‘நானும் எம்.பி.ஏ., நீயும்தான். நான் ஏன் அடிமையாய் உனக்குச் சமைத்துப் போட வேண்டும்?’ என்ற அகங்காரம் ஆரம்பித்து, ‘உன் யோக்கியதை எனக்குத் தெரியும்’ என விரிந்து,

‘நாம் இனி சேர்ந்து வாழவே முடியாது’ என்று ராகவ் முடிக்கும் வரைக்கும் வந்துவிட்டது.

பிறகு வக்கீலிடம் விழுந்து, கோர்ட் ஏறி, குடைந்தெடுத்த கேள்விகளில் கிறங்கி, ஒருவர் மீது ஒருவர் கோபத்தை உமிழ்ந்து – இதெல்லாம் ஒரு வருடத்துச் சில்லறைச் சம்பவங்கள்.

நீதிபதி கங்குலி நினைத்தால், ஒரே வாரத்தில் விவாகரத்து தர முடியும் என்று வக்கீல்கள் சொல்ல, இதோ அவர் முன்னே நிற்கும் நிலையில் இருவரும்.

ஆனால் மனிதர் ஒரே அறிவுரையாக அள்ளி வீசுகிறார். ‘சே, பொரிகளை உண்ணும் இந்த வங்காளிகளே வழவழாப் பேர்வழிகள்’ என ராகவும் ஷீலாவும் நொந்து நூடுல்ஸ் ஆனாலும் ‘விவாகரத்துதான் வேண்டும்’ என்பதில் ஓர் அசுரத்தனம் இருந்தது இருவருக்கும்!

‘‘சரி, நீங்கள் விரும்புவதை நான் அவசரமாகத் தர வேண்டுமென்றால்... நான் சொல்லும் ஒன்றை நீங்கள் கேட்க வேண்டும்’’ என்றார் நீதிபதி.

‘‘சொல்லுங்கள் சார்’’

‘‘இருவரும் பிரிவதற்கு முன் நான் கூறும் ஓரிடத்தில் நீங்கள் சென்று மூன்று நாட்கள் தங்க வேண்டும்...’’

‘‘அப்படித் தங்கி வந்துவிட்டால், விவாகரத்து உடனே தந்து விடுவீர்களா?’’ இருவரும் பரபரத்தனர்.

அதன்படி, கொல்கத்தாவிலிருந்து 65 மைல் தூரத்திலுள்ள ஜெயராம்பாடிக்கு அவர்களை அனுப்பினார் நீதிபதி.

அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவியின் ஜன்ம ஸ்தானம் ஜெயராம்பாடி. அங்கிருக்கும் மாத்ரு மந்திரில் உள்ள பக்தர்கள் விடுதியில் ஷீலாவும் ராகவும் தனித்தனியாகத் தங்க நீதிபதி ஏற்பாடு செய்தார்.

கொல்கத்தாவாசிகளாகப் பரபரப்பாக வாழ்ந்தவர்களுக்கு ஜெயராம்பாடியின் அமைதி.... ஏதோ அவர்கள் காட்டிற்கு வந்துவிட்டதாகப் பயந்தனர்.

முதல் நாள். இதென்ன, இந்த இடத்திற்கு இவ்வளவு பேர் நாடு முழுவதிலுமிருந்து வருகிறார்கள். வெளிநாட்டினரும் வந்து இங்குள்ள கோவிலில் தியானிக்கிறார்கள். ஜபம் செய்பவர்களும் பலர். இந்த இடமே ஆனந்த நிலையமாக இருக்கிறதே!

ஆனால் கொல்கத்தாவின் அல்லல்களிலும் ஓயாமல் ஓட்டமெடுக்கும் பிழைப்பிலும் ஒரே சந்தையாக, வாழப் பழகிவிட்ட ஷீலாவிற்கும் ராகவிற்கும் அந்தச் சூழ்நிலை முதலில் எரிச்சலாக இருந்தது.

யார் இந்த சாரதாதேவி! பார்த்தால், ஒரு கிராமத்துப் பெண்ணாக இருக்கும் இவரையா கும்பிடுகிறார்கள் என்று நினைத்தனர். நீதிபதி கங்குலியைக் கரித்துக் கொட்டினார்கள்.

அங்கிருக்கப் பிடிக்காமல் கோவிலின் வெளியே ஜெயராம்பாடி கிராமத்தில் காலாற நடந்தார்கள் இருவரும் – தனித்தனியேதான்.

நடந்தார்கள் வயல்வெளிகளில். சுத்தமான காற்றையும் பச்சை பசேலென்ற, உருளைக் கிழங்கு விளைச்சலையும் கண்டார்கள். இதுவரை உருளை சிப்ஸைச் சுவைத்தவர்கள் இப்போதுதான் அதன் விளைச்சலைப் பார்க்கிறார்கள்.

‘ஐயோ கடவுளே, இங்கு செல்போன் டவர் கிடையாதா? சிக்னல் வரவில்லையே’ என்ற எண்ணமே இருவரையும் எரிச்சலடையச் செய்துவிட்டது.

காலையிலிருந்து ஊரைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தனர். யாரிடம் பேச? ஒருத்தரும் இல்லை. பிறகு 12 மணி அளவில் பிற பக்தர்களுடன் சேர்ந்து ஆசிரமத்தில் மதிய உணவுப் பிரசாதம் உண்டார்கள்.

பின் இருவரும் தங்கள் அறைக்குச் சென்றனர். ஒரு மணிக்குப் படுத்ததுதான் தெரியும், மாலை 6 மணிக்குத்தான் இருவராலும் எழ முடிந்தது.

அட, எத்தனை நாளாயிற்று இப்படி உறங்கி என இருவரும் மகிழ்ந்தனர் - தனித்தனியாகத்தான்.

குளித்தனர். என்ன இது மணியடிக்கிறதே? பக்தர்கள் தீபாராதனைக்காக விரைந்தார்கள்.

ராகவ் மந்தமாக, கல்லூரியில் ‘எகனாமிக்ஸ்’ வகுப்புக்குப் போவது போல் எழுந்து போனான். தூரத்தில், வெளியில் ஷீலா தனியே அமர்ந்திருப்பதைப்  பார்த்தான். ‘தனியாகத் தத்தளி’ என்று மனதுக்குள் கோபமாகச் சொல்லிக் கொண்டான்.

தூக்கம் தந்த அமைதியைக் குலைத்துக் கொள்ள இருவரும் விரும்பவில்லை.

‘உன்னை இனி ஜென்மத்துக்கும் பார்க்க மாட்டேன்’ என்றல்லவா இருவரும் உளறியிருந்தனர்.

ஸ்ரீசாரதாதேவியின் கோவிலில் தீபாராதனை முடிந்தது. அடுத்து ஓர் இளந்துறவி அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவியின் தெய்விக வாழ்வு பற்றி உரையாற்றினார்.

அதில் ஒன்றும் விருப்பமில்லை ஷீலாவிற்கு.

அவள் மொபைலைப் பலமுறை பார்த்தாள். சே, டவர் கிடைக்கவில்லையே!

துறவி தொடர்ந்தார்: ‘மனிதனின் கஷ்டங்களுக்கெல்லாம் காரணம் அவன் கடவுளை மறந்ததுதான். கடவுளை மறக்கக் காரணம் அவனது அகங்காரமே. அந்த அகங்காரம் கடவுளைப் பற்றிக்கூட நினைக்க விடாது! பிறரது உயர்வையும் பொருட்படுத்தாது; அவ்வளவு ஏன், தான் யார், தான் என்ன செய்தால் வாழ்வில் முன்னேற முடியும் என்பதையும் புரிந்து கொள்ள விடாது’.

ஷீலாவுக்குக் கொசு கடித்தது. எதிரே இருந்த ராகவ் கொட்டாவிவிட்டான். இருந்தாலும் ‘அகங்காரம்’ என்ற சொல் அவன் காதில் ரீங்காரமிட்டது.

அந்தத் திமிர் பிடித்தவள் எங்கே என்று திரும்பிப் பார்த்தான். காணவில்லை. தேடிப் பார்த்தான். அதோ, புத்தகக் கடையில் இருக்கிறாளே.

‘புக்கெல்லாம் படி, ஆனா லைப்லே ஒண்ணையும் கொண்டு வராதே’ என்று புழுங்கினான் ராகவ்.

முதல் நாளை எப்படியோ ஓட்டியாகிவிட்டது. இன்னும் இரு தினங்களைத் தொலைக்க வேண்டும்!

மறுநாள் அதிகாலை. அருமையான தெய்விகச் சூழ்நிலை. பக்தர்கள் பிரார்த்தனை செய்கிறார்கள்.

ராகவ் மொபைலைக் குடைந்து கொண்டிருந்தான். ‘என்னடா இது, ஒரு மெசேஜ்கூட போக மாட்டேன் என்கிறதே!’

கோயிலில் ஷீலா வாழ்வில் முதன்முதலாகக் கீழே அமர்ந்து கண்ணை மூடினாள். தியானம் வருமா? முயற்சித்தாள். நீண்ட நேரம் யார் யார் முகங்களோ வந்தன. ராகவ் திட்டினான், வக்கீல்கள் பேசினார்கள், அப்பா அம்மா வருந்தினார்கள், நண்பர்கள் பரிதாபப்பட்டனர் - என்றெல்லாம் வந்து முடிவில் நீதிபதி கங்குலி சொன்னது நினைவில் ஓடியது. தலை வலித்தது.

சில பக்தர்கள் கும்பிடுவது போல் இவளும் தயக்கத்துடன் கும்பிட்டாள். ‘அம்மா, எனக்கு நிம்மதி கொடு, வழிகாட்டு’ என்று வேண்டினாள்.

ராகவ் கோயிலை போட்டோ எடுத்தான். என்ன செய்து நேரத்தைப் போக்குவது? தெரியவில்லை.

இருவரும் மீண்டும் காலாற நடந்தார்கள் - தனித்தனியேதான். நடந்தார்கள், தங்கள் நடத்தையை - நடவடிக்கைகளை நினைத்தபடியே.

இந்த ஒரு வருடத்தில் இருவருக்கும் எத்தனை எத்தனை சிக்கல்கள். எத்தனை வாய்ச் சண்டைகள். எல்லாவற்றையும் எண்ணி எண்ணி – ஒரு சூன்யம் நெஞ்சுக்குள் வருவதை உணர்ந்தார்கள். ஷீலாவிற்கு எடை குறைந்தது. ராகவிற்கு வயிறு பெருத்தது.

பிற்பகல். அன்று சனிக்கிழமை. ஆசிரமத்தில் ஏராளமான பக்தர்கள் வந்திருந்தார்கள். ஒரு துறவி ராகவிடம், ‘‘நீங்கள் இங்கு தங்கியிருக்கிறீர்கள்தானே? இன்று கூட்டம் அதிகமாக உள்ளது. பிரசாதம் பரிமாற ஆளில்லை. வர முடியுமா, ப்ளீஸ்?’’ என்று கேட்டார்.

‘வாட், நானா இந்த அல்ப வேலை செய்வது?’ என்று ராகவின் ரத்தம் லேசாகக் கொதித்தது. ஆனாலும் ‘இப்போது எதுவும் செய்யாவிட்டால் பைத்தியமே பிடித்துவிடும்’ என எண்ணி கூச்சத்துடன் பரிமாறத் தொடங்கினான். ஓடியாடி உழைத்தான்.

அட, பரிமாறுவதில் இவ்வளவு சுகமா என்று அவனே வியக்கும் - வியர்க்கும் அளவிற்கு அன்று பணி செய்தான். அவன் பரிமாறியது பக்தர்களோடு உணவருந்த அமர்ந்திருந்த ஷீலாவுக்கும்தான்.

ஷீலா வியந்தாள். முன்பென்றால், ‘ராகவ், கிரேட்யா’ என்று பாராட்டியிருப்பாள். இன்று முடியாதே!

ஆனாலும் ‘ஏன் முடியாது?’ என இதயத்தில் எங்கோ ஒரு மெல்லிய குரல் அவளுக்குக் கேட்டது.

மாலை மீண்டும் நடை. வழியில் இருவரும் ஓரிடத்தில் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொண்டனர்.

எங்கோ பார்த்தபடி ராகவ், ‘‘ஃபீலிங் கம்பர்டபிள்?’’  என்று கேட்டான். ‘‘ம்’’ என்றாள் ஷீலா தலைகுனிந்து.

ஒரு பத்தடி போன பிறகு ஒரே சமயத்தில் இருவரும் திரும்பிப் பார்த்தனர்.

வேகமாகத் தலையைத் திருப்பிக் கொண்டனர்.

அன்றிரவு. ஷீலாவின் அறையில் அன்னை சாரதையின் படத்துடன் கூடிய ஓர் உபதேசம் இருந்தது.

‘இறைவா, நிலவில்கூட களங்கம் இருக்கலாம். ஆனால் என்னிடம் ஒரு சிறிதும் களங்கம் இருக்க வேண்டாம்’ என்று எழுதியிருந்தது.

அதையே சற்று நேரம் பார்த்தாள். ஓ, இப்படித்தான் பிரார்த்திக்க வேண்டுமோ என்று நினைத்து அதை மொபைலில் டைப் செய்து கொண்டாள்.

டவர் வேலை செய்திருந்தால் அதை Forward போட்டுப் பலருக்கும் அனுப்பியிருப்பாள். அது செய்ய முடியாததால், அச்செய்தி அவளுக்குள் Inward ஆனதோ!

இரவில், சரியான நேரத்தில் வந்து பரிமாறியதற்காக ராகவை அந்தத் துறவி பாராட்டினார். ‘‘நாளையும் நான் வந்து பரிமாறலாமா?’’ என்று ராகவே கேட்டான்.

அட, அவனா இப்படி!

மொபைல், இண்டர்நெட், டி.வி., பேஸ்புக், டுவிட்டர் என்று எதுவும் இல்லாததால் அந்த இருவராலும் முறையாகச் சிந்திக்க முடிந்ததோ!

எதையும் யோசிக்காமல் அவசரமாகப் பதில் பேசிவிடவோ, மெசேஜ் அனுப்பிவிட்டுப் பிறகு பிறரை வருத்தப்பட வைக்கவோ வாய்ப்பற்ற இடம் இது.

இரவு தூங்கும் முன்பு ‘பாவம் அவள், தனியாகப் பேச்சுத் துணையில்லாமல் அவதிப்படுகிறாளோ என்னவோ! நாளைக்கு வாக்கிங் போவதற்குக் கேட்டுப் பார்ப்போம்’ என்று ராகவ் எண்ணினான்.

மூன்றாம் நாள் காலை. அட, அதிசயமாக ஷீலா காலையிலேயே குளித்துச் சேலை கட்டிக் கொண்டு, நெற்றி வகிட்டில் குங்குமம்... மங்களகரமாக!

அவளைப் பார்த்து ராகவ் புன்னகைத்தான்.

‘‘ஹாய்’’, ‘‘ஹலோ’’ நடந்தது.

பிறகு ஆச்சரியமாக ஷீலா, ‘‘வாக் போகலாமா?’’  என்று கேட்டாள். போனார்கள்.

வானம் தெளிவாக இருந்தது. அதை ரசித்தார்கள்.

‘‘சுத்தமான காற்று’’ என்றான்.

‘‘இங்கு நீர் ரொம்ப டேஸ்ட்’’ என்றாள்.

‘‘மதர் கோவில்லே ஏதோ ‘வைப்ரேஷன்’ இருக்கு’’

‘‘இல்லேன்னா இவ்வளவு பேர் வருவாங்களா?’’

இருவரின் பேச்சும் வெளியில் சுற்றிச் சுற்றிப் பிறகு ஒரு தலைப்பு பற்றியே நெருங்கி வர ஆரம்பித்தது.

‘‘நேத்து நைட் ஹோலி மதர் லைப் படிச்சேன்... நமக்கு ரொம்பவும் வேண்டிய மேட்டர் அதில் இருக்கு’’ ஷீலா வானத்தைப் பார்த்துச் சொன்னாள்.

‘‘ஆமா, மொத நாள் ஒரு சாமி பேசினாரு, ஏன் மனுஷன் கஷ்டப்படுறான்னு...’’ என்று இழுத்தான் ராகவ் தரையைப் பார்த்து.

‘‘எனக்கு இப்ப தோணுது. நாம வாழ்க்கையை வாழவே ஆரம்பிக்கலேன்னு...’’

‘‘ஒனக்குத் தோணுது, எனக்கு இந்த ரெண்டு நாளில் அது நிச்சயமே ஆயிடுச்சு...’’

இருவரும் சிரித்துவிட்டனர்.

ஓ, எத்தனை மாதங்களாகிவிட்டன, அந்த நான்கு கண்களும் ஒன்றை ஒன்று அன்புடன் நோக்கி!

‘‘இப்படி வந்து உட்காரு, வெயில் படுது’’.

மௌனம். ஷீலா மெல்ல, ‘‘சாரி, நான் உங்களோட ரொம்பவும் ‘ரூடா’ பேசிட்டேன்...’’ என்றாள்.

ஆச்சரியம், ராகவ் ஆச்சரியத்தைக் காட்டாமல், ‘‘நான் அப்படி ரூடா நடந்துகிட்டா, யாராயிருந்தாலும் நீ பேசின மாதிரிதான் பேசியிருப்பாங்க....’’ என்றான்.

‘‘என்ன பெரிசா இருக்கு நம்ம இந்த லைப்ல! ஒன்னுமே இல்லாதபோது எதுக்காக முட்டாள்தனமாக நாம சண்டை போட்டோம். அதெல்லாம் நெனச்சா வெக்கமா இருக்கு...’’

‘‘நம்மால ஏன் ஒருத்தரோட ஒருத்தர் நேருக்கு நேர் உட்கார்ந்து பேச முடியல...?

‘‘அதான் அந்த சாமி சொன்னதா சொன்னீங்களே...’’

இந்த ரீதியில் உரையாடல் தொடர்ந்தால், என்ன நடந்திருக்குமோ அது நடந்தது.

பின் இருவருமே ஸ்ரீசாரதாதேவியின் வாழ்க்கைச் சம்பவங்களைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டனர்.

சற்று மௌனம். பின் எச்சிலை விழுங்கியபடி, ‘‘நான் ஒரு முடிவிற்கு வந்துட்டேன் ஷீலா’’ என்றான்.

ஷீலா புன்னகையுடன், ‘‘அதை கங்குலி சாரிடம் நானே கூறட்டுமா?’’ என மொபைலை எடுத்தாள்.

‘‘டவர் சுத்தமா இல்லியே’’

‘‘என் மொபைல்ல ட்ரை பண்ணு. டவர் இங்கேயாவது கெடைக்குதா பாரு.’’

ஷீலா பேசினாள்: ‘‘வணக்கம் சார்...’’

‘‘ஷீலாவா! அவரோட நம்பரிலிருந்து நீயா?’’– நீதிபதி எதிர் போனிலிருந்து.

‘‘அதுவும் இனி என் நம்பர்தான் சார்’’ என்றாள் ஷீலா நாணத்துடன்.

தமது மேஜை மீதிருந்த அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவியின் திருப்பாதங்களைத் தொட்டு, தமது தலையில் வைத்துக் கொண்டார் நீதிபதி கங்குலி.          

Whoever closes the eyes and meditate, do they really capture the divine within them? But whenever little Lalita and Indira closed their eyes, their minds constantly hover around the holy feet of the great saint Ramana Maharishi.

The little girl Lalita was naughty and smart while her younger sister Indira was quiet and composed. They both were daughters of the renowned poet and college professor Gurram Venkata Subbaramaiah hailing from Andhra Pradesh.

At the earliest opportunity, Subbaramaiah would rush to Tiruvannamalai and attain pearly wisdom by submerging himself in saint Ramana’s presence.

In the year 1937, he visited Ramana Ashram with his elder daughter Lalita. The meditation hall in the Ashram was a paradise on earth for Ramana’s devotees. It played host to all kinds of seekers—those who sought inner peace, those who sought the truth and those who sought the Self. As all these seekers gathered around, Ramana sat amidst them as the light of the divine congregation.

Lalita, being naughty and hyperactive, couldn’t sit for long at one place. She wandered here and there in search of someone to play with. Beautiful peacocks roamed about but she could not chase them. Monkeys jumped from tree to tree but she was too scared to go near them. Squirrels played in harmony but sprinted away when she came to them. The dogs tried to follow her, but she was repulsed by their rashes and phlegm. 

Everyone in the hall was seated upright with eyes closed, chanting and trying to meditate under the guidance of the Maharishi. There was no one to play with Lalita. When she looked around, only the ‘grandpa swami’ seated in the centre seemed to be free. ‘He is the only one fit for me,’ thought Lalita.

She went and stood beside the revered Maharishi. Was she there to serve him? Not at all! She was there to merely play her pranks. She would shake his fan and make a noise. She would flip his books and make them fall. Some of the devotees would give her an admonishing look.

But nothing could restrain her. She considered the ashram as her own home and the divine Maharishi as her playmate. It was only when her mischief disturbed the devotees the Maharishi reprimanded her. ‘Hey, what are youdoing, my child?’ he would ask appearing to be slightly angry.

Lalita would immediately pout her mouth, shake her head and innocently reply, ‘I didn’t do anything Swami. I am just standing here.’ Indeed! It was fascinating to see the little one deny her mischievous play.

The Maharishi himself would laugh aloud at the innocent pranks of this little girl. ‘Look, this small girl is up to non-stop mischief. But when asked to explain, she innocently pleads ignorance by saying “I didn’t do anything”. As a child, she is able to speak like this. But as elders, we are not able to understand it,’ remarked the Maharishi. Thus he explained the essence of the Gita through the mischievous ways of an innocent child.

In the third week of May in the year 1941, Subbaramaiah was once again at the Ashram. This time along with the 9-year-old Lalita, he also brought his younger daughter, the 5-year-old Indira. Dressed in silk clothes, both the girls played around like chirpy birds and were the cynosure of all eyes.

Most importantly, Ramana Maharishi became extremely fond of Indira. If he asked her to sing, she happily sang. If he asked her to dance, she readily obeyed.

But what had happened to Lalita? She had become very shy and conscious of herself. Was it the age? Has ‘Dehatma Buddhi’ – body consciousness sprouted in her? Was that why she felt uncomfortable in front of the Maharishi?

Once Indira had finished singing, Ramana asked Lalita to sing. She hesitated. But the Maharishi would not leave her.

‘What is this, Lalita? I never asked anything from anyone. But here I am, requesting you to sing, and you are not willing to do so. Look at your little sister Indira. Why can’t you sing like her?’ asked the Maharishi.

It was only after much persuasion that Lalita began to sing. Later both the girls danced together and entertained all the devotees. Maharishi’s court
was vibrant and colourful. By making these young girls dance, did Maharishi try to soothe the environment and thereby lighten the hearts of those with a higher quest of ‘Who am I?’.

It was the dawn of another day at the Ashram. Subbaramaiah sat before the Maharishi and read a Telugu book named Upadesa Saaram. On the front page of this book was written four Sanskrit words–‘Naaham Deham–Koham–Soham’ (I am not the body–Who am I?–I am He).

On seeing these words, the young Indira tried to read them aloud by spelling out the letters of every word.

The Maharishi looked at Indira with deep love, emotion and grace. He could sense a spring of spiritual knowledge blossoming within her.

‘Indira, my dear, you read out those words beautifully. You don’t have to read the rest of the passage. The words that you now chanted form the essence of all spiritual knowledge. Just continue chanting these words like a sacred mantra. In it you will find all wisdom,’ he remarked.

Immediately, Indira started humming to herself the sacred chant taught by her beloved grandpa Swami.

Once she became confident, she turned the words into a tune and started singing it aloud in different ragas. Whenever he chanced to look at Indira, Maharishi would ask, ‘Now chant that mantra. Let me see.’ She would immediately do so like an obedient disciple.

Was the Maharishi focusing on her pronunciation? Or was he preparing her for a higher plane in life? 

This sacred chant was first given by Ramana to one of his principal disciples, the revered scholar, Kaavya Kanda Ganapathi. This pranayama mantra was meant for spiritual seekers who had scaled great heights. It was not something which could be mastered by ordinary souls.

Firstly, the seeker should breathe in with the chant Koham–(Who am I?) a contemplative question of dilemma, on deep inhalation (Pooraka).

Next he should learn to hold the breath and chant Soham (I am He) – as an answer to all queries, on retention of breath (Kumbhaka).

 Lastly, he should breathe out the chant NaahamDeham (I am not this body) as an experience, on exhalation (Rechaka). This is termed as Jnana Pranayama (the breathing of Knowledge).

‘Ah! What a wonderful mantra,’ thought Subbaramaiah as he reflected on the true meaning of this sacred chant. But there was one unanswered question which continued to bother him.

‘There are so many of us, spiritual seekers knowledgeable and experienced, waiting for the revered Maharishi to shower his spiritual grace on us. But why is he stuffing such a high concept into a little girl like Indira? What will she understand?’ he wondered.

One day, Subbaramaiah was in deep meditation. Indira was hungry. But she sat quietly in a corner without disturbing her father.

The great Maharishi who was aware of everything, be it hunger for food or longing for God, noticed the little child in the corner. He looked at her father and said, ‘The child is hungry. Without taking care of her what is the big need for meditation?’ Subbaramaiah opened his eyes and immediately took care of his daughter’s needs.

On yet another day, the Maharishi was playfully talking to both the girls. He then looked at Lalita’s hands and asked, ‘Dear, whose hand is this?’

‘It is my hand,’ Lalita replied. ‘No, my child,’ remarked the saint.

He then asked, ‘Whose eye is this?’

‘It is my eye,’ she answered. ‘No, it’s not,’ the Maharishi once again remarked.

In this way he asked about different parts of her body and every time Lalita’s answer was the same. At the end, the Maharishi replied, ‘My child, nothing is yours. Your body belongs to God and God alone.’ Lalita blinked her eyes.

ரமணரின் பக்கத்தில் போய் நின்றாள் லலிதா. அவருக்கு ஏதாவது சேவை செய்யவா? இல்லை, ஒரே சேஷ்டைதான்.

விசிறியை ஆட்டிச் சத்தம் செய்வாள். நூல்களைப் புரட்டுவாள். அவை கீழே விழும். சிலர் கண்களைத் திறந்து முறைப்பர். 

விஷமம் அதிகமானால் , ஏய், என்ன பண்ற?" என மகரிஷியே லேசாக அதட்டுவார்.

உடனே லலிதா வாய் குவித்து, மெல்லத் தலையாட்டி, நா ஒண்ணுமே பண்ணலே சாமி, சும்மாதான் இருக்கேன்" என்பாளே, அது கொள்ளை அழகு!

பகவானே சிரித்து, இவ இப்படித் துறுதுறுன்னு ஏதேதோ செய்றா. ஆனா ‘நா ஒண்ணுமே செய்யல’ என்கிறா. ஒரு சிறுமி இதச் சொல்ல முடியறது. ஆனா பெரியவா இதப் புரிஞ்சிக்கவும் முடியலியே" என்றார்.

கீதையின் சாரத்தைக் குழந்தை மூலமாக இப்படிப் பிழிந்து கொடுத்தார் ரமணர்.

1941-ஆம் ஆண்டு. மே மாத மூன்றாம் வாரம். மீண்டும் ஆசிரமத்தில் தன் குடும்பத்துடன் சுப்பராமையா. இந்த முறை 9 வயதான லலிதாவுடன், இளையவள் 5 வயதான இந்திராவும் வந்திருந்தாள். பட்டுச் சொக்காவில் இருவரும் சிட்டுக்களாக ஓடியாடி எல்லோரையும் ஈர்த்தனர்.

முக்கியமாக, ரமணருக்கு இந்திராவைப் பிடித்துப் போயிற்று. பாடச் சொன்னால் பாடுகிறாள். ஆடச் சொன்னால் ஆடுகிறாள்.

ஆனால் இந்த லலிதாவிற்கு என்ன வந்தது?

திடீரென சங்கோஜப்பட ஆரம்பித்துவிட்டாளே!

‘நான் ஒரு பெண்’ என்ற தேகாத்ம புத்தி தலையெடுக்கும் வயதோ! அதனால்தான் ரமணரின் திருமுன்பு அவள் இருக்க முடியாமல் நெளிகிறாளோ?

இந்திரா பாடி முடித்ததும், லலிதாவைப் பாடச் சொன்னார் ரமணர். அவள் தயங்கினாள். மகரிஷி விடவில்லை.

என்ன லலிதா? யார் கிட்டேயும் நான் எதுவும் கேட்கிறதில்ல. நீ என்னையே கேக்க வச்சுட்டியே! இந்திராவப் பாரு. அவ மாதிரி பாடு" என்றார்.

இவ்வளவிற்குப் பிறகே லலிதா பாடினாள். பிறகு இருவரும் சேர்ந்து ஆடினர்.

மகரிஷியின் சபை களை கட்டியது. ‘நான் யார்?’ என்ற தேடுதலின் தீவிரத்தில், சாதகர்களின் மனம் லேசாவதற்கு ரமணரே அந்தக் குழந்தைகளின் மூலம் நாட்டிய நிகழ்ச்சி நடத்தி அங்கிருந்த இறுக்கத்தை நீக்கினாரோ!

ஒரு நாள் சுப்பராமையா ‘உபதேச சாரம்’ என்ற தெலுங்கு மொழி நூலை ரமணர் முன்பு அமர்ந்து படித்தார். அதன் முன்பக்கத்தில் சம்ஸ்கிருத மொழியில் நான்கு வார்த்தைகள் அச்சாகியிருந்தன.

அதைப் பார்த்த இந்திரா அதிலுள்ள மூன்று வார்த்தைகளை ‘நாஹம் தேஹம் - கோஹம் - ஸோஹம்’ -(‘நான் தேகமல்ல - நான் யார்? - அவன் நான்’) என்று எழுத்துக் கூட்டிக் கூட்டி ஒவ்வொன்றாக வாசித்தாள்.

உதட்டோடு, உள்ளத்தையும் குவித்து வாசித்தவளை மகரிஷி உற்று நோக்கினார். அவளிடம் ஏதோ ஓர் ஊற்று பெருக்கெடுப்பதை அவர் கண்டதுபோல் இருந்தது.

இந்திரா, சரியாத்தான் நீ படிச்சேம்மா. இந்த வரிகளே உனக்குப் போதும். பாடலின் மிச்ச பகுதியை நீ படிக்க வேண்டாம். இப்போ வாசிச்சியே, அதான் எல்லா

அறிவோட சாரம். இனி இதையே மந்திரம் மாதிரி சொல்லிண்டிரு. உனக்கு எல்லாம் இது மூலமே சித்திக்கும்" என்றார் ரமணர்.

உடனே, தாத்தாசாமி தனக்கு மட்டும் கற்றுக் கொடுத்த மந்திரத்தை முணுமுணுக்க ஆரம்பித்தாள் இந்திரா. சரியாகச் சொல்லத் தைரியம் வந்ததும் சத்தமாகப் பல ராகங்களில் அவளாகவே பாட ஆரம்பித்தாள்.

பின் அவளைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் மகரிஷி, மந்திரத்தச் சொல்லு, பாக்கலாம்" என்பார்.

அவளும் சொல்வாள், ஒரு சிஷ்யையாக!

அவர் அவளது உச்சரிப்பையா கவனித்தார்? இல்லை. ஏதோ ஓர் உச்ச நிலைக்குக் கொண்டு செல்வதற்கு அவர் அவளைத் தயார்ப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

இந்த மந்திரம் முதன் முதலில் ரமணர், தமது முக்கியச் சீடரான காவ்ய கண்ட கணபதி என்ற பெரும் பண்டிதருக்குக் கூறியது. ‘இந்த பிராணாயாம மந்திரம் உயர்ந்த சாதகர்களுக்கானது, சாதாரண ஒரு மூச்சுப் பயிற்சி அல்ல.

முதலில், கோஹம் ‘நான் யார்?’ என்ற விசாரத்தை பூரகமாக - உள்மூச்சாக சாதகன் இழுக்க வேண்டும்.

அடுத்து, ஸோஹம் - ‘அவனே நான்’ என்ற வ்ருத்தியை கும்பகமாக - மூச்சாகக் கருதி, பிடித்து வைக்கப் பழக வேண்டும்.

முடிவில்,‘நாஹம் தேஹம்’ - ‘நான் உடலல்ல’ என்ற அனுபவம் ரேசகமாக - வெளிமூச்சாக விட வேண்டும். இதுவே ஞான பிராணாயாமம்.

‘ஆஹா, இந்த மந்திரம்தான் என்னவோர் அருமையானது’ என்று சுப்பராமையா அதை ரசித்தார். ஆனால் சுப்பராமையாவின் மனதை ஒரு கேள்வி அடிக்கடி குடைந்து கொண்டிருந்தது:

‘அறிவிலும் அனுபவத்திலும் மிக்க சாதகர்களான நாங்கள், மகரிஷியின் ஓர் உபதேசத்திற்காகக் காத்துக் கிடக்கும்போது, இவர் ஏன் ஒரு சிறுமியிடம் இவ்வளவு பெரிய விஷயத்தைத் திணிக்கிறார்? அவளுக்கு என்ன புரியும்?’

அன்று சுப்பராமையா தியானித்துக் கொண்டிருந்தார். இந்திராவிற்குப் பசித்தது. அப்பாவைத் தொந்தரவு செய்யாது அவள் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தாள்.

ஆன்மப் பசியோ, அடிவயிற்றுப் பசியோ அனைத்தும் அறியும் பகவான்  அவளைக் கவனித்தார். உடனே அவளது அப்பாவிடம், கொழந்தைக்குப் பசிக்குது. அதக்

கவனிக்காம தியானம் என்ன வேண்டியிருக்கு?" என்று கேட்டார் ரமணர். சுப்பராமையா விழித்தார்.

ஒருநாள் பகவான் அந்த இரண்டு சிறுமிகளுடனும் விளையாட்டாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

லலிதாவின் கையைப் பார்த்து, இது யாரோட கை?" என்று கேட்டார்.

என் கை" என்றாள் அவள்,

இல்ல" என்றார் பகவான்.

இது யாரோட கண்ணு?"

என்னோட கண்ணுதான்"

இல்ல"

இவ்வாறு ரமணர் அவளிடம் ஒவ்வொன்றாகக் கேட்கவும் அவள் அது தன்னுடையதுதான் என்று கூறி வந்தாள்.

சுமார் 115 வருடங்களுக்கு முன் இருந்த அமைதியான சென்னை. மயிலாப்பூர் பக்கத்திலுள்ள பகுதிகள்  மேய்ச்சல் நிலங்களாக 'மந்தைவெளி'யாக இருந்த காலம்.

சில காலம் முன்பு ஆரம்பிக்கப்பட்ட ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்தின் எதிரில் சற்றுத் தள்ளி ஒரு பெரிய தனி வீடு.

அமெரிக்கப் பெண்மணியான தேவமாதா அங்கு தங்கியிருந்தார். அவர் அமெரிக்காவில் சுவாமி விவேகானந்தர் நிகழ்த்திய சொற்பொழிவுகளால் ஈர்க்கப்பட்டு பாரதம் வந்தவர். பாரதத்தின் பெருமையை அறிந்தவர்; அந்தப் பெருமைகளை உணர்ந்துகொள்ள உத்தமர்களோடு தங்கியுள்ளவர்.

அந்த வீட்டின் முன்பு ஒரு பெரிய ஆலமரம். வானத்தைப் பார்க்கவிடாதபடி, அடர்ந்து விரிந்த கிளைகள். அதில் பல பறவைக்கூடுகள். தடித்த அடிமரத்தில் சில பொந்துகள். 

அம்மரத்தைத் தொடும்போதே தேவமாதாவுக்கு சர்ச்சின் மரியாதை மிக்க கன்னியாஸ்திரீயின் கையைத் தொட்டு முத்தமிடுவது போலிருக்கும்.

காலையில் அந்த மரத்தடியில் அமர்ந்து தியானிக்க தேவமாதாவுக்குப் பிடிக்கும்; மாலையில் அங்கு அமர்ந்து படிப்பது சுவையான அனுபவம் அவருக்கு!

மரத்திலிருந்து முதிர்ந்த இலைகள் விழுவதை தேவமாதா ஈடுபாட்டுடன் பார்ப்பார். தமது கர்மவினைகள் ஒவ்வொன்றாகக் கழன்று விழுவதாக அவருக்குத் தோன்றும்.

தேவமாதா இல்லாதபோது மரத்தைச் சுற்றிச் சிறுவர்கள் விளையாடி ஒரே ஆட்டம்பாட்டம்தான்.

அம்மரத்தின் பெரிதான இலைகளை ஏழைகள் தைத்து உணவு உண்ணப் பயன்படுத்துவார்கள்; அதனால் இலைகளைத் திருடிப் போவார்கள். அவர்களைத் துரத்துவதிலேயே சகோதரிக்கு நேரம் போகும்.

அன்று பிற்பகல் தேவமாதா தமது வீட்டில் சற்றுக் கண் மூடிப் படுத்திருந்தார். ஒரே அமைதி. 

திடீரென யாரோ அவரை அவசர அவசரமாக 'அம்மா, அம்மா' என்று அழைத்தது கேட்டது.

அலறியடித்தபடி எழுந்தார் சகோதரி.

'யாருக்கு என்ன ஆயிற்று? ஏதோ ஒரு குழந்தை மரத்தில் ஏறி விழுந்து அடிபட்டிருக்குமோ? இதற்குத் தானே நான் பலமுறை அவர்களை மரத்தின் மீது ஏறாதீர்கள் என்று கூறி வருகிறேன்!' என்று பரபரப்பானார்.

சகோதரி முன்வாசலுக்கு ஓடினார். பின்வாசலுக்கும் சென்று பார்த்தார். யாருமில்லை. அம்மா என்று அழைத்த அந்த அழைப்பைக் கேட்டது நிஜம்தான்.

'யாருக்கோ ஏதோ கஷ்டம் வந்துள்ளது, அதனால் தான் என்னைக் கூப்பிட்டுள்ளார். கூப்பிட்ட பின் அவர் ஏன் ஒளிந்து கொண்டார்?' என்ற எண்ணமே வலுத்தது.

'ஓ லார்ட் ராமகிருஷ்ணா, யாருக்கும் ஒன்றும் ஆகியிருக்கக் கூடாது' என்று அவரது மனம் வேண்டியது. இந்தச் சிந்தனையில் இருந்ததால், தன் 'போதி மர'மான அந்த ஆலமரத்தின் மீது இருந்தவனைச் சந்தேகப்படுவதற்குக்கூட ஒரு சில கணம் பிடித்தது.

"யாரு மேன் நீ?” என்று இங்கிலீஷிலும் தங்கிலீஷிலும் கேட்டார் தேவமாதா. கிளை மீது அமர்ந்திருந்தவன் கிலி பிடித்து ஓடினான்.

'அடப்பாவமே, எவ்வளவு இலைகளைப் பறித்துப் போட்டிருக்கிறான். இன்னும் சற்று நேரம் நான் வராமலிருந்தால் மரத்தை மொட்டையே அடித்திருப்பான்! திருட வந்தவன் அப்படி ஏன் அம்மான்னு குரல் கொடுத்தான்? இருக்காது. அவன் ஏன் குரல் கொடுத்து மாட்டிக் கொள்ள வேண்டும்?'

இவ்வாறு எண்ணியபடி, உதிர்ந்திருந்த இலைகளை அள்ளி அந்த மரத்தின் அடியில் கொட்டினார்.

'என் அன்பு மரமே, உன் மீதிருக்க வேண்டிய இலைகளை, உன் அடியிலேயே கொட்டிவிட்டேன். அந்த இளைஞனை மன்னித்துவிடு' என்ற பாவனையில் தேவமாதா தமது கைகளால் அந்த மரத்தை வருடினார்.

உள்ளத்தில் அவரது மரியாதைக்குரிய கன்னியாஸ்திரீ புன்னகைத்தார்.

பிறகு வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு மடத்திற்குப் புறப்பட்டார். மக்கள் யாருமில்லாத மயிலாப்பூரில் அந்த 'ப்ராடீஸ்' சாலையில் நடந்தார்.

புகையோ புழுதியோ இல்லாத மண் சாலை.

சிறிய மடம். ஆனால் பெரிய மகான் உள்ள இடம்.

யார் அவர்? சுவாமி விவேகானந்தரால் தென்னகத்திற்கு அனுப்பப்பட்ட சசி மகராஜ்தான் (சுவாமி ராமகிருஷ்ணானந்தர்) அவர். சுவாமிகளிடம் சென்று பேசினால் தன் சஞ்சலம் தீரும் என அவரைக் காணச் சென்றார் சகோதரி.

மடத்தில், பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்குப் பிற்பகல் நைவேத்தியம் படைத்து முடித்திருந்தார் சசி மகராஜ்; பூஜையறையின் கதவைத் திறந்தபோது, சகோதரியைக் கண்டார். சுவாமிகள் கண்களாலேயே 'வாருங்கள்' என்று வரவேற்றார். அதை அப்படியே வார்த்தைகளாகவே காதால் கேட்டார் சகோதரி.

அந்தப் பூஜையறையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வீற்றிருக்கிறார் என்பதை சசி மகராஜின் ஒவ்வோர் அசைவும் அறிவித்தது. பூஜைப் பொருள்கள் ஒவ்வொன்றும் உயிர்மையுடன் மிளிர்ந்தது. சிறிது நேரத்தில் சுவாமிகள் வெளியே வந்தார். பருத்த தேகம், கருத்த நிறம், சிரித்த முகம், மழித்த தலை, விரிந்த நெற்றி, தெளிந்த மதி – இவையுள்ள ஸ்ரீராமகிருஷ்ணச் சீடர்தான் இந்த சசி மகராஜ்.

கிறிஸ்தவப் பெண்ணான தேவமாதா அவரை வீழ்ந்து வணங்கினார்! இந்து சமயத் தத்துவத்தைக் கற்க வந்தவரிடம் இருக்கும் இயல்பான ஈடுபாடுதான் அது.

'சுவாமிஜி, என்னை அம்மாவென்று கூப்பிட்டது யாராக இருக்கலாம்?' என்று கேட்க நினைத்தார்.

அதற்குள் சுவாமிகள், "சிஸ்டர், நானே உங்களைப் பார்க்க நினைத்தேன்” என்றார் ஆங்கிலத்தில்.

சுவாமிகள் ஒரு நாற்காலியில் அமர, எதிரே இன்னும் ஒரு நாற்காலி இருந்தும் வீராசனத்தில் சகோதரி ஒரு சிஷ்யையாகத் தரையில் அமர்ந்தார்.

"எஸ் சுவாமிஜி, சொல்லுங்கள்?”

"சிஸ்டர், காலையில் சுவாமி விவேகானந்தரின் ஒரு கடிதத்தைப் படித்தேன். அதில் அவர் ஜடப்பொருளில் உணர்வைப் படிப்படியாக அதிக அளவில் அறிவதுதான் நாகரிகத்தின் வரலாறு' என்கிறார். (சுவாமி விவேகானந்தரின் கடிதங்கள், 1 அக்டோபர் 1897)”

உடனே கைகளைக் கொட்டி தேவமாதா, "மார்வலஸ் சுவாமிஜி. அருமையான சிந்தனை” என்று சொல்லிக் கொண்டே சுவாமிகள் கூறியதைச் சுருக்கெழுத்தில் குறித்துக் கொண்டார். சுவாமிகள் மீண்டும், "ஆச்சாரிய ஸ்ரீராமானுஜரின் வரலாற்றை நான் வங்கமொழியில் எழுதி வருவது உங்களுக்குத் தெரியும்...” என்று சொல்வதற்குள்,

"ஆம் சுவாமிஜி, அதற்காக நீங்கள் பல பண்டிதர்களிடம் பலவற்றைக் கற்று வருவதையும் பார்க்கிறேன்” என்றார் தேவமாதா அமைதியாக.

"இன்று காலையில் நான் படித்த நமது சுவாமிஜியின் அந்தச் சிந்தனை தென் ஆச்சாரிய வைணவ மரபிலும் உள்ளதுதான். அவர்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருப்பதை சித், அசித் என இரண்டாகப் பிரிக்கிறார்கள்.சித் எனில் உணர்வு மயமானது, சைதன்ய மயமானது அதாவது அறிவு மயமானது. அசித் என்றால் சைதன்யமற்றது.”

"...” 

As a flute, my inherent nature is to transform the air that is blown through me into melodious music. With that, I would merge myself into the Divine! The Lord’s devotees, therefore, believe that it is this noble nature of mine, which has endeared Lord Krishna to me, His humble servant, and that is why He constantly adores me on His holy lips!

I have seen a great person who possessed my above-mentioned characteristics and now I have come to tell you about his life!

The world generally adores and endorses him as a wise man, a philosopher par excellence, an exceptional Vedantist, a sage, a yogi, a patriotic national leader, a protector of the Hindu Dharma, a universal mystic, a source of inspiration to the youth, and especially, an ideal monk.

But very few know that he was also an ardent devotee of my Lord Krishna!

From my vivid description, by now you would have guessed whom I am referring to. He is none other than the great Swami Vivekananda.

Wherever he went, the Gods adored him; would have their divine power flow through him.

He sat inside the caves of Amaranth, wearing only a loin cloth, contemplating on Lord Siva. At Kanyakumari, he sat in meditation on a rock surrounded by the raging waves of the sea contemplating on Mother India, with his prayers to the Divine Mother of the Universe. When he spoke about Jesus Christ, people felt that Jesus himself was sermonising and exhorting them through him!

One incident about his childhood appeals to me the most. For many days at a stretch, he was immersed in meditation on Lord Krishna. Then, with the blessings and grace of his Guru, Sri Ramakrishna, he had the vision of Sri Radha.

He tells us how soft Sri Radha was, in his own inimitable poetic style, ‘O Radhe, your fingers are so soft that they may get bruised when they come into contact with the foam which is formed on the milk when you milk the cows. But then, O Mother, your heart is softer than even those fingers!’

I came to know that Swami Vivekananda, who excelled in his devotion and erudition, was coming to Vrindavan. My Lord and constant Companion, the Eternal Flutist Himself, informed me of this!

My Lord Sri Krishna said, ‘O my dear flute, you might have seen millions and millions of devotees who shed tears for me. But you are soon going to see a man who not only sheds his tears but also his sweat for the progress and emancipation of the people of his motherland, who are all truly the pinnacle of my creations! Come and meet such a devotee, see him and show him to the world!’

Such a noble one was coming to Vrindavan as a pilgrim, and I was assigned the holy duty of proclaiming him to the world.

Some inhabitants here expected him to charm the people of Vrindavan with his erudition, wisdom and yogic practices. But he was seen wandering barefoot on the sacred earth of Vrindavan, apparently as a mere vagabond, chanting the Lord’s name, enjoying and relishing his sacred experiences as a simple devotee.

When Krishna was in Gokul, it seems He used to walk around barefoot, like the Gopalas and Gopikas who walked barefooted, unable to afford the footwear. As Krishna, the God ingrained in the heart of the inhabitants of Gokul, did then, perhaps Vivekananda, who was so dear to the heart of the poor and the deprived of India, too was doing the same that day.

Meditating, praying and singing devotional songs in the temples, circumambulating the sacred hills, accepting Bhiksha for his food, sleeping in the charity homes for the pilgrims, bathing in the gushing waters of the Yamuna river and doing his daily prayers on her banks, singing the songs of Saint Surdas and Saint Meera, with tears rolling down in his eyes, Vivekananda was seen enjoying immensely his stay at Vrindavan!

Was it the same Vivekananda who was going to mesmerise the whole world in a couple of years with his message of Divine wisdom wandering there? How true is the saying, ‘The great are always modest.’!

One bright day in Vrindavan, Vivekananda asked himself, ‘Am I merely harbouring faith in Krishna, or am I deeply and completely dependent on Him with an attitude of total surrender?’