நமது மடத்திற்கு பிரசன்னமான ஒரு துறவி வந்தார்.

அவரோடு உரையாடும்போது, "சுவாமிகளே, இத்தனை வருட உங்களது துறவற வாழ்க்கையில் நீங்கள் கண்ட ஓர் அனுபவ உண்மையைக் கூற முடியுமா?" என்று நம் துறவி கேட்டார்.

பெரிதாக ஒன்றுமில்லை என்று கூறிவிட்டுத் தப்பிக்க முயன்றார் வந்தவர். நமது துறவியோ பல்வேறு வகையில் அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

முடிவில், வந்த துறவி ஆழமான உணர்வுடன், "நான் மடத்தில் சேர்ந்த போது பெயர் புகழுக்கு மிகவும் ஆசைப்பட்டேன். என்னை எல்லோரும் பாராட்ட வேண்டும் என்ற தவிப்பு எப்போதும் எனது ஆழ்மனதில் இருந்தது" என்றார்.

"இப்போது அதைக் கடந்து விட்டீர்களா சுவாமிஜி?" - நம் துறவி.

"இல்லை. இப்போதும் அந்தத் தாகம் இருக்கிறது"

".....!!!!"

"ஆம், இப்போதும் அந்தத் தாகம் இருக்கிறது. 25-களில் எனது ஏக்கம் மனிதர்கள் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றிருந்தது. ஆனால் இன்று நான் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் ஏன், ஒவ்வோர் எண்ணமும் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்கு ஏற்றவையாக இருக்கிறதா? இருக்குமா? அவர் என்னைப் பாராட்டுவாரா? அல்லது அவருக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்துகிறேனா என்ற ஏக்கம், கேள்வி, யோசனை, தவிப்பு போன்றவைதான் எனது நோக்கமாக உள்ளன".

இவ்வாறு கூறிவிட்டு அவர் மேலும் சொல்லாமல் நிறுத்திக் கொண்டார். நம் துறவி அவர் கூறிய உண்மையின் மீது தியானித்தார்.

பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அந்தத் துறவியைப் பாராட்ட வேண்டும் என்றால், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சாந்நித்தியத்தில் அவர் எப்போதும் இருக்க வேண்டும் அல்லவா? தெய்வ சாந்நித்தியத்தில் நிற்பதே மாபெரும் தவம் அல்லவா? அவரது தவிப்பு, கேள்வி இவை எல்லாம்கூட பக்தியில் உதித்தவைதானே!

ஒருவருடைய இயல்பு மாறாமல்கூட போகலாம். ஆனால் அதனை பக்தியின் மூலமாக மடைமாற்றம் செய்ய முடியும் என்று நம் துறவி சிந்தித்தார்.

அந்தத் துறவியை நாமும் வணங்குவோம்.

இன்று துறவி இறைவனின் திருநாமம் பற்றி உரையாற்றினார். செய்த பாவத்திற்கு அல்லது நடந்துவிட்ட அவலத்திற்குப் பிராயச்சித்தமாக பகவானின் திருநாமத்தை ஜபிக்க வேண்டும் என்றார் துறவி.

"ஒருமுறை இறைவனின் திருநாமத்தை ஆழ்ந்த பக்தியுடன் கூறினாலே அனைத்துப் பாவங்களும் நீங்கிவிடும். ஆனால் நீ மூன்று முறை ஜபிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கிறாயே?" என்று ஜெகந்நாத பண்டிதரை அவரது தாய் கடிந்து கொண்டார். தன் மகனுக்கு இறைநாமத்தில் போதிய விசுவாசம் இன்னும் வரவில்லையே என்றும் வருந்தினார். ஸ்ரீ போதேந்திராள் வாழ்வில் நடந்த இந்த உன்னத சம்பவத்தைத் துறவி விளக்கினார்.

தவமியற்றிய காலத்தில் சுவாமி விவேகானந்தர் தங்கம் போன்று ஒளிர்ந்த மந்திர அக்ஷரங்களைக் கண்களாலேயே தரிசித்தார். இது போன்ற பல கருத்துகளைத் துறவி கூறக் கேட்டார் வெங்கடேசன் என்ற பக்தர்.