுள், 1861-63- இல் நடந்த அமெரிக்காவின் அடிமை முறை ஒழிப்புப் போரை விடப்  பெரிய ஒன்றைக் கற்பனை செய்துகூடக் காண முடியாது. ஆனால் அதன் விளைவு என்ன?

“இன்று அந்த அடிமைகள், அடிமை முறையை ஒழிப்ப தற்கு முன்பு இருந்ததைவிட நூறு மடங்கு மோசமான நிலையில் உள்ளனர்... அவர்களது உயிருக்கு மதிப்பே இல்லை. ஏதேதோ காரணம் காட்டி அவர்கள் உயிருடன் எரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்கிற கொலைகாரர்களைத் தண் டிக்க எந்தச் சட்டமும் இல்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் கருப்பினர்கள், அவர்கள் மனிதர்களல்ல, ஏன் மிருகங்கள்கூட அல்ல!

"சட்டத்தினாலோ, தீவிரவாதத்தாலோ, பலாத்காரமாகத் தீமையை நீக்க முற்பட்டால் விளைவு இதுதான். நல்லது செய்வதற்காகவே ஆனாலும் தீவிர வெறியுடன் செயல்பட்ட ஒவ்வோர் இயக்கத்தையும் வரலாறு இவ்வாறே நமக்கு இனம் காட்டுகிறது. என் அனுபவமும் அதுவே" (கொழும்பு முதல்

அல்மோரா வரை- 201).

தீவிர வெறியுடன் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முயல்வது துருப்பிடித்த கத்தியால் தம் கட்டியைக் களைவதற்குச் சமம். தீமை வேறு; தீயவர் வேறு. தீமைகளை எதிர்க்கும்போது பெரும்பாலும் தீயவர்களை முற்றிலும் ஒழித்துவிட நினைத்துச் செயல்படுகிறார்கள். தலைவலி வந்தால் தலையை எடுப்பதற்குச் சமம் இது.

அப்படி ஒழித்தால் தீமை குடிகொண்டிருந்த மனிதன் ஒழிக்கப்படுகிறான்;

ஆனால் தீமை தப்பிவிடுகிறது. ‘பாவியை வெறுக்காதே; பாவத்தை வெறுக்கக் கற்றுக் கொள்’ என்பது விவேகானந்த சூத்திரம்.

கொள்கையில் தீவிரம் என்று நினைத்துக் கொண்டு சமுதாயச் சீர்திருத்தவாதிகள் பலரும் தீவிரவாத வெறியுடன் செயல்படுகிறார்கள். இந்த முயற்சி அழிவுபூர்வமானது. அப்படியெனில், ஆக்கபூர்வமான சித்தாந்தம் ஏதாவது உள்ளதா? பயங்கரவாத வெறியில்லாமல் செயல்பட்டுச் சாதித்தவர்கள் உள்ளார்களா?

அமெரிக்காவில் சுவாமி விவேகானந்தரின் சிந்தனைத் தாக்கம்

சுவாமி விவேகானந்தர் சென்ற நூற்றாண்டில் இருந்த அமெரிக்கக் கறுப்பின மக்களின் நிலை பற்றிச் சரியாகக் கணித்தார். அமெரிக்காவில் 4 வருடங்கள் தம் ஆன்மிகச் சக்தியால் தெய்விகக் கருத்துகளை அமெரிக்கர்களின் சிந்தனைகளிலும் உணர்விலும் சுவாமி விவேகானந்தர் புகட்டினார். சாதாரணத் தலைவர்கள் கருத்துளைக் கூறும்போது, அவை ஒரு காலகட்டத்திற்கோ, ஒரு சிலருக்காகவோ ஏற்றவையாக இருக்கும்.

ஆனால் விவேகானந்தர் போன்ற தவசீலர்களின் கருத்துகள் உலகம் தழுவியவை. எல்லாக் காலத்திற்கும் ஏற்றவை. அவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் கடைப்பிடித்து உலகிற்கு நன்மை செய்ய முடியும். சுவாமிஜியின் சிந்தனைத் தாக்கத்தினால் மார்ட்டின் லூதர் கிங் என்ற அமெரிக்க கருப்பினத் தலைவரும் தம்மை அறியாமலே ஈர்க்கப்பட்டார் எனலாம். அவர் கறுப்பின மக்களின் உரிமைக்காகத் தீவிரமாகப் போரிட்டாலும் அவரிடம் தீவிரவாத, மதவெறி போன்ற உணர்ச்சிகள் இல்லாதிருந்தது சிறப்பம்சமாகும்.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் தம் மக்களிடம் இருந்த அறிவு மற்றும் சிந்தனைக் குறைபாடுகளைச் சரிவரக் கண்டுகொண்டார். கறுப்பின மக்கள் மதிப்புடனும் கெளரவத்துடனும் வாழ்வதில் ஊக்கம் ஏதுமின்றி இருந்தார்கள்; அடிமைத்தனத்தை இயல்பு என ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். தாங்கள் எதனால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் அறியவில்லை; அந்தக் காலத்தில் கருப்பின மக்களுக்கு ஓட்டுரிமைகூட இல்லாமலிருந்தது. வெள்ளை அமெரிக்கர்களைப் போல் தாங்களும் சம உரிமையைப் போராடிப் பெற வேண்டுமென்ற உணர்ச்சியுமின்றி மந்தமாக இருந்தார்கள்.

மகாகவி பாரதியார் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த நம் மக்களைப் பார்த்து பாடினாரே…. அதே நிலைதான் அங்கும் நீடித்தது.

சமூக வலைதளங்கள் எதுவும் இல்லாத காலகட்டத்தில் சுவாமி விவேகானந்தரின் உரை எவ்வாறு நாடெங்கும் மக்கள் மத்தியில் பெரும் செல்வாக்கை ஏற்படுத்தியது? அதற்குப் பல காரணங்கள் இருந்தன. அவற்றில் முக்கியமானவற்றை நாம் இங்கு அவதானிப்போம்.

சுவாமி விவேகானந்தரிடம் இருந்த நான்கு முக்கிய அம்சங்கள் உலக தரத்தில் அவரைத் தூக்கி நிறுத்தியது.

1. சுவாமிவிவேகானந்தரின்தன்னம்பிக்கை பேச வைத்தது!

சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்துகள் தனிமனிதர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல், நம் தாய்த் திருநாட்டிற்கே தன்னம்பிக்கை ஊட்டின.

சர்வ சமயப் பேரவையில் உரையாற்றுமாறு எந்த நிறுவனமும் அவரை அழைத்திருக்கவில்லை. சுவாமிஜி சிறப்பான சொற்பொழிவாளர் என்று யாருக்கும் தெரியாது. அவர் உண்பதற்கும் தங்குவதற்கும்கூட இடமின்றி அமெரிக்கத் தெருக்களில் அலைந்ததுண்டு. அவரது உடையைக் கண்டு அவரைக் கல்லால் அடித்தவர்களும் உண்டு.

பணமில்லை, ஆதரிப்பார் யாருமில்லை, உணவு, மனிதர்கள், சூழ்நிலை என எல்லாமே சிரமாகவும் சிக்கலாகவும் இருந்தன. என்றாலும் அவர் எல்லா இன்னல்களையும் இடர்பாடுகளையும் சிகாகோ சிறப்புரை நிகழ்த்துவதற்கு முன்பு தன்னம்பிக்கையுடன் கடந்து கொண்டிருந்தார்.

‘சர்வ சமயப் பேரவை நடப்பதே எனக்காகத்தான்’ என்று சுவாமி துரியானந்தரிடம் சுவாமிஜி கூறினாரென்றால் அவரது தன்னம்பிக்கையைப் பற்றி வியக்காமல் இருக்க முடியுமா?

2. ‘மனிதன்தெய்வீகமானவன்’என்றஉண்மையைஅவர்களுக்குத்கூறும்தொண்டினைச் செய்யவேண்டும்என்றதணியாததாகம்அவரைஉரையாற்றவைத்தது.

உலக மக்கள் அனைவருக்கும் தெய்வீகத்தைப் போதிக்க வேண்டும் என்பது சுவாமிஜிக்கு வழங்கப்பட்ட இறைகட்டளை. அதைச் செம்மையாகச் சீக்கிரம் நிறைவேற்று என்பது அவரது குருவான ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் கட்டளை.

அதற்காக சுமார் 12 ஆண்டுகள் பாரதமெங்கும் காலாற நடந்து சென்று அதன் வளமைகளைக் கண்டு வியந்தார். வறுமைகளைக் கண்டு வியர்த்தார். கண்ணீர் சொரிந்தார். மேன்மக்களைச் சந்தித்தார். தரித்திர நாராயணர்களிடத்தில் "நீங்கள் தெய்வங்களே" என்று அறிவித்தார்.

பூமிக்கடியில் உள்ள புதையலின் மீது நின்று பிச்சை கேட்கும் மனிதர்களாக இந்து மக்களையும் இந்தியர்களையும் அவர் கண்டார். புதையலையும் தோண்டி எடுத்தாக வேண்டும். மக்களின் மனங்களில் உள்ள பிச்சைக்காரத்தனத்தையும் விரட்டியாக வேண்டும். இந்த இரண்டு பணிகளையும் சுவாமிஜி மக்களுக்கு உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தார். ஆனால் பெரும் பலனில்லை.

அம்மா சோறு ஊட்டினால் அது வெறும் சாதமாகப் பிள்ளைக்குத் தெரியும். அதையே ஒரு பாக்கெட்டில் அடைத்து அமெரிக்க முத்திரை கொடுத்து விட்டால் குழந்தைகள் குதூகலிக்கும் அல்லவா!

அது போன்று சுவாமிஜி பாரதத்தின் ஆன்மீகப் பெருமையை அமெரிக்காவில் முழங்கினார். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் முழித்துக் கொண்டிருந்த நம் மக்கள் விழித்துக் கொண்டார்கள். அது நடந்த தினம் தான் செப்டம்பர் 11.

3. சுவாமிவிவேகானந்தரின்ஆன்மீகத்தகுதி அவரை உரையாற்ற வைத்தது!

சுவாமி விவேகானந்தர் "அமெரிக்கச் சகோதரிகளே, சகோதரர்களே" என்று முழங்கியதும் அந்த அரங்கில் சோர்ந்து அமர்ந்திருந்த மக்கள் நிமிர்ந்து எழுந்தார்கள்.

கிறிஸ்தவத்தைத் தவிர, தங்களது சொந்த மதத்தைத் தவிர மற்ற நாடுகளிலும் மேன்மையான மதங்கள், மேன்மக்கள் இருப்பதை அவர்களது 4000 இதயங்களும் ஏற்றன. அவர்களது 8000 கைகளும் பாராட்டின. தாங்கள் வெறும் கிணற்றுத் தவளைகளாக வாழ்ந்து வருவதை அவர்கள் உணர்ந்தார்கள். உள்ளத்தினால் உயர்ந்தார்கள்.

ஒற்றை வரியில் விவேகானந்த சுவாமிகள் உலகை வெல்வதற்குப் பல காரணங்களுள் ஒரு முக்கிய காரணம், அவரது துறவறம்தான் - பிரமச்சரிய விரதம்தான் என்று அவரே கூறினார். உடலாலும் மனதாலும் சாதாரண மனிதன் தனது ஆற்றலையெல்லாம் வீணடிக்கும்போது அதனை விவேகானந்தர் தாய் மதத்தின் எழுச்சிக்காக மடைமாற்றம் செய்தார். அதற்காகவே தன்னுயிரை வழங்கினார்.

4. இறைவனின்பிரதிநிதியாகஇருந்துஉரையாற்றினார்!

சுவாமிஜி சிகாகோவில் சீரிய உரையாற்றி உலகத்திற்கு வீரியத்தைக் கொடுத்தார். அதற்கான மேற்கூறிய மூன்று முக்கிய காரணங்களோடு அதி முக்கிய காரணமாக அமைந்தது அவரது குருபக்தியும் இறைபக்தியும்தான்.

"நரேன் (சுவாமி விவேகானந்தர்) உலகிற்குப் போதிப்பான்" என்று அவரது குருவான ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஆண்டவனின் கட்டளையைப் பிரகடனப்படுத்தினார். சுவாமி விவேகானந்தர் அந்தக் கட்டளையை நிறைவேற்றும் ஒரு பக்தனாக, ஒரு புனிதராக, உலக தரத்தில் ஓர் ஒப்பற்ற மனிதராகத் தன்னை முற்றிலும் மேம்படுத்திக் கொண்டார். உலக அரங்கில் அவரது அந்த ஒப்பற்ற நாடகம் அரங்கேறும் முன்பு எத்தனை இன்னல்கள் வந்தாலும் அத்தனையும் அவரது பக்தி, ஞான, வைராக்கியத் தீயின் முன்பு தூசிகளாயின.

இன்று உலகை மிரட்டி வரும் மதவெறி, பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிகள் போன்றவற்றிற்கு விவேகானந்தர் தமது உரையில் பின்வருமாறு அன்றே சாவுமணி அடித்தார்:

“பிரிவினைவாதம், அளவுக்கு மீறிய மதப் பற்று, இவற்றால் உண்டான மதவெறி, இவை இந்த அழகிய உலகை நெடுநாளாக இறுகப் பற்றியுள்ளன. அவை இந்தப் பூமியை நிரப்பியுள்ளன; உலகை ரத்த வெள்ளத்தில் மீண்டும் மீண்டும் மூழ்கடித்து, நாகரீகத்தை அழித்து, எத்தனையோ நாடுகளை நிலை குலையச் செய்துவிட்டன. அந்தக் கொடிய அரக்கத்தனமான செயல்கள் இல்லாதிருந்தால் மனித சமுதாயம் இன்றிருப்பதைவிடப் பன்மடங்கு உயர்நிலை எய்தியிருக்கும்!

“அவற்றிற்கு அழிவு காலம் வந்துவிட்டது. இன்று காலையில் இந்தப் பேரவையின் ஆரம்பத்தைக் குறிப்பிட முழங்கிய மணி,மத வெறிகளுக்கும், வாளாலும் பேனாவாலும் நடைபெறுகின்ற கொடுமைகளுக்கும், ஒரே குறிக்கோளை அடைய பல்வேறு வழிகளில் சென்று கொண்டிருக்கும் மக்களிடையே நிலவும் இரக்கமற்ற உணர்ச்சிகளுக்கும் சாவு மணியாகும் என்று நான் திடமாக நம்புகிறேன்.”

சுவாமிஜியின் சிகாகோ உரையை ஒவ்வொரு மனிதனும், ஏன், உலகில் உள்ள ஒவ்வொருவரும் ஒரு முறை வாசித்தால்கூட உலகம் பெருமையால் நிமிர்ந்து நிற்கும்.

அவ்வளவு உன்னதமான உரை நிகழ்த்திய பிறகும் "அம்பிகை என் மூலமாக அந்த உரையை நிகழ்த்திக் கொண்டாள். குருதேவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்தான் என் மூலமாக உரையாற்றினார்" என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். அது அவரது குருபக்தி மற்றும் தேசபக்தியின் வெளிப்பாடு.

இவ்வாறு மனிதனின் தெய்வீகத் தன்மையை மக்களுக்கு உணர்த்த துடித்த உள்ளம், அதைச் செய்வதற்கான தன்னம்பிக்கை, அதற்கான ஆண்டவனிடமிருந்து பெற்ற கட்டளை மற்றும் அதை நிறைவேற்றுவதற்கான ஆன்மிக தகுதி ஆகியவற்றின் மூலம் உலகிற்கு நன்மை புரிந்தார்.

முத்தாய்ப்பாக, சுவாமி விவேகானந்தர் ஓர் இந்து சமயத் துறவி மட்டுமல்ல, புத்தரைப் போன்று, இயேசுவைப் போன்று, ஸ்ரீகிருஷ்ணரைப் போன்று அவரும் உலகத்தைச் சீர்செய்ய வந்த ஒப்பற்றவர் என்பது உலகம் விரைவில் அறிந்து கொள்ளும்.

ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் தனித்தனிப் படித்துறைகள் இருந்தன. ஆனால் சிறுவன் கதாதரனும் அவனது நண்பர்களும் பெண்கள் படித்துறையிலேயே குளித்து வந்தார்கள்.

அன்று கதாதரனின் ஆட்டத்திற்கு அளவில்லாமல் போனது. குளிக்கும்போது கும்மாளம் செய்தால் பொறுக்கலாம். கும்மாளம் செய்து கொண்டே குளிக்கவும் செய்தால்...?

குளக்கரையில் அமர்ந்து ஜபம் செய்து வந்த வயதான பெண்களுக்கு அவனது சேஷ்டைகள் பெரும் தொல்லைகளைத் தந்தன. குளித்து முடித்து, புது உடை அணிந்து கொண்ட பெண்கள் மீது நீரை வாரியிறைத்தால் யாருக்குத்தான் கோபம் வராது?

கதாதரனை குழந்தை கிருஷ்ணனாகவே எல்லோரும் நேசித்தார்கள். ஆனால் இது போன்ற குறும்புகளை எல்லோராலும் எப்போதும் ரசிக்க முடியாதல்லவா? பொறுமை இழந்த ஒரு பெண், ‘டேய் தம்பிகளா, நீங்கள் ஏன் இங்கு கும்மாளம் அடிக்கிறீர்கள்? ஆண்கள் படித்துறைக்குப் போகக் கூடாதா? பெண்கள் குளிப்பதைப் பார்க்கக் கூடாது என்பது

உங்களுக்குத் தெரியாதா?" என்று படபடத்தாள். அந்தப் படப்படப்பை மேலும் கூட்டும் வகையில், 'ஏன் பார்த்தால் என்ன?" என்று கதாதரன் கேட்டவுடன், அந்தப் பெண்ணுக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்!

உடனே அவள் ஏசத் தொடங்கினாள். மற்ற சிறுவர்கள் எல்லாம் பயந்து ஓடிவிட்டார்கள். ஆனால், எதையும் ஆராய்ந்த பிறகே ஏற்கும் கதாதரன் மட்டும் அந்தப் பெண்ணின் கூற்றைப் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

அதன்படி, தொடர்ந்து மூன்று நாட்கள் பெண்கள் குளத்திற்குச் சென்று பார்த்து வந்தான். சிறுவன் கதாதரனுக்கு ஒன்றும் வித்தியாசம் புரியவில்லை. தவறு இருப்பதாகவும் தெரியவில்லை. பின் ஏன் அவள் அப்படிச் சொன்னாள்? என்று அவன் யோசித்தான்.

அடுத்த நாள் கள்ளங்கபடமற்ற சிறுவன் கதாதரன் தன்னைத் திட்டிய பெண்ணிடம், ''அக்கா, நீ ஏதேதோ சொன்னாயே, முந்தா நாள் நான்கு பெண்கள், நேற்று ஆறு, இன்று எட்டு பேர் குளிக்கும்போது நான் பார்த்தேன். எனக்கு ஒன்றுமே நடக்கவில்லையே?" என்று கூறிக் களங்கமின்றிச் சிரித்தான்.

அந்தப் பெண் கதாதரனின் தூய உள்ளத்தை மெச்சினாள். அதனை அவனது அன்னையான சந்திரமணி தேவியிடம் சென்று சொல்லி ரசித்தாள்.

அறிவுப்பூர்வமாக விளக்கினாலன்றி எதையும் ஏற்காத தன் மகனை சந்திரமணி நன்கு அறிந்திருந்தாள். அவனுக்குப் புரிய வைப்பதற்கான தக்க தருணத்தை எதிர்நோக்கி இருந்தாள். அந்தப் பெண்ணிடம் கேட்ட அதே கேள்வியை கதாதரன் ஒரு நாள் தன் அன்னையிடமே கேட்டுவிட்டான்:

"குழந்தாய், குளிக்கும்போது பார்த்தால் உனக்கு ஒன்றும் நேரவில்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் அவமானம் அந்தப் பெண்களுக்கு அல்லவா! அவர்களோ எனக்குச் சமமானவர்கள். நீ அவர்களை அவமானப்படுத்துவது என்னை அவமதிப்பதற்குச் சமம். என்னை அவமதிப்பது உனக்குச் சம்மதமா?”

“இல்லை அம்மா” என்றான் கதாதரன்.

“சரி, இனி ஒருபோதும் பெண்கள் மனம் புண்படும் வகையில் நடந்து கொண்டு அவர்களையும் என்னையும் அவமதிக்காதே" என்று அவனது பிஞ்சு மனதில் பதியும்படி சந்திரமணி தேவி கூறினாள். அதன் பின்னர் கதாதரன் ஒருபோதும் அவ்வாறு நடந்து கொள்ளவில்லை.

(குருதேவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பாகம் 1, பக்கம் 70) இந்த வகையில் விநாயகரும் கதாதரனும் தத்தமது தாய்மார்களால் மெருகேற்றப்பட் டார்கள் என்றால் அது மிகையாகாது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைப் பற்றி சுவாமி விவேகானந்தர் கூறும்போது, “எனது குருநாதர் சிறுமிகளை நாற்காலியில் அமர்த்தி, அவர்களை மலரிட்டு வழிபட்டு, அவர்கள் முன் வீழ்ந்து வணங்குவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். பெண்கள் தெய்வத்தாயின் அம்சங்கள். ஆதலால் அவர்களை உண்மையாகவே அவர் வழிபட்டார்" என்று குறிப்பிடுகிறார்.

"நல்லது விநாயக மூர்த்தியே! அடியேன் சொல்வதை நீங்கள் பொருள் புரிந்து கொண்டு குறித்துக் கொள்ள வேண்டும்" என்றார் வியாசர்.

இவ்வாறு அவர்களிடையே அற்புதமான ஆரோக்கியப் போட்டி நடந்தது. இருவரும் சேர்ந்து கற்றார்கள். கற்றது பதிவு செய்யப்பட்டது. வேத மந்திரம் கூறும்

ॐ सह नाववतु । सह नौ भुनक्तु । सह वीर्यं करवावहै । तेजस्वि नावधीतमस्तु मा विद्विषावहै ।। ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ।।

ஆச்சாரியர், சீடர் ஆகிய நம் இருவரையும் இறைவன் காப்பாராக! அறிவின் ஆற்றலை நாம் இருவரும் அனுபவிக்குமாறு ஊக்குவிப்பாராக! நாம் இருவரும் ஈடுபாடுமிக்க ஆற்றலுடன் உழைப்போமாக! கற்றது நமக்குப் பயனுள்ளதாக விளங்கட்டும்! எதற்காகவும் நாம் ஒருவரையொருவர் வெறுக்காமல் இருப்போமாக!

என்ற அருமையான ஆசிரியர் - மாணவர், குரு - சிஷ்யர் ஆகியோருக்கான மந்திரத்தின் முழுப் பொருளை விநாயகரும் வியாசரும் உணர்த்தினர்.

அதில் பாருங்கள், நான் சொல்வதை நீங்கள் புரிந்து கொண்டு எழுத வேண்டும் என்று முழு முதற்கடவுளிடமே சவால் விடுகிறார் வியாசர் என்ற ஆசிரியர். தன் வித்தை மீது என்னவோர் தன்னம்பிக்கை அந்த ஆசிரியப் பெருமகனுக்கு.

எப்படிப்பட்ட தெய்வீக ஆசிரியர்களை நம் நாடு பெற்றுள்ளது!

மக்களுக்குப் போதிப்பதற்காக விநாயகப் பெருமானே ஒரு மாணவனாக - உலகின் முதல் ஸ்டெனோக்ராபராக இறங்கி வந்து வேலை செய்ததையும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர் பணி படைப்பாற்றல் மிக்கது. அவர் எந்திரத்தனமாக வேலை செய்பவர் அல்ல. தொடர்ச்சியாகக் கற்றுக் கொண்டிருப்பவர்தான் சிறந்த ஆசிரியர் என்பதற்கு இதோ இன்னொரு வரலாறு சான்று.

கைலாயத்தில் ஒரு முறை முருகப்பெருமானை வணங்காது சென்றார் பிரம்மதேவர். முருகன் சிவபெருமானின் மகன் தானே, தன்னைவிட இளையவராயிற்றே என்று பிரம்மதேவர் எண்ணிவிட்டார். அங்கு அவர் செய்த தவறு.... தெய்வீகத்தைப் புறக்கணித்துப் புறத்தோற்றத்தை மட்டும் கண்டு சிலரை மதித்தது; சிலரை மதிக்காதது.

குறையுள்ள இந்த மனநிலையை முருகப்பெருமான் மாற்றினார். பிரம்மாவிடம் ஓங்காரத்திற்கு விளக்கம் கேட்க, முருகன் எதிர்பார்த்த விளக்கம் பிரம்மதேவனால் தர முடியாமல் போக,  முருகப்பெருமான் அவரைத் தண்டித்தார்.

இந்த வரலாறு நமக்குக் காட்டுவது ஆசிரியர்கள், மாணவர்களின் புறத்தோற்றத்தில் தெரிவதை மட்டும் காண்பதோடு நின்றுவிடக் கூடாது. ஒவ்வொரு மாணவனிடத்தில் உள்ள திறமைகளை, சக்திகளை, தெய்வீகத்தைக் கவனிக்கத் தவறும்போது அந்த ஆசிரியர் கண்டிக்கப்படுகிறார் என்பது புரிகிறது அல்லவா!

மாணவனின் உள்ளே மறைந்து கிடப்பதைத் தட்டி எழுப்பும் பணி ஆசிரியருக்கானது. அதைச் செய்யும் ஆசிரியர் சிறந்த ஆச்சாரியார் ஆகிறார் என்பதும் இந்த வரலாறு நமக்குக் கூறுகிறதுதானே!

இவ்வாறு ஒவ்வோர் ஆசிரியரும் உலகிற்கு ஓர் உன்னதத்தைக் கற்பிக்கிறார். ஆகவேதான் தைத்திரீய உபநிடதம் स्वाध्याय प्रवचनाभ्यां न प्रमदितव्यम्।

ஸ்வாத்யாய ப்ரவசனாப்யாம் ந ப்ரமதிதவ்யம்.‌ அதாவது கற்பதிலிருந்தும் கற்றுக் கொடுப்பதிலிருந்தும் விலகாதீர்கள் என்று  கூறுகிறது.

ஜகதாச்சாரியாராக வந்த பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் "வாழும் வரை நான் கற்றுக் கொண்டே இருப்பேன்" என்று வாழ்க்கையின் சாரக்ராஹியாகக் கூறினார்.

ஆசிரியர்கள் ஆச்சாரியார்களாக உயர வேண்டும் என்பதே பாரதப் பண்பாடு கூறும் ஆசிரியர் தினத்திற்கான உன்னத செய்தி ஆகும். அப்படிப்பட்ட ஆசிரியர்கள் வளரவும் அதன் மூலம் நம் மக்கள் அனைவரும் பயன் பெறவும் பிரார்த்திப்போம்.