இந்தக் கதை பற்றி 

லௌகீக வேண்டுதல்களுடன் சந்நிதிக்குப் போகிறோம். இறைவன் முன் நிற்கையில் அனைத்தும் மறந்து போகிறது. திரும்பி வந்ததும், அந்த அனுபவத்தின் ஆழம் நம்மை ஆட்கொள்கிறது. 

இந்தக் கதையின் மாந்தர்கள் நமது அஞ்ஞானத்தை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டுகிறார்கள். அவர்கள் அம்பிகையிடம் சரணடைகிறார்கள். ஆனால் முற்றிலும் கரைந்து போகாமல் அவளுடன் உரையாடி, அர்த்தமுள்ள பதில் பெற்று மீள்கிறார்கள். 

ஆன்ம விடுதலை அடைந்தவர்களான அவர்கள், தங்கள் உயரனுபவத்தில் திளைப்பதோடு நின்றுவிடாமல், உலகம் சிறப்பதற்காக உணர்வையும் உழைப்பையும் பொழிகிறார்கள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்வில் அதிமுக்கியமான ஒரு நிகழ்வைக் கதையாக்கியுள்ள சுவாமி விமூர்த்தானந்தரின் இந்த முயற்சியே அம்பிகையின் புன்னகையாக மிளிர்கிறது.

கதாசிரியரின் மொழியிலேயே சொல்வதென்றால், ‘தாமரை போன்ற அவள் அதரங்களும் மலர்ந்து, அதன் சுகந்தம் போன்ற அவள் இதயமும் விகசித்து வியாபித்து நிற்கும் அனுபவத்தைத் தருகிறது' இச்சிறுகதை. அதில் இடம் பெற்றுள்ள ஒவ்வொரு சொல்லும் அம்பிகைக்கு ஆபரணம். 

அதன் கருத்தாழமும் உணர்வு ஆழமும் அவளிடம் செய்யப்படும் சரணாகதி. பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மற்றும் அன்னை ஸ்ரீ சாரதா தேவியின் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவங்களைச் சிறிது கற்பனை நயத்துடன் கலந்து பனை மர உச்சிக்கு நம் மனதைக் கொண்டு செல்லும் கதை இது.  

“அம்மா ஜகதம்பா! என்னம்மா இப்படிக் கைகொட்டிச் சிரிக்கிறாய்? இன்று ஏன் உனக்கு இப்படியொரு குதூகலம்?”

தட்சிணேஸ்வரத்து காளி கோவிலின் இளம் பூஜாரியான கதாதரர் பவதாரிணியிடம் பாலகனாய் இவ்வாறு கேட்டார்.

கடலலையாகக் கலகலவென்று சிரித்துக் கொண்டே தேவி, “மகனே, மக்கள் நல்லது எது செய்தாலும் நான் மகிழ்வேன்; அனைத்தையும் செய்பவளும் செய்விப்பவளும் நானே. ஆனால் அதை மறந்து பலரும் ‘நானே எல்லாம் செய்கிறேன்' என இறுமாறும்போது, விலா நோகச் சிரிக்கிறேனய்யா” என்று கூறி மேலும் சிரித்தாள். கங்கையின் அலைகளுக்குத் துல்லியம் அந்தப் புன்னகை.

தேவிக்கு மாலை சாத்தியவாறு பூஜாரி கதாதரரும், “ஆனந்தமயி, நீ எப்போதெல்லாம் மக்களைப் பார்த்துப் பரிகசிக்கிறாய், சற்றுக் கூறேன்?” என்று உரிமையுடன் கேட்டார்.

தேவியின் நயனம் நோக்கிய இடத்தில் கதாதரரும் நோக்க, அங்கு ஒரு காட்சி. மீண்டும் மந்தஹாசத்தில் மாதா.

‘நிலம் என்னுடையது' என வரப்பிற்காக இரண்டு சகோதரர்கள் அடித்துக் கொள்ளும்போதும், மகன் உயிருக்காகத் தவிக்கும்போது, ‘கவலைப்படாதே, உன் குழந்தையை நான் நிச்சயம் காப்பாற்றுவேன்' என்று தாயிடம் மருத்துவன் உத்தரவாதம் கூறும்போதும்... பூமியைப் படைத்தவள் பரிகசித்தாள்.

‘ஓ, தெய்வ சக்தியை மறந்து இது போல் மக்கள் இறுமாப்பு கொள்ளும் நேரங்களில் அவர்களை நினைத்துப் பரிகாசமாய் தேவி சிரிக்கிறாளா!' என்று கதாதரர் எண்ணினார்.

கதாதரர் தேவிக்குப் பொட்டிட்டு அலங்காரம் முடித்தார். பிள்ளைக்குப் பாலூட்டி முடித்த தாயாக, “அம்மாடி, இன்று உன் சௌந்தர்யத்தைப் பார்த்து என் கண்ணே பட்டுவிடும்” என்று திருஷ்டி கழித்தார் அவர்.

பின் தேவிக்கு நைவேத்தியம் படைத்தபடி கதாதரர், “சரியம்மா, உன் தாமரை போன்ற அதரங்களும் மலர்ந்து, அதன் சுகந்தம் போலுள்ள உன் இதயமும் மலரும் வேளை எதுவோ?” என்று கேட்டார்.

தேவியின் நயனங்கள் கதாதரனின் கண்களை நோக்கின; அது அவள் தன்னையே கண்ணாடியில் நோக்கியது போலிருந்தது.

“மகனே, கததரா! உன் அனுதினச் செய்கைகளே என்னை மகிழ்விக்கும்” என்றாள் தேவி.

கதாதரர் நெகிழ்ந்து, “மா, நான் உன் தாசன். உன் மகிழ்ச்சியே என் மூச்சு. ஆனாலும் மக்கள் உணரும் வகையில் ஓரிரு சம்பவங்களைக் கூறேன்” என்று கூறியவாறே, அவர் நைவேத்தியப் பழங்களை தேவிக்கு ஊட்ட ஆரம்பித்தார்.

பழங்களைச் சுவைத்தபடி, “ம்…, அன்றொரு நாள் உன் குரு தோதாபுரி உன்னை அத்வைத சாதனைக்காக அழைத்தபோது நீ செய்த காரியம்..., ஆஹா, உனது அந்த பாவனை, அந்த சரணாகதி என் நெஞ்சை நிறைத்ததய்யா” என்று தேவி மகனை வாஞ்சையுடன் பார்த்தாள்.

“ஓ, அந்தச் சம்பவமா தாயே!” என்று கதாதரர் புன்னகைத்தார். நைவேத்தியம் நிறைவுற்றது.

“சரிம்மா, நீ ஓய்வு கொள்” என்று கூறி தேவியை சயனகிருஹத்திற்கு அழைத்துச் சென்றார் கதாதரர்; சாமரம் வீசினார். மென்மையாகப் பாடினார். தேவி கண் வளர்ந்தாள். ஜகமெங்கும் நிசப்தம்.

‘தஸ்மின் துஷ்டே ஜகத் துஷ்டம்...' என ஓதியபடி கதாதரர் வெளிவந்தார் மரக்கதவைச் சாத்திவிட்டு.

மனக்கதவு திறந்தது.

மரங்கள் அடர்ந்திருந்த பஞ்சவடிக்குள் புகுந்தார் கதாதரர். சில மாதங்களுக்கு முன்புதான் தோதாபுரி அங்கு வந்து சென்றிருந்தார். தேவியையே பிரசன்னப்படுத்திய அந்நிகழ்ச்சியை கதாதரர் நினைத்துப் பார்த்தார்.

‘ஹரி ஓம்' என ஓதியபடி, ஆஜானுபாகுவான தோதாபுரி பஞ்சவடி வந்தார். உருவக் கடவுளை ஏற்காதவர் அவர்; அருவ தியானத்தில் லயித்த சித்தர்; திசைகளையே ஆடையாய், பிரம்மத்தையே தேகமாய் பாவித்தவர் அவர்.

அன்று இரவு ‘துனி' அக்னி முன் ஞானாக்னியாக அமர்ந்திருந்தார். பக்திப் பகலவரான கதாதரர் கோவிலில் இருந்தார். அவரது அதரங்கள் அம்பிகையின் நாமங்களை இதயத்துடிப்பாக இயம்பிக் கொண்டிருந்தன.

தூரத்திலிருந்தே நோக்கிய தோதாபுரி, அதுவரை காணாததை எல்லாம் கதாதரரிடம் கண்டார்.

‘ஆ, இவரது கண்கள், மனிதக் கண்கள் அல்லவே! எதைப் பார்த்தாலும் அதன் மூலமாக ஏகாக்ரமாகி இறையம்சத்தையே காணும் இவர் யார்?' என வியந்தார்.

சேயைக் கண்ட தாய் போல், இந்த சத் சீடனைக் கண்டதும் குரு புளகாங்கிதமடைந்தார். ‘இவன் அத்வைத ஞானத்தைப் பெறுவதற்கு மிகப் பொருத்தமானவன்' என்று அந்த ஞானகுருவின் இதயம் ஏங்கியது.

கம்பீரமாக நடந்து பவதாரிணிதேவியின் கோவிலுக்குச் சென்றார் தோதாபுரி. ‘ஹரி ஓம்' என்று கூவியபடி சந்நிதியில் எட்டிப் பார்த்தார். அவரை அங்கே பார்த்ததும் ‘முடிவில் என்னிடம் வந்துவிட்டாயா?' என்று தேவி சிரிக்க ஆரம்பித்தாள், மெல்லிய விடலைச் சிரிப்பு அது.

அது தோதாபுரிக்கு விளங்கியதா?

தேவி எதற்காக நகைக்கிறாள் என்பதைக் கண்ட கதாதரர், “பிரம்மமயீ, பிரம்ம சக்தி ரக்ஷமாம்” என்று உரக்கக் கூவினார். பிரம்மமயீ என்ற ஒலி கேட்டதும் மயிர்க் கூச்செரிந்தார் தோதாபுரி.

குண்டலினி சக்தியையே எழுப்பிவிடும் இக்குரல் யாருடையது என்று தோதாபுரி திரும்பிப் பார்த்தார்.

கதாதரர் அவரை வணங்கினார்.

இறைவன் எழுதிக் கொடுத்த வசனங்களை இருவரும் சரியாகப் பேசினர். ஆரம்பச் சந்திப்பிலேயே இவ்வளவு ஆனந்தமா!

முடிவில் தோதாபுரி, “மகனே, அத்வைத அனுபவத்தை உனக்கு வழங்கச் சித்தம். சம்மதமா? ம்..., இதைப் பெற நான் நாற்பது ஆண்டு காலம் தவமியற்றினேன்” என்றார் கம்பீரமாக.

குழந்தையாக கதாதரர் உடனே எழுந்தார்.

அவரைத் தடுத்து, “நில், எங்கு போகிறாய்? பெறற்கரிய அத்வைத ஞானம் உனக்கு வேண்டாமா?” என்று தோதாபுரி அதட்டிக் கேட்டார்.

கதாதரர் வணங்கி, “சுவாமி, என் அம்மாவிடம் கேட்டுவிட்டு வருகிறேன். அவள் சம்மதித்தால் உங்கள் சொற்படி நடக்கிறேன்” என்றார்.

‘ப்ச், அத்வைத ஞானம் கற்க அம்மாவின் அனுமதியா? இவ்வளவு வளர்ந்தும் இவன் என்ன அம்மா பிள்ளையாகவே இருக்கிறானே?' என்று தோதாபுரி ஏளனமாக ஏதோ சொன்னார்.

கோவிலில் பவதாரிணியிடம் சென்று தண்டனிட்டார் கதாதரர். அனுமதி கேட்டார். 

“நான் அனுப்பித்தான் தோதாபுரி இங்கு வந்துள்ளான். செல் மகனே, கற்க வேண்டியதை அவனிடமிருந்து கற்றுக் கொள்; அவனுக்குக் கற்பிக்க வேண்டியதையும் கற்றுக் கொடு” என்று பகன்று கடைக்கண்ணால் கண்டு மீண்டும் புன்னகைத்தாள். கங்கை வெள்ளம் எடுத்ததற்கும் இதற்கும் வித்தியாசம் இல்லை.

குருவிற்கும், தேவிக்கும் நடுவே நின்ற குருதேவரான கதாதரர், “என் அன்னை சரி என்று கூறிவிட்டாள்” என்றார் தோதாபுரியிடம்.

பெற்றவளிடமல்ல, புவனத்தையே படைத்துக் காக்கும் புவனேஸ்வரியிடம் கதாதரர் உத்தரவு வாங்கி வந்துள்ளார் என்று அறிந்து துணுக்குற்றார் தோதாபுரி.

‘இவன் அம்மாபிள்ளை என்றால், இவனது அம்மா எப்படிப்பட்டவளாக இருக்க வேண்டும்' என்ற சிந்தனை தோதாபுரிக்கு உதித்தது.

40 ஆண்டுகள் பாடுபட்டுப் பெற்ற அத்வைத ஞானத்தைப் பற்றி கதாதரருக்கு ஓர் அறிமுகம் தரலாம் என எண்ணிய தோதாபுரிக்கு ஓர் இன்ப அதிர்ச்சி.

குருவிடம் தீட்சை பெற்றதும் கதாதரர் நிர்விகல்ப சமாதியில் லயித்தார்! மூன்று நாட்கள் அந்த சமாதி நிலையிலே நிலைத்திருந்தார்!!

அன்புப் பெற்றோர்களே! பேரன் பேத்திகளை வளர்க்கும் பொறுப்பிலுள்ள பெரியோர்களே!

உங்கள் பிள்ளைச் செல்வங்கள் நாடு போற்றும் நல்லவர்களாக வளர விரும்புகிறீர்கள். அவர்களை ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் சிறப்பாக வளர்ப்பது உங்களது முக்கிய கடமை.

நீங்கள் குழந்தைகளைப் பெற்றவர்கள்; ஆம், இறைவனிடமிருந்து பெற்றவர்கள்!

உங்கள் பொறுப்பில் பேணி இறைவனே அவர்களை வழங்கியுள்ளான். வளர்த்திட அவ்வாறு பகவானிடமிருந்து பெற்ற பிள்ளைகளை பகவானே மெச்சும்படியாக வளர்ப்பது உங்கள் கடமை அல்லவா?

அக்கடமையை நீங்கள் செய்தால் நாட்டிலும், சமுதாயத்திலும், வீடுகளிலும் உள்ள சீர்கேடுகள் விரைவில் தேயும். நல்லது வாழும்; அல்லாதது அகலும்.

வாருங்கள், பொறுப்பு மிக்கப் பெற்றோர்களே! முதலில் உங்கள் குழந்தைகளை சத்புத்திரர்களாக - சத்புத்திரிகளாக மாற்ற ஓர் எளிய பயிற்சி இதோ.

அம்மா, உங்களுக்குக் கைக்குழந்தை உள்ளதா? குழந்தைக்கு எதை ஊட்டினாலும் நீங்கள் எந்த மனநிலையில் ஊட்டுகிறீர்களோ, அதைப் பொறுத்துத்தான் பிள்ளையின் மனவளர்ச்சி - அறிவு வளர்ச்சி - அக வளர்ச்சி ஆகியவை அமைகின்றன.

ஆதலால் இனி ராம், ராம், ஓம் நமசிவாய, ஓம் நமோ நாராயணாய போன்ற திருநாமங்களை உச்சரித்தபடி உங்கள் குழந்தைக்குப் பாலூட்டுங்கள். நம்புங்கள். அப்படிச் செய்யும்போது பாலோடு நீங்கள் பகவானின் சக்தியையும் உங்கள் குழந்தைக்கு அளிக்கிறீர்கள். இப்படித்தான் சிறந்த தாய்மார்கள் செய்தார்கள்; செய்கிறார்கள்.

பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் திருநாமத்தை ஓதினால் அனைத்துக் கடவுளர்களின் நாமங்களையும் ஓதியதற்குச் சமம் என்பர் சான்றோர்.

1 முதல் 3 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளின் அம்மாவா நீங்கள்?

நீங்கள் மனதில் வந்ததை, இப்போது குழந்தையின் காதில் கூறுங்கள். நாமத்தைக் குழந்தையே கூறும்படி ‘என் செல்லமே... ராமகிருஷ்ணா என்று சொல்லு பார்க்கலாம்' என்று அதற்கு மெல்லப் பயிற்சி தாருங்கள். குழந்தை மழலை மொழியில் அதைக் கூற ஆரம்பித்ததைக் கண்டு நீங்கள் மகிழ்வீர்கள்.

பிறகு பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் படத்தை உங்கள் குழந்தைக்குக் காட்டுங்கள். குழந்தையின் பார்வை அடிக்கடி படும் இடத்தில் அவரது படத்தை வையுங்கள். அதன் மூலம் குழந்தையின் மனதில் அந்தத் திருவுருவம் மெல்லப் பதியும்.

‘சொல்லு கண்ணு, இவர்தான் ராமகிருஷ்ண சாமி' என அடையாளம் காட்டச் சொல்லுங்கள். அதன் பிஞ்சுக்கரங்களால் அவரை வணங்கக் கற்றுத் தரவும்.

உறவினர்கள் வந்தால், அவர்களிடம் உங்கள் குழந்தை - ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை அடையாளம் காட்டி வணங்குவதைக் கூறிக் கூறிச் சந்தோஷப்படுங்கள். அதனால் எப்படியெல்லாம் ஆனந்தம் கிடைக்கும் என்பதை ஒருமுறை முயன்றுதான் பாருங்களேன்.

4 முதல் 6 வயது வரை உள்ள குழந்தைகளின் பெற்றோரா நீங்கள்?

காட்டுப் பகுதியில் வாழும் ஓர் இளம்தாய் தன் மகனை வளர்க்க மிகவும் கஷ்டப்படுகிறாள். பணமில்லை, உறவினர் இல்லை. அவளது 4 வயது மகன் பள்ளிக்குச் சென்று வருவதில் சிரமப்படுகிறான். காலையில் தனியாகப் போய் விடுவான். ஆனால் பள்ளி முடிந்து சாயங்கா லம் தனியாக வீடு திரும்பும் போது அவனுக்குப் பயம் வந்துவிடும்.

இனி பள்ளிக்குப் போக மாட்டேன் என்று அடம் பிடிக்கும் மகனைத் தாய் எப்படிச் சமாளித்தாள்?

“மகனே, நீ தனியாக இருப்பதாக நினைக்காதே. நீ கஷ்டப்படும்போதெல் லாம் உனக்கு உதவிட உன் அண்ணன் கோபாலன் காட்டில் உள்ளான். அவனைக் கூப்பிடு. நிச்சயம் வருவான்” என்றாள்.

உங்களது குழந்தைகள் 13-15 வயது உள்ளவர்களா?

ஆணோ, பெண்ணோ, சிறு வயதில் கடவுளைப் பற்றிச் சொன்னால் நம்புவர்; அவர்களாகவே தெய்வத்தைப் பற்றி அறியும்போது அவர்களுக்கு வயதாகிவிடுகிறது. அந்த வயதில் வரும் தெய்வ நம்பிக்கை அவர்களுக்கு அதிகம் பயன்படுமா, சொல்லுங்கள்?

பெற்றோர்களே, நம் குழந்தைகளுக்கு அந்த நிலை வேண்டாம். ஒரு சம்பவத்தைக் கேளுங்கள்.

இறைவனைச் சிலையாக மட்டுமே எண்ணி பூஜாரிகள் அந்தக் கோவிலில் பூஜை செய்து வந்தார்கள். கிருஷ்ண விக்கிரகத்தை அன்று ஒரு பூஜாரி எடுத்துச் சென்றபோது கீழே விழுந்து அதன் பாதம் உடைந்து விட்டது. பூஜாரிகள் அந்தச் சிலையை ஒதுக்கிவிட்டு வேறு சிலையைப் பூஜிக்க வேண்டும் என்றனர்.

இதைப் பற்றி, கோவிலின் உரிமையாளரான ராணி ராசமணி ஒருவர் மூலம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம் வினவியபோது, “ராணியின் மருமகன் கீழே விழுந்து காலை உடைத்துக்கொண்டால், அதற்காக ராணி அவரைத் தள்ளிவைத்து விடுவாரா?” என்று கேட்டு, சிலையை உயிருள்ள ஒன்றாகவே காண வேண்டும் என்பதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் விளக்கினார். பிறகு உடைந்து போன சிலையையும் அவரே சரி செய்து கொடுத்தார்.

தாய் தந்தையர்களே, கடவுளின் படங்கள், தெய்வத் திருவுருவங்களைக் காட்டும்போது ‘உயிருள்ள அவை உன்னைக் கவனித்து வருகின்றன' என்ற எண்ணத்தைக் குழந்தைகளுக்குப் புகட்டுங்கள்.

உங்களது குழந்தைகள் 16-18 வயது உள்ளவர்களா?

சிறுவயதிலேயே தெய்வ நம்பிக்கையுள்ள குழந்தைகள் வாலிப வயதில் தன்னம்பிக்கை மிக்கவர்களாகவும் நேர்மையாளர்களாகவும் கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்றுபவர்களாகவும் இருப்பர்.

பிராமணச் சிறுவனான கதாதர் வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்த ஓர் ஏழைப்

பெண்ணிடமிருந்து உபநயனத்தின்போது பிக்ஷை ஏற்பதாக வாக்கு

தந்தான். எத்தனையோ பேர் சொல்லியும் கொடுத்த வாக்குதான் முக்கியம் தன் என்று நேர்மையைப் பிரகடனப்படுத்தினான் கதாதரன்.

பெற்றோர்களே, உங்கள் குழந்தைகள் நேர்மையில் திளைக்க வேண்டும். அதனால் இக்கதையை அவர்களுக்குக் கூறுங்கள்.

உங்களது குழந்தைகள் 18-20 வயது உள்ளவர்களா?

பொதுவாக, இந்த வயதில் மாணவ- மாணவிகளுக்குப் படிப்பில் கவனச்சிதறல்கள் அதிகம் ஏற்படுகின்றன. அதைத் தடுக்கப் பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் சிரமப்படுகிறார்கள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை வணங்குபவருக்கு இச்சிக்கல் அதிகம் வருவதில்லை. அவர் தமது சாதனை நாட்களில் ஒருமுறை ஆறு மாத காலம் தியானத்திலேயே அசைவற்று இருந்தார்! அவரது தலைமுடி எல்லாம் ஜடா முடியாகி விட்டது. அதில் ஏதாவது இரை இருக்குமா என்று பறவைகள் பார்த்தன.

உங்களது குழந்தை மகனாக இருந்தால், எல்லாப் பெண்களையும் கௌரவ மாகவும் மரியாதையுடனும் நடத்த வேண்டும் என்பதை மிக முக்கியமாக அவனுக்குக் கற்றுத் தாருங்கள்.

உங்களது குழந்தை மகளாக இருந்தால், எல்லா ஆண்களையும் கௌரவமாகவும் மரியாதையுடனும் நடத்த வேண்டும் என்பதை மிக முக்கியமாக அவளுக்குக் கற்றுத் தாருங்கள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஆண்கள் எல்லோரையும் சிவனின் அம்சங்களாகவும், பெண்கள் எல்லோரையும் சக்தியின் அம்சங்களாகவும் கண்டார்.

இப்படிப்பட்ட அருளாளரின் வரலாற்றை நீங்கள் பக்குவமாகப் போதித்தால் உங்கள் மகனும் மகளும் கவனச்சிதறல் என்ற வியாதியிலிருந்து ஒரேயடியாக விடுபடுவார்கள். குழந்தைகளுக்கான, வாலிபர்களுக்கான, கல்லூரி மாணவ- மாணவிகளுக்கான என்று எண்ணற்ற சம்பவங்கள் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் வாழ்க்கையில் உள்ளன.

அவற்றையெல்லாம் நீங்கள் படித்து உள்வாங்கி உங்களைச் சேர்ந்தவர்களுக்குக் கூறுங்கள். அதனால் உயிரை வாங்கும் பிள்ளைகளாக இல்லாமல், வீட்டிற்காகவும் நாட்டிற்காகவும் உயிரை வழங்குபவர்களாக

அவர்கள் விளங்குவார்கள்.

அவரது வீட்டாரும் பெட்டைகளாக அழுதனர். அங்கு எதுவும் நடக்காதது போல் மௌனமாக நின்றனர் சாஸ்திரிகள். மயான அமைதி.

உடனே அண்ணாவிற்கு எங்கிருந்துதான் அப்படி ஒரு வார்த்தை வந்ததோ!

“சரி ரங்கா, கமலம் அநாதைப் பொணமாவே இருக்கட்டும். ஆனா, ‘அநாத பிரேத சம்ஸ்காராத் அச்வமேத பலம் லபேத்’ - அதாவது அநாதைப் பிணத்திற்கு அந்திமகிரியை செஞ்சா அச்வமேத யாகம் செஞ்ச பலன் கெடைக்கும்னு பெரியவா சொல்லியிருக்கா...”

“ஓய் சுப்ரமண்யன், பெரியவா சொன்னதா ஏதேதோ சொல்லாதேயும்...” என்றார் ஒரு குடுமி சாஸ்திரி, கிண்டலாக.

அண்ணா கம்பீரமாக, “ஸ்வாமி, அடியேன் சொல்றது சாஸ்திரம் மட்டுமில்லே. பெரியவாளோட திவ்ய சரிதம். ஒங்களுக்குத் தெரியாததல்ல..., ரங்கா ஒனக்காகச் சொல்றேன் கேட்டுக்கோ” என்றார்.

“ஆத்துல ஒரு அநாதைப் பொணம் போனது. சக்கரவர்த்தி என்ற வைணவ பக்தர் அதப் பார்த்தாரு. பொணத்து மேலே வைணவ சின்னங்களான நாமங்கள் இருந்தன. உடனே அவரு அதுக்கு ஒரு வைணவருக்குச் செய்ய வேண்டிய அந்திமகிரியையைச் செஞ்சாரு. அப்போ, புரோகிதமும் பூஜையும் மட்டும் தெரிஞ்சவா, அவர பொல்லான்னு கூறி ஜாதிப்ரஷ்டம் செஞ்சுட்டா....”

எல்லோரும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அண்ணா பேசியதை கமலமும் கேட்டாளோ?

இல்லாவிட்டால் அவளது முகத்தில் எப்படி திடீரென்று ஒரு சாந்தம் வந்தது?

“ஆனால் ரங்கா, இதைப் பற்றி அந்த ஊரில் கோயில் கொண்டுள்ள பெருமாள், பூஜை செய்ற பிராமணாளிடம், சக்கரவர்த்தி செஞ்சதில் தனக்குச் சம்மதம்னு கூறி ‘ஊருக்கு அவன் பொல்லான்; ஆனால் எமக்கு அவன் நல்லான்' என்றார்.”

இப்படி அண்ணா சுப்ரமணியம் ஆத்மார்த்தமாக விளக்கியும் ரங்கசாமி அழுவதை நிறுத்தவில்லை.

ஜனங்கள் அண்ணா என்ன செய்யப் போகிறார் என்பதைப் பார்க்கவே - வரவேற்கவே காத்திருந்தனர். 

சோகம் நல்லோரின் இதயங்களைப் பிழிந்தது. அண்ணா பொறுமையிழந்தார். பொறுப்பில் முனைந்தார்.

“சரி ரங்கா, நீயே கமலம் அநாதைப் பொணம்னு சொல்லிட்டே. ஒனக்கு ஒன்னோட கர்மகாண்டம்தான் பெரிசா தெரியுது. என்னாலே, நம்ம பொண்ணு மாதிரியான கமலத்தை அநாதையா விட முடியாது...”

பிறகு அனைவரும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்க சடங்கர்களின் வாயை அடக்கும் விதத்தில் ஆற்றில் முங்கிக் குளித்தார்.

குளித்து வந்தவர் தீச்சட்டியைக் கையில் எடுத்தார்.

வாத்தியார் கூற வேண்டிய மந்திரத்தை அவரே ஆத்மார்த்தமாக ஓதிச் சிதைக்குத் தீ மூட்டினார்.

சிதைக்கு மட்டுமா, சிறியன மட்டுமே சிந்திப்பவர்களின் சிந்தனைக்கும் தீ வைத்தார் அண்ணா.

“ஓ, இவ்வளவு அருமையான அண்ணாவோட வாழ்க்கைச் சம்பவந்தான் ஒங்கள இப்படி அநாதைப் பிணங்களுக்கு அந்திமகிரியை செய்ய வைக்குதாப்பா?” எனக் கூறி, அப்பாவை மதிப்புடன் பார்த்தான் நரேன்.

“நரேன், அந்த அண்ணா மறைஞ்சு பல வருடமாயிடுத்து. அவருக்கு இப்போ 129-வது வருடம். அந்த நாள்லே நான் இன்னைக்குச் செய்யப் போற இந்தத் தொழுநோயாளி நண்பரோட ஈமக்கிரியை என்னோட நூறாவது தொண்டப்பா” என்றார் சிவா.

“கிரேட்பா” என்று கூறி, நரேன் அப்பாவைக் கட்டிக் கொண்டான்.

பிரேத அறையின் கதவு திறந்தது.

நூறாவது பிணம் புனிதப்படப் புறப்பட்டது.

ஸ்ரீகிருஷ்ணர் ராதைக்கு ஜடை பின்னி விட்டார் என்று படித்திருக்கிறோம். ஆனால் வயது வித்தியாசம் பாராமல் எல்லாப் பெண்களையும் தேவியாகவே தரிசித்த வர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

அவர் ஒரு சிறுமியிடம் எவ்வாறு பேசினார், அவளை எவ்வாறு குதூகலிக்க வைத்தார் என்ற நிகழ்ச்சியான சம்பவத்தை இங்கு நீங்கள் கேட்கப் போகிறீர்கள். ஓர் அவதாரப் புருஷரே ஒரு சிறுமிக்கு ஜடை பின்னி விட்டு அவள் நாணத்தில் நகைக்கப் பாட்டு பாடினார் என்றால் நம்ப முடிகிறதா?

1884, ஜூலை 3. வியாழன்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஒரு பக்தரின் வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தார். பரவசத்தில் அவர் தோய்ந்திருந்ததால், பக்தர்களும் பரவசமாகி இருந்தனர்.

தெய்விகத் திளைப்பில் தெய்வமே அங்கே ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்தது. அதுதானே ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சகஜமான நிலை!

தெய்வம் தெய்விகத்திலே ஒன்றிவிட்டால்..., லீலை எப்படி நடக்கும்?

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைத் தரிசிக்க அங்கு அப்போது ஒரு வங்காளச் சிறுமி வந்தாள். விச்வம்விஹாரின் மகளான அவள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் மகிமையை உணர்ந்தவளாக இருந்தாள்.

இதோ, அவளது ஆடை அவளின் சின்னக் கால்களைத் தடுத்தாலும், தாய் தந்தையர் செய்வதைக் கண்டு தானும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை வீழ்ந்து வணங்கினாள்.

குருதேவரைச் சுற்றிப் பரவசப்பட்ட பக்தர்கள் யாரும் இந்தத் தேவியைத் தரிசிக்கவில்லை போலும்!

அவள் நமஸ்காரம் செய்து மெல்ல எழுந்தாள். கைகளைக் கீழே வைத்ததால் ஒட்டியிருந்த மண்ணைத் தட்டிக்கொண்டாள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை அண்ணாந்து பார்த்தாள். பரவசத்தில் இருந்த பகவான் இவளைப் பார்க்கவில்லை.

‘ஐயோ, இவர் என்னைப் பார்க்கவில்லையே’ என்று பிஞ்சு மனம் அஞ்சுகிறது. ‘பகவானே, என்னைப் பாருங்களேன்’ என்று கெஞ்சுகிறது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் முழங்கால் உயரத்தில் அவள் தலைமுடி காற்றில் ஆடியது. ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், முற்றிலும் புற உணர்வற்றவராக இருக்கிறார்.

மீண்டும் பிஞ்சு நெஞ்சு கெஞ்சுகிறது:

‘பகவானே, என்னப் பாக்க மாட்டீங்களா?’

சிறிது நேரத்தில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வீட்டின் உள்ளே போனார். அவர் மனம் சிறிது வெளி வந்து புறவுணர்வு பெற்றார். அதனால் அன்பாகப் பேசி இறையன்பைப் பக்தர்களிடம் ஏற்றினார்.

அங்கே ஓடி வந்தாள் அந்தச் சிறுமி. அவளுடன் அவள் வயதொத்த சிறுமிகளும் வந்து ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைச் சுற்றி நின்றார்கள்.

குழந்தைகள் நடுவே குழந்தையானார் குருதேவர்.

‘இப்போது நன்றாகப் பேசுபவர் சற்று முன்பு என்னைப் பார்க்கவில்லையே...’ என நினைத்துக் கீழ் உதட்டைப் பிதுக்கியபடி அவரை நேராகப் பார்த்தாள் அவள்.

அவள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம், நான் உங்கள நமஸ்காரம் செஞ்சேன். நீங்க என்ன பாக்கக்கூட இல்லியே?" என்று தன் குறையைக் கொட்டினாள்.

தேள் கொட்டியது போல் இருந்தது குருதேவருக்கு!

ஒரு குழந்தையை, அதுவும் சிறுமியின் மனதைப் புண்படுத்திவிட்டோமே என்று வருந்தினார் அவர்.

சிறுமி என்றால் அவருக்கு தேவி அல்லவா?

உடனே அவர் புன்னகைத்து, “அம்மா, நீ என்னை நமஸ்காரம் செய்தாயா? நான் உண்மையிலே ஒன்ன கவனிக்கல" என்று அவளது தலைமேல் கை வைத்து ஆசீர்வதித்தார். உடனே குறையோடிருந்த குழந்தை சமர்த்துக் குட்டியானது.

“அப்படின்னா நா மறுபடியும் உங்கள நமஸ்காரம் செய்றேன்" என்று குனிந்தது.

அந்தப் பிஞ்சுக் கரங்களால் ஒரு சமயத்தில் குருதேவரின் ஒரு பாதத்தைத்தான் தொட முடிந்தது.

அதனால் மண்டியிட்டிருந்த அவள் சற்று நகர்ந்து, அந்தக் காலுக்கும் நமஸ்காரம் செய்றேன்" என்றாள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சத்தமாகச் சிரித்தார்.

நின்றிருந்தவர் அமர்ந்தார்.

அந்த இடத்திலா? அவள் இதயத்திலா?

அதோடு, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் செய்த அடுத்த ஒரு செயல் பக்தர்களிடம் பக்திக் கண்ணீரை வரவழைத்தது; இதயத்தில் நம்பிக்கையையும்தான்!

தம் முழங்கால் அளவு உயரமுள்ள அந்தச் சிறுமியின் முன்பு மண்டியிட்டார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்; தலை கீழே படும்படி, அவள் முன் நமஸ்காரம் செய்தார்!

‘என்ன செய்கிறார் இவர்?’ என்று சிறுமி புரியாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள்.

அப்படியும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் திருப்தி அடைந்தாரா? இல்லையே! இன்னும் என்ன செய்தால், இவள் சந்தோஷப்படுவாள் என்று சிந்தித்தார்.

உடனே அவர் அவளிடம், அம்மா, நீ ஒரு பாட்டு பாடேன்" என்றார் செல்லமாக.

தன் முன்னம்பல்லை வாயால் மூடிக் கொண்டு, “சத்தியமா எனக்குப் பாட்டு வராது" என்றாள் சிறுமி.

“இல்லே, நீ நல்லா பாடுவே, பாடு"

“ஐயோ, எனக்குப் பாட்டு வராதுன்னா, நீங்க திரும்பத் திரும்பக் கேட்டிங்கன்னா எப்டி?" என்று தன் குட்டி விரல்களை மடக்கி அவள் நியாயம் கேட்டாள்.

குருதேவர் சந்தோஷத்தின் உச்சியில் எல்லோரையும் அன்புடன் நோக்கினார். பின்னர் தமது மதுரமான குரலில் குழந்தைகளுக்கு ஏற்ற பாடல்களைப் பாடினார்:

‘வா மகளே, உனக்கு நான் பின்னல் பின்னி விடுகிறேன். இல்லாவிட்டால், உன் கணவன் உன்னைப் பார்க்கும்போது திட்டுவான் அல்லவா?’

பாட்டைக் கேட்டதும் குழந்தைகள் எல்லோரும் கைகொட்டி ஆடிப் பாடிச் சிரித்தனர். சில குழந்தைகள் கணவன் என்ற சொல்லைக் கேட்டதும் வெட்கினார்கள்.

பக்தர்களும் பகவான் இந்த அளவிற்கு இறங்கி வந்து நம்மைக் களிப்பூட்ட முடியுமா என்று சிரித்தார்கள்; சிந்தித்தார்கள்.

உடனே குருதேவர், சிறுவர்கள் போல் செயல்படும் பரமஹம்சர்கள் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார்.

சற்று முன்பு சிறுமிக்குச் சடை பின்னட்டுமா என்று கேட்டவர்தான், இப்போது பக்தர்களின் மன முடிச்சுகளை அவிழ்க்கத் தொடங்கிவிட்டார்.

அப்புறம் என்ன, அவர் பேசியதெல்லாம் அமுதமொழிகள்தான்!

தமது முக்காட்டைச் சரி செய்தவாறே செருப்புக் களை வரிசையாக வைத்துவிட்டு அமர்ந்தார். உரை முடிந்தது. தங்களது காலணிகள் ஒழுங்காக இருப்பதை யாரும் கவனிக்கவில்லை . களிப்புடன் கலைந்தனர்.

மூன்றாம் நாள். பக்தர்கள் செருப்பை விட்ட விதம் பழைய பல்லவிதான். பாட்டி அன்று பக்தர்களின் காலணிகளை முறையாக வைத்தபோது அவருக்கு ஒரு புது யோசனை தோன்றியது. 'செருப்பைத் திரும்பப் போட்டுக் கொள்ளும்போது ஆண்களும் பெண்களும் இடித்துக் கொள்ளாமல் இருக்க என்ன செய்யலாம்?'

உடனே ஆண்கள் மற்றும் பெண்களின் செருப்பு களைத் தனித்தனியாக வைத்தார் பாட்டி.

உரை முடிந்ததும் சிலர் தங்கள் காலணிகள் சரியாக வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் கவனித்தனர். யாரோ அவ்வாறு செய்திருப்பதைப் பாராட்டினர்.

நான்காம் நாள். காலணிகளை ஒழுங்காக வைத்தது யார் என்று பலரும் விசாரித்தனர். இச்செய்தி சுவாமிக்கும் தெரிய வந்தது. அவர் மகிழ்ந்தார்.

ஐந்தாம் நாள். அன்று பலரின் கவனம் பேச்சில் இல்லாமல் 'யார் அந்த நபர்?' என்பதைக் காண்பதி லேயே இருந்தது. சொற்பொழிவு தொடங்கிச் சிறிது நேரத்திற்குள் பாட்டி பெருமூச்சு விட்டபடி மெல்ல எழுந்து தமது பணியை ஆரம்பித்தார்.

பக்தர்கள் பாட்டியைக் கவனித்தார்கள். மறுநாள் சுவாமியின் முன்பு அழைத்து அவரைக் கௌரவிக்க லாம் என்று பக்தர்கள் முடிவு செய்தனர்.

அவரை எப்படிப் பாராட்டலாம் என்று பலரும் பேசினார்கள். 'வாக்கிங் ஸ்டிக்' வாங்கிக் கொடுக்கலாம் என்றனர் சிலர். மற்றும் சிலர் அவருக்கு சுவாமியின் ஹிந்தி நூல்களைப் பரிசளிக்கலாம் என்றனர்.

ஆறாம் நாள். அன்று சுவாமியின் உரை ஆரம்பிப்பதற்கு முன் அந்தப் பாட்டியைக் கௌரவிப்பதாக ஏற்பாடானது. அங்கு வந்திருந்த ஒவ்வொருவரும் தனித்தனியே பாட்டியைப் பாராட்ட நினைத்தனர்.

சிறந்த முறையில் பாட்டியைப் பாராட்டுவதற்கு என்ன செய்யலாம் என யோசித்த அனைவரும் அன்று தங்களது காலணிகளை வரிசையாக வைத்தார்கள்!!

பாட்டிக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அவர் வந்ததும் அவருக்கு இதைக் காட்டிய பின் அவரைக் கௌரவிக்க லாம் என்று இருந்தார்கள்.

நேரமானது. சுவாமியும் பக்தர்களும் காத்திருந் தார்கள். நேரம் அதிகரிக்கவே சுவாமி தமது சொற்பொ ழிவை ஆரம்பித்தார். அவர் பேசியதெல்லாம் பாட்டி யைப் பற்றியேதான்.

ஆனால் அன்று பாட்டி ஏனோ வரவே இல்லை.

மற்றவர்கள் மொழியையும் கதைகளையும் பிடித்திருக்க, பாட்டியோ உரையின் சாரத்தைக் கிரகித்து, அதைப் பிறருக்கும் உணர்த்திவிட்டாரே!