"அம்மா, இனி நான் திருடவே மாட்டேன்" என்று அம்சத்தும் ஒரு முறையும் பொய் வாக்குறுதி தந்ததில்லை. அம்மா அம்மாவாகவே இருந்தார். அம்ஜத் திருடனாகவே இருந்தார்.

அன்னையின் தம்பி வரதர் ஒரு முறை ‘விஷப்பாம்புக்கு நீங்கள் பால் வார்க்கிறீர்கள்’ என்பது போன்ற முறையில் அன்னையைக் கண்டித்தார்.

அதைக் கேட்ட அன்னை, "வரதா! திருடுகின்ற அம்ஜத்தின் மனநிலை உள்ளே அழுத்தி வைக்கப்பட்டிருந்தது. நான் காரணமில்லாமலா அவன் மீது அவ்வளவு அன்பையும் பாசத்தையும் கொட்டினேன்? அவனுக்குப் பலவித பரிசுப் பொருட்களையும் உணவையும் அளித்து அவனைப் பணிவாக வைத்திருந்தேன். அதனால்தான் அவன் எனக்கு எப்போதும் அடிபணிந்து இருந்தான். நான் இவ்வளவு பெண்களுடன் இருக்கிறேன்; பல நகைகளும் பணமும் இருக்கின்றன. நீங்கள் எல்லோரும் சிறுவர்கள்; எல்லா நேரங்களிலும் என்னுடன் இருக்கவும் மாட்டீர்கள். இதற்கெல்லாம் பாதுகாப்பு யார் தருவார்கள்?" என்று அன்னை கேட்டார்.

அன்னை சாரதை சொல்ல வந்ததும் இங்கு நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதும் இதுதானோ!:

அன்னை வாழ்ந்த காலத்தில் நம் நாட்டு வளங்கள், உணவுப் பொருட்கள் எல்லாம் ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் நாட்டிற்கு அனுப்பிக் கொண்டிருந்தனர். அந்தப் பெரும் கொள்ளையர்கள் நம் நாட்டில் ஏற்படுத்திய பஞ்சத்தினால் அம்ஜத் போன்ற சிறிய திருடர்கள் தோன்றினார்கள்.

திருடன் ஒருவன் ஒரு பகுதியில் அடிக்கடி சென்று வருகிறான் என்றால் மற்ற திருடர்கள் அங்கு செல்வதில்லை. அதன்படி ஜெயராம்பாடி பகுதி அம்ஜத்தின் 'ஏரியா'வாக இருந்தது.

அந்த அம்ஜத்தை அன்னை தமது அபரிமிதமான அன்பினால் ஒரு நல்லவனாக, அடக்கமாக, திருட்டு புத்தி இல்லாத மகனாக வைத்திருந்தார். அன்னையின் இந்த அறிவு கலந்த அன்பாற்றல் எவ்வளவு உயர்ந்தது!

அந்த ஸ்ரீசாரதாதேவி நம்மிடம் உள்ள துர்குணங்களை நீக்கி, சத்குணங்களாகச் சீக்கிரம் செய்யட்டும் என்று அன்னையின் திருவடியில் நம்மைச் சமர்ப்பித்துக் கொள்வோம்.

பகவானின் சிறப்பான வெளிப்பாடு விபூதி என்று கூறப்படும். பகவானின் விபூதியாக மனித மனம் உள்ளது என்று கீதை கூறுகிறது. யார் எந்த தெய்வத்தைப் பூஜிக்கிறார்களோ, தியானிக்கிறார்களோ, அந்த தெய்வத்தின் தன்மை அந்தப் பக்தனிடமும் வந்து அமையும்.

ஆஞ்சநேயர் சுவாமியை வழிபடும் பூஜாரியின் முகம் அவரைப் போல் மாறி இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். எத்தனையோ துறவிகள் தாங்கள் வழிபடும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் தன்மையை உள்வாங்கி தியாகசீலர்களாக, சேவா வடிவினர்களாக, பக்தஜனபிரியர்களாக விளங்கி இருக்கிறார்கள்.

“அன்னை ஸ்ரீசாரதா தேவியின் வாயில் காப்பவன் அடியேன்” என்று தன்னைக் கருதிக் கொண்டவர் சுவாமி சாரதானந்தர். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சீடரான அவர் ஸ்ரீசாரதா தேவியின் காரியதரிசியாகவும் விளங்கியவர். தமது பெயருக்கு ஏற்றாற்போல் அவரது ஆனந்தம் முழுவதும் அன்னை சாரதையின் மூலமாகவே சித்தித்தது.

அது எந்த அளவிற்குச் சென்றது என்றால், அன்னை பக்தர்களிடம் நடந்து கொள்ளும் விதம் போலவே இவரும் அன்பின் ஊற்றாக மலர்ந்தார்.

சரயுபாலா என்ற பக்தை தமது நினைவுக்குறிப்பில் கூறியது ஒரு சிறிய ஆனால் சுவையான தகவல். அன்னை ஸ்ரீசாரதையின் அன்புத்துளி ஒன்று சுவாமி சாரதானந்தர் சரயுபாலாவின் நலத்தை விசாரிப்பதன் மூலமாக நமக்குக் கிடைக்கிறது.

சுமார் 15 வருடங்கள் அன்னை சாரதா தேவியின் தரிசனத்திற்காகக் காத்திருந்த பிறகு அவரை நேரில் தரிசித்தவர் சரயுபாலா. முதன்முறை உத்போதனில் சாரதா தேவியை தரிசித்தார்; அன்னையின் அன்பில் திக்கு முக்காடிப் போனார்.

அன்னையிடம் விடைபெற்று மாடியிலிருந்து இறங்குவதற்கு முன்பு அன்னை அவரிடம், "படிகளில் நீயே தனியாக இறங்கி விடுவாயா அல்லது நான் உதவிக்கு வரட்டுமா"? என்று ஒரு குழந்தையிடம் கேட்பது போல் அந்த 40 வயதைக் கடந்த பெண்மணியிடம் விசாரித்தார் அன்னை. 

திருப்பாத தீர்த்த மகிமை

தீர்த்தம், தாகத்தைத் தணிக்கும், தாக சாந்தியைத் தரும். தீர்த்தம் எனப்படும் தண்ணீரே சிறந்தது என்றால், ஸ்ரீபாத தீர்த்தம் (சரணாமிர்தம்) எவ்வளவு மகிமை வாய்ந்ததாக இருக்கும்.

அன்னை ஸ்ரீசாரதா தேவியைத் தரிசிக்க சரயுபாலா என்ற பக்தை 15 ஆண்டுகளாகக் காத்திருந்தார். முடிவில் 1911-ஆம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 3-ஆம் தேதியன்று அன்னையிடம் அவர் மந்திர தீட்சை பெற்றார். 

நெடுந்தூரத்திலிலுள்ள பூரி ஜெகந்நாதரின் பக்தர்கள் பகவானின் உலர்ந்த அன்ன பிரசாதத்தைத் தங்கள் இல்லங்களில் வைத்துக் கொள்வார்கள். தினமும் முதலில் அந்தப் பிரசாதத்தின் ஒரு சில பருக்கைகளை அருந்திய பின்னரே மற்றதை உண்பார்கள். அதுபோல் அன்னையின் பாத தீர்த்தத்தை சரயுபாலாவும் தன் இல்லத்தில் வைத்திருக்க ஆசைப்பட்டார்.

சரயுபாலா நீருள்ள ஒரு பாத்திரத்தில் அன்னையின் பாதங்களை வைக்க வேண்டினார். அன்னையும் அவ்வாறே வைத்துச் சில மந்திரங்களை உச்சரித்தார். பிறகு சரயுபாலா அந்தத் திருப்பாத தீர்த்தத்தை அருந்த அன்னை கூறினார். அது அந்தப் பத்தைக்கு நீர்த்துளி மட்டுமல்ல, அன்னையின் அன்புத் துளிகள்தான்!

அன்னையின் ஸ்ரீபாத தீர்த்தத்தை அருந்தியவர்கள் பலர். அந்தப் பேற்றினை அன்னையைத் தரிசிக்காத ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்களுக்கும் அருளியவர் நாகர்கோவிலைச் சேர்ந்த மதுரநாயகம் பிள்ளை என்பவர்.

1897 -ஆம் ஆண்டு சுவாமி விவேகானந்தர் சென்னைக்கு விஜயம் செய்தார். அப்போது அவரும் அவரது சீடரான அளசிங்கப்பெருமாளும் கடற்கரைக்குச் செல்வார்கள். இளைஞனான மதுரநாயகம் அப்போது அவர்கள் பின்னே செல்வதுண்டு. சுவாமி விவேகானந்தரே மதுரநாயகத்திடம் ஒருமுறை பேசியும் இருக்கிறார்!

பிற்காலத்தில் பெரும் மகானாக மலர்ந்த மதுரநாயகம் 1914 -ஆம் ஆண்டில் அன்னை ஸ்ரீசாரதா தேவியைத் தரிசித்து மந்திர தீட்சை பெற்றார். அன்னை வங்காள மொழியில் மதுரநாயகத்திடம் பேசினார். அவர் மலையாளத்தில் பதில் வழங்கினார். அன்னையின் அருளே மந்திரமாகி அது மதுரநாயகத்திடம் வந்தது.

தீக்ஷை தரும் முன்பு மதுரநாயகம் அருந்துவதற்காக அன்னை சிறிது தீர்த்தம் கொடுத்தார். அதனை அவர் தலையில் தெளித்துக் கொண்டார்; கண்கள் மீது தடவிக் கொண்டார். தீட்சை முடிந்ததும் பக்திக் கண்ணீரினால் தாயின் பாதத்தை அலம்பினார்.

ஆனாலும் அவரது மனதில் ஒரு குறை. அன்னையே சரணாமிர்தத்தைத் தந்தபோது தான் அருந்தாமல் போனதில் அவர் வருந்தினார். சீடரின் அந்த வருத்தத்தைப் போக்கவும், ஸ்ரீசாரதாதேவியே மதுரநாயகத்தின் மூலமாக, தென்னகத்துப் பக்தர்களுக்கு அருளவும் கருணை கொண்டார்.

அடுத்த நாள் மதுரநாயகம் கங்கை நதிக்குச் சென்றார். நன்றாக வடிகட்டி தூயநீரை ஒரு பாத்திரத்தில் பிடித்தார். உத்போதன் மடத்திற்கு வந்து ஒரு தாம்பாளம் பெற்றார். மடத்து சுவாமியிடம், "அன்னைக்குப் பாதபூஜை செய்ய வேண்டும். அதனை அன்னைக்குத் தெரிவியுங்கள்" என்று வேண்டிக்கொண்டார் மதுரநாயகம். 

 அகால ம்ருத்யு ஹரணம்

 ஸர்வவ்யாதி வினாசனம்

 விஷ்ணோ பதோதகம் பித்வா

 சிரஸா தாரயாமி அஹம்!

பொருள்: "எல்லா நோய்களையும் நீக்கி, அகால மரணமடையும் நிலையைப் போக்கும் ஸ்ரீவிஷ்ணு பகவானின் பாதத் தாமரை நீரை அருந்தி, அந்தப் புனித நீரை என் சிரசில் தரிக்கிறேன்."

அன்னை ஸ்ரீசாரதா தேவி தாமே தமது பக்தர்களுக்கு உகந்தளித்த அவரது திருவடித் தாமரைகளில் சிந்தும் தேனமுதத்திற்கு ஏங்கும் வண்டுகளாக மாறுவோம்!

சாரதா என்றால் சாரத்தைத் தருபவள் என்று பொருள். அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவி உங்களுக்கும் நமக்கும் என்ன தருகிறார்?

பொருள்களேயே பெரிதாகப் பேசும் இந்த உலகில் மெய்யான அன்பை வழங்கவும் ஆளில்லை, ஏற்பதற்கும் அதுவே நிலை.

அப்படிப்பட்ட நிலையில் அன்பை அள்ளி அள்ளி அகிலத்திற்குத் தரும் தாய்தான் அன்னை சாரதை. அவரது அன்புத் துளி ஒன்றைச் சுவைப்போமா?

ஒரு முறை ஜெயராம்பாடியிலிருந்து சில பக்தைகள் பேலூர் மடம் சென்று வந்து அன்னையைத் தரிசித்தனர். அப்போது அவர்கள் முதலில் சொன்ன ஒரு செய்தி அன்னையின் செவிக்கு இனியது மட்டுமல்ல; அன்னையின் ஓர் அன்புத்துளி அன்று பிரவாகம் எடுத்து சமுத்திரமான நிகழ்வு அது.

பாபுராம் மகராஜ் என்ற சுவாமி பிரேமானந்தர் தாய்மை நிறைந்தவர். பக்த சேவையை பகவத் சேவையாகவே கண்டவர். அந்த அடியார்த் தொண்டினையே அந்தப் பெண்கள் சிலாகித்துப் பேசினார்கள்.

"அம்மா, பேலூர் மடத்திற்கு யார் சென்றாலும் பாபுராம் மகராஜ் அவர்களுக்குப் பிரசாதம் வழங்காமல் வெறும் கையோடு அனுப்புவதே இல்லை. எந்த நேரத்தில் பக்தர்கள் சென்றாலும் அவரே சமைத்துத் தரவும் தயாராக இருக்கிறார். அவரது அன்பு கடல் போல் இருக்கிறதம்மா" என்று கூறினர்.