108 திவ்ய தேசங்களில் தஞ்சாவூர் மாவட்டம் கும்பகோணம் கோமலவல்லி தாயார் சமேத சாரங்கபாணி சுவாமி கோவில் 12-வது திவ்ய தேசமாகப் போற்றப்படுகிறது. தாயாரை மணந்து கொள்ள இத்தலத்துக்கு சுவாமி தேரில் வந்ததால், சுவாமியின் சந்நிதி தேர் அமைப்பில் உள்ளது. 

பஞ்சரங்கத் தலங்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படும் இக்கோவில் கருவறையில் கோமளவல்லி தாயார் மற்றும் மகாலட்சுமியுடன் சாரங்கபாணி பெருமாள் அருள்பாலிக்கிறார். நாபியில் பிரம்மதேவர், தலைப் பகுதியில் சூரிய பகவான் உள்ளனர். கருவறையைச் சுற்றி நரசிம்ம அவதார சிலைகள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

மகாவிஷ்ணுவைச் சந்திப்பதற்காக வைகுண்ட சென்ற பிருகு முனிவரை பெருமாள் கண்டு கொள்ளாமல் இருந்ததால், கோபமடைந்த பிருகு முனிவர் திருமாலின் திருமார்பில் காலால் உதைத்தார். இருந்தும் பிருகு முனிவர் மீது பெருமாள் கோபம் கொள்ளவில்லை. ஆனால் திருமாலின் மார்பில் தான் வசிப்பது தெரிந்தும் தன்னை அவமதித்தது தெரிந்தும் திருமால், முனிவர் மீது கோபம் கொள்ளாமல் இருந்ததைக் கண்டு கோபமடைந்த திருமகள் வைகுண்டத்தை விட்டு சென்று விட்டாள். 

பூலோகத்தில் பத்மாவதியாக பிறந்த மகாலட்சுமியை, ஸ்ரீநிவாசனாகச் சென்று கரம் பிடித்தார் திருமால். ஆனால் வைகுண்டத்திற்கு வந்ததும் பழைய நினைவுகள் மகாலட்சுமிக்கு மீண்டும் வந்ததால், தனது கோபம் தணியாமல் இருந்தார். அவரின் கோபத்திலிருந்து தப்பிக்க பெருமாள், பாதாள சீனிவாசராக பூமிக்கு அடியில் சென்று மறைந்து கொண்டார். 

அதே சமயம், தனது தவறுக்காக மகாலட்சுமியிடம் மன்னிப்பு கேட்ட பிருகு முனிவர், அடுத்த பிறவியில் மகாலட்சுமியே தனக்கு மகளாகப் பிறக்க வேண்டும் என கேட்டுக் கொண்டார். அவரின் கோரிக்கையை ஏற்று அடுத்த பிறவியில், ஹேம மகரிஷி என் பெயரில் பிறந்த பிருகு முனிவருக்கு, பொற்றாமரைக் குளத்தின் அருகில் குழந்தையாகக் கிடைத்தார் மகாலட்சுமி.

ஆயிரம் இதழ் கொண்ட பெற்றாமரை குளத்தின் அருகில் கண்டெடுக்கப்பட்டதால் கோமலவல்லி என்று பெயர் சூட்டினர். திருமால், ஆராவமுதன் என்ற திருநாமத்துடன் யானைகள், குதிரைகள் பூட்டிய தேரில் வைகுண்டத்தில் இருந்து வந்து தாயாரைத் திருமணம் செய்ததாக தல வரலாறு கூறுகிறது. 

சோமேஸ்வரம் கோவில் அருகே தங்கிய திருமால், மகாலட்சுமியைச் சமாதானம் செய்து திருமணம் செய்து கொண்டார். கையில் சாரங்கம் என்னும் வில்லினை ஏந்தி வந்ததால் இவருக்கு சாரங்கபாணி (சாரங்கம்- விஷ்ணுவின் வில்; பாணி- கை) என்ற பெயர் உண்டாயிற்று.

கோயிலின் மைய ஆலயம் குதிரைகள் மற்றும் யானைகளால் வரையப்பட்ட தேரின் வடிவத்தில் உள்ளது. இது, இருபுறமும் திறப்புகளுடன், தேரில் சொர்க்கத்தில் இருந்து சாரங்கபாணி இறங்குவதைக் காட்டுகிறது.

மத்திய ஆலயம் எனப்படும் கருவறை, 100 தூண்கள் கொண்ட மண்டபம் வழியாக அணுகப்படுகிறது. தேரின் வடிவத்தில் உள்ள உள் கருவறை வெளிப்புற நுழைவாயிலை எதிர்கொள்ளும் துவார பாலகர்களால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. 

கோயிலின் மைய ஆலயத்தில், சாரங்கபாணியின் உருவம் பள்ளிகொண்ட தோரணையில் உள்ளது. இங்கு சாரங்கபாணி தலையைத் தனது வலது கையில் வைத்தவாறு, சயனத் திருக்கோலத்தில் காட்சியளிக்கிறார். 

கருவறைக்கு உத்தராயண வாசல் மற்றும் தட்சிணாயன வாசல் என பெயரிடப்பட்ட இரண்டு நுழைவாயில்கள் உள்ளன. ஒவ்வொன்றும் ஆறு மாத காலத்திற்குத் திறந்திருக்கும். ஜனவரி 15 முதல் ஜூலை 15 வரை, உத்தராயண வாசல் திறக்கப்படுகிறது. அதே போல, தட்சினாயண வாசல் ஆண்டின் பிற்பாதியில் திறக்கப்படுகிறது.

கும்பகோணத்தில் உள்ள வைணவக் கோவில்களில் இக்கோவில் மிகப் பழமை வாய்ந்ததாகும். கலைநயம் மிக்க சிற்பங்கள், தூண்கள், மண்டபங்கள், ராஜ கோபுரங்கள், சோழர்களால் கட்டப்பட்டுள்ளன.

கோவிலின் ராஜகோபுரம் 11 நிலைகளுடன், 173 அடி (53 மீ) உயரம் கொண்டது. மேலும் 5 சிறிய கோபுரங்கள் உள்ளன. பொற்றாமரைக் குளம் மேற்கு நுழைவாயிலுக்கு வெளியே அமைந்துள்ளது. இத்தலத்தில் திருமால் உத்தான சயன கோலத்தில் அருள்பாலிக்கிறார். முழுமையாக பள்ளிகொண்டிராமல் சற்று எழுந்த கோலத்தில் இருப்பதை ‘உத்தான சயனம்’ என்பர். 

சாரங்கபாணி பெருமாள் வைகுண்டத்தில் இருந்து நேரே இத்தலத்துக்கு வந்ததால், இவரை வணங்கினால் முக்தி கிடைக்கும். அதனால் இத்தலத்தில் சொர்க்கவாசல் கிடையாது. இத்தலத்தில் உள்ள உத்தராயண, தட்சிணாயண வாசலைக் கடந்து சென்றால் பரமபதம் கிட்டும் என்பது ஐதீகம்.

திவ்யதேசங்களில் மூலவர் மட்டுமே பிரதானம் பெற்றிருப்பார். அவருக்கே பூஜையின்போது அனைத்து அலங்காரங்களும் செய்யப்படும். ஆனால் இக்கோயிலில் உற்சவருக்கு, மூலவருக்கான மரியாதைகள் செய்யப்படுகிறது. அதாவது உற்சவர் மூலவரின் பொறுப்பில் இருந்து, உபயமாக (அவருக்கு பதிலாக) செயல்படுபவராக இருக்கிறார். எனவே இத்தலம், “உபய பிரதான திவ்யதேசம்’ எனப்படுகிறது.

வில்லுடன் பெருமாள்: பெருமாள் சங்கு, சக்கரத்துடன் மட்டும் காட்சி தருவார். ஆனால், இத்தலத்தில் சார்ங்கம் என்னும் வில்லும் வைத்திருக்கிறார். மூலஸ்தானத்தில் இருக்கும் சுவாமி, உற்சவர் இருவருமே சார்ங்கம் வைத்திருப்பது விசேஷம். 

கும்பகோணம் தீர்த்த ஸ்தலம் என்பதால், மூலவரை மகாமகத்திற்கு வரும் நதி தேவதைகளும், தேவர்களும் வணங்கியபடி காட்சி தருவதைக் காணலாம்.

தாயாரை வணங்கிய பிறகே பெருமாளை வணங்க வேண்டும் என்பது பொதுவான அம்சமானாலும், இத்தலத்தைப் பொறுத்தவரை, தாயார் சன்னதிக்குச் சென்ற பிறகே, பெருமாள் சன்னதிக்குள் செல்லும் வகையில் வடிவமைப்பும் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. நடைதிறக்கும்போது, சுவாமி சன்னதியில் செய்யப்படும் கோமாதா பூஜையை, இக்கோயிலில் கோமலவல்லி தாயார் சன்னதி முன்பாக நடத்துகின்றனர்.

பக்தனுக்கு சிரார்த்தம் செய்யும் பரந்தாமன்: லட்சுமி நாராயணசாமி என்னும் பக்தர் சாரங்கபாணியின் மீது தீவிர பக்தி கொண்டிருந்தார். இறுதிக்காலம் வரையில் சேவை செய்தார். இக்கோயிலின் கோபுரத்தைக் கட்டியவரும் இவரே. அவருக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. ஒரு தீபாவளியன்று அவர் பெருமாளின் திருவடி அடைந்தார். சிரார்த்தம் செய்ய குழந்தைகள் இல்லாமல் போனால், நரகம் செல்ல வேண்டி வரும் என்பதால், தனக்கு சேவை செய்த தன் பக்தருக்குத் தானே மகனாக இருந்து, இறுதிச்சடங்குகள் செய்தார் சாரங்கபாணி. 

இது நடந்த மறுநாள் கோயிலை திறந்து பார்த்தபோது, பெருமாள் ஈரவேட்டியுடனும், மாற்றிய பூணூலுடனும், தர்ப்பைகளுடனும் காரியம் செய்து வந்த கோலத்தில் காட்சியளித்தார். அதாவது பெருமாளே தன் பக்தனுக்கு ஈமக்கிரியை செய்து வைத்து கருணைக்கடலாக விளங்கினார். 

தீபாவளியன்று உச்சிக்காலத்தில் அந்த பக்தருக்கு சாரங்கபாணி, திதி கொடுக்கும் நிகழ்ச்சி இப்போதும் நடக்கிறது.

மறைந்து போயிருந்த நாலாயிர திவ்ய பிரபந்தத்தை ஸ்ரீ நாதமுனிகள் இந்தத் தலத்தின் பெருமாளை வேண்டி, அவரது அருளால் பிரபந்தங்களை மீட்டெடுத்தார்.

காய்கறி முற்றி இருக்கிறதா? பழம் கனிந்திருக்கிறதா? என்று பார்க்கத் தெரிந்த மக்களுக்கு….

கவர்ச்சியான உடைகளைத் தேர்ந்தெடுக்கத் தெரிந்த இளைஞனுக்கு…

எல்லாவற்றிலும் நான் பெஸ்ட் பொருளையே தேர்ந்தெடுப்பேன் என்று கூறும் பலரும்…. ஒன்றில் பெரிதாக கவனம் செலுத்தாமல் கோட்டை விடுவதைப் பார்க்கிறோம்.

அதுதான் நல்ல, தகுதியான தலைவர்களைத் தேடுவதில்லை. நல்லவர்களாக உருவானவர்களை இனம் காண்பதில்லை; கண்டாலும் ஆதரிப்பதில்லை.

இந்தக் குற்றம்தான், இந்தக் குறைதான் உலகில் இன்று மிகப் பெரிய ஒரு பிரச்சினையாக உள்ளது. உலகில் எதற்குப் பஞ்சம் உள்ளது என்றால் பெட்ரோலுக்கோ, அரிசிக்கோ அல்ல. மனிதர்கள் மத்தியில் பரஸ்பர நம்பிக்கைக்கும் தலைமைப் பண்புகளுக்கும்தான் இன்று கடும்பஞ்சம் நிலவுகிறது.

இந்தப் பஞ்சத்தைப் போக்கி உலகினை மேம்படுத்துவதற்காக ஆழமாகச் சிந்தித்தவர் சுவாமி விவேகானந்தர். நம்மைப் போன்றவர்களையும் சிந்திக்க வைப்பவர் அவர்.

ஒருவனின் கையில் ஒரு கட்டி. அதனை அவன் கவனிக்காததால் அது புரையோடிவிட்டது. தாங்க முடியாத வலி. என் கையில் கட்டி இருந்தால் மற்றவர்கள் என்னைப் பற்றி மட்டமாக நினைப்பார்கள் என்று அருவருப்படைந்தான் அவன்.

உடனே துருப்பிடித்த ஒரு கத்தியால் கட்டியைக் கீறினான். வலி சற்றுக் குறைந்தாலும் கத்தியின் துரு கட்டியில் ஏறிவிட்டது. சிறிது காலத்திற்குப் பின் கட்டி பெரிதாகிச் சீழ் பிடித்துத் தீராத நோய் வந்துவிட்டது.

இந்த மனிதன் செய்ததையே நமது சில திடீர்த் தலைவர்கள் சமுதாயத்திலும் நாட்டிலும் தொடர்ந்து பல நேரங்களில் செய்து வருகிறார்கள். சமுதாயத்தில் ஒரு தீமை, நாட்டில் ஒரு பிரச்னை என்றால் அதை நீக்க அவர்கள் செயல்படும் முறை என்ன?

நமது சமுதாயத்திலும் நாட்டிலும் தீமைகள், குற்றங்கள், குறைகள், அநீதிகள் பெருகி உள்ளன. இதைப் பற்றி எல்லோரும் பேசுகிறோம். ஆனால் தீமைகள் மட்டுமே உள்ளன என்பது சில சுயநலம் மிக்க அறிவுஜீவிகளின், அவசரமாக உள்ள சீர்திருத்தவாதிகளின் செயல், சிந்தனை, பேச்சு, நம்பிக்கை ஆகும். சமுதாயத்தைப் பற்றிய எதிர்மறையான விமர்சனம் இவர்களது வாழ்க்கை யாக்கிக் கொண்டார்கள். இதற்காக வெளிநாட்டு அமைப்புகள், அந்நிய மத வியாபாரிகள் இப்படிப்பட்டவர்களுக்குப் பணத்தை அள்ளி வீசுகிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட அறிவுஜீவிகள் “அந்த நாட்டைப் பாருங்கள். கவர்ந்திழுக்கும் இந்தக் கலாச்சாரத்தைக் கவனியுங்கள்" என்றெல்லாம் பேசுகிறார்கள். நாட்டின் அசல் சரித்திரங்களையே மாற்றி எழுதுகிறார்கள்.

நல்லவனாக இருப்பதும் நன்மை செய்வதும் முட்டாள்தனம் என்று திரும்பத் திரும்ப இவர்கள் பல விதங்களிலும் கூறி வருகிறார்கள். பலரையும் நம்ப வைக்கிறார்கள். பாரம்பரியச் சிறப்பையும் உண்மையான மேன்மையையும் அறிய மறுக்கும் இந்த அறிவுஜீவிகளின் சொற்படிப் பலரும் நடக்கிறார்கள்.

விளைவு? நம் மண்ணுக்குரிய அம்சங்களை விடுத்து, மற்ற எல்லோரையும் புறந்தள்ளித் தன்னை மட்டும் தலைவனாகக் காட்டிக் கொள்கிறார்கள். அதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் உண்மையான கலாச்சாரத்தில், பண்பாட்டில், தெய்விகத்தில் நம்பிக்கை இழந்து வருகிறார்கள். இந்த நம்பிக்கை இழப்பே நன்மை செய்வதில் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக, வீரியமற்றவர்களாக அவர்களை ஆக்குகிறது.

இதனால், ‘என்ன செய்து என்ன பயன்? நன்மை செய்பவனுக்குத்தான் எத்தனைத் தடங்கல்கள்' என்ற மனநிலை பலருக்கும் வருவதற்கு இப்படிப்பட்ட தலைவர்கள் அயராத உழைப்பதாகத் தெரிகிறது. ‘தீயவர்கள் தான் ‘ஓஹோ' என வாழ்கிறார்கள்' என்று பலரும் நொந்து கொள்வார்கள்.

தீயவர்களை ஒழிப்பதற்கு நாமும் அவர்களைப் போல முரட்டுத்தனமாகச் செயல்பட வேண்டும் என்று தீவிரவாதச் செயல்கள் செய்யவும் பல தலைவர்கள் தயங்குவதில்லை. தீமைகளையும் தீவிரவாதத்தையும் முற்றிலும் ஒழித்தேயாக வேண்டும் என்பதை ஆள்பவர்களுக்கு உணர்த்த முடியாமலும் போகலாம். தீவிரவாதத்தை உருவாக்கும் சமூக, அரசியல், ஏன் சில மத வியாபாரிகளைக்கூட மாற்றுவது சிரமம்தான்.

இந்தச் சூழ்நிலையில் சீர்திருத்தத்திற்கான சரியான வழிகாட்டுதல் உண்டா? நிகழ்கால, எதிர்கால, நன்மை - தீமை விளைவுகள் பற்றிய அக்கறையுடனான தெளிவான சிந்தனை இல்லாமல் செய்யும் அனைத்துச் சீர்திருத்தங்களும் முடிவில் என்ன ஆகின்றன?

வேண்டியது கொள்கைவெறியா? கொள்கை வீரியமா?

இவை போன்ற கேள்விகளுக்கு விடையாக சுவாமி விவேகானந்தர் சென்னையில் நூறு வருடங்களுக்கு முன்பு உதாரணத்துடன் விளக்கி னார்.

“….தீமைக்கு எதிரான வேலையைப் பற்றிய முதல் கருத்து இதுதான். அது நம்மை மேலும் மேலும் அமைதி யானவர்களாக்க வேண்டும். வெறியை நம்மிடமிருந்து அகற்ற வேண்டும். தீவிர வெறியுடன் செய்யப்பட்ட சீர்திருத்தங்கள் எல்லாம் தங்கள் தோல்வியைத் தாங்களாகவே தேடிக்கொண்டன என்பதை உலக வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது.

"உரிமையையும் சுதந்திரத்தையும் நிலைநாட்ட நடைபெற்ற புரட்சிகளுள், 1861-63- இல் நடந்த அமெரிக்காவின் அடிமை முறை ஒழிப்புப் போரை விடப்  பெரிய ஒன்றைக் கற்பனை செய்துகூடக் காண முடியாது. ஆனால் அதன் விளைவு என்ன?

“இன்று அந்த அடிமைகள், அடிமை முறையை ஒழிப்ப தற்கு முன்பு இருந்ததைவிட நூறு மடங்கு மோசமான நிலையில் உள்ளனர்... அவர்களது உயிருக்கு மதிப்பே இல்லை. ஏதேதோ காரணம் காட்டி அவர்கள் உயிருடன் எரிக்கப்படுகிறார்கள். அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்கிற கொலைகாரர்களைத் தண் டிக்க எந்தச் சட்டமும் இல்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் கருப்பினர்கள், அவர்கள் மனிதர்களல்ல, ஏன் மிருகங்கள்கூட அல்ல!

"சட்டத்தினாலோ, தீவிரவாதத்தாலோ, பலாத்காரமாகத் தீமையை நீக்க முற்பட்டால் விளைவு இதுதான். நல்லது செய்வதற்காகவே ஆனாலும் தீவிர வெறியுடன் செயல்பட்ட ஒவ்வோர் இயக்கத்தையும் வரலாறு இவ்வாறே நமக்கு இனம் காட்டுகிறது. என் அனுபவமும் அதுவே" (கொழும்பு முதல்

அல்மோரா வரை- 201).

தீவிர வெறியுடன் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்க முயல்வது துருப்பிடித்த கத்தியால் தம் கட்டியைக் களைவதற்குச் சமம். தீமை வேறு; தீயவர் வேறு. தீமைகளை எதிர்க்கும்போது பெரும்பாலும் தீயவர்களை முற்றிலும் ஒழித்துவிட நினைத்துச் செயல்படுகிறார்கள். தலைவலி வந்தால் தலையை எடுப்பதற்குச் சமம் இது.

அப்படி ஒழித்தால் தீமை குடிகொண்டிருந்த மனிதன் ஒழிக்கப்படுகிறான்;

ஆனால் தீமை தப்பிவிடுகிறது. ‘பாவியை வெறுக்காதே; பாவத்தை வெறுக்கக் கற்றுக் கொள்’ என்பது விவேகானந்த சூத்திரம்.

கொள்கையில் தீவிரம் என்று நினைத்துக் கொண்டு சமுதாயச் சீர்திருத்தவாதிகள் பலரும் தீவிரவாத வெறியுடன் செயல்படுகிறார்கள். இந்த முயற்சி அழிவுபூர்வமானது. அப்படியெனில், ஆக்கபூர்வமான சித்தாந்தம் ஏதாவது உள்ளதா? பயங்கரவாத வெறியில்லாமல் செயல்பட்டுச் சாதித்தவர்கள் உள்ளார்களா?

அமெரிக்காவில் சுவாமி விவேகானந்தரின் சிந்தனைத் தாக்கம்

சுவாமி விவேகானந்தர் சென்ற நூற்றாண்டில் இருந்த அமெரிக்கக் கருப்பின மக்களின் நிலை பற்றிச் சரியாகக் கணித்தார். அமெரிக்காவில் 4 வருடங்கள் தம் ஆன்மிகச் சக்தியால் தெய்விகக் கருத்துகளை அமெரிக்கர்களின் சிந்தனைகளிலும் உணர்விலும் சுவாமி விவேகானந்தர் புகட்டினார். சாதாரணத் தலைவர்கள் கருத்துளைக் கூறும்போது, அவை ஒரு காலகட்டத்திற்கோ, ஒரு சிலருக்காகவோ ஏற்றவையாக இருக்கும்.

ஆனால் விவேகானந்தர் போன்ற தவசீலர்களின் கருத்துகள் உலகம் தழுவியவை. எல்லாக் காலத்திற்கும் ஏற்றவை. அவற்றை யார் வேண்டுமானாலும் கடைப்பிடித்து உலகிற்கு நன்மை செய்ய முடியும். சுவாமிஜியின் சிந்தனைத் தாக்கத்தினால் மார்ட்டின் லூதர் கிங் என்ற அமெரிக்க கருப்பினத் தலைவரும் தம்மை அறியாமலே ஈர்க்கப்பட்டார் எனலாம். அவர் கருப்பின மக்களின் உரிமைக்காகத் தீவிரமாகப் போரிட்டாலும் அவரிடம் தீவிரவாத, மதவெறி போன்ற உணர்ச்சிகள் இல்லாதிருந்தது சிறப்பம்சமாகும்.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் தம் மக்களிடம் இருந்த அறிவு மற்றும் சிந்தனைக் குறைபாடுகளைச் சரிவரக் கண்டுகொண்டார். கறுப்பின மக்கள் மதிப்புடனும் கெளரவத்துடனும் வாழ்வதில் ஊக்கம் ஏதுமின்றி இருந்தார்கள்; அடிமைத்தனத்தை இயல்பு என ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். தாங்கள் எதனால் அடிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதையும் அறியவில்லை; அந்தக் காலத்தில் கருப்பின மக்களுக்கு ஓட்டுரிமைகூட இல்லாமலிருந்தது. வெள்ளை அமெரிக்கர்களைப் போல் தாங்களும் சம உரிமையைப் போராடிப் பெற வேண்டுமென்ற உணர்ச்சியுமின்றி மந்தமாக இருந்தார்கள்.

மகாகவி பாரதியார் அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த நம் மக்களைப் பார்த்து பாடினாரே….

கஞ்சி குடிப்பதற்கிலார் -அதன் காரணங்கள் இவையென்னும் அறிவுமிலார்.

பஞ்சமோ பஞ்சமென்றே -நிதம் பரிதவித்தே உயிர் துடிதுடித்து

துஞ்சி மடிகின்றாரே -இவர் துயர்களைத் தீர்க்கவோர் வழியிலையே

என்ற அதே நிலைதான் அங்கும் நீடித்தது.

மார்ட்டின் லூதர் கிங் போராட்டக் களத்திற்கு வருவதற்கு சுமார் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கருப்பின மக்களுக்காகத் தீவிரமாகச் சிலர் போராடித் தோல்வியுற்றுக் களைத்திருந்தார்கள். அந்தப் போராட்டங்களுக்கான விதைகள் வெள்ளையர்கள் மீதிருந்த வெறியினால் வெந்திருந்ததால் அங்கு சுதந்திரம் என்னும் செடி முளைக்கவில்லை. ஆனால் கிங்கிற்குத் தார்மீகப் பலத்தோடு தெய்வ பக்தியும் இருந்தது. அவர் அடிமை முறையைக் கொள்கை வெறியுடன் எதிர்க்காது கொள்கை வீரியத்துடன் களையப் பாடுபட்டார். அவ்வாறு செயல்பட்டுச் சுதந்திரம் பெற்றால்தான் அது நிலைத்திருக்கும் என்றும் அவர் பிரச்சாரம் செய்தார்.

வெறித்தனமாகச் செய்யும் சீர்திருத்தங்கள் யாவும் வெற்றியை இறுதியாக்காது. வெறியோடு போராடுபவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் தாங்கள் எதற்காகப் போராடுகிறோம். யாருடைய நன்மைக்காகப் போராடுகிறோம் என்பதையே மறந்துவிடும் அவலத்திற்கு வந்துவிடுகிறார்கள். இது உலக சரித்திரம் வெகு காலமாகக் காட்டி வரும் ஓர் உண்மை.

தீவிரமாகப் போராட வேண்டும் என்று வாதிட்ட மக்கள் நிறைந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில்தான் தார்மீக, தெய்வ சக்தியுடன் போராட்டக் களத்தில் குதித்தார் கிங். “வெள்ளை அமெரிக்கர்கள் கறுப்பர்களாகிய நம்மை மதிக்கும்படி நாம் ஏன் முன்னேற முடியாது?" என்பது போன்ற கேள்விக்கணைகளை அவர் மக்களிடம் ஏவினார். நெஞ்சங்களில் நன்மையைத் தூவினார். நன்மையின் சக்தியில் நம்பிக்கையைத் தூண்டினார்.

மக்கள் மெல்ல மெல்லத் தயாரானார்கள். நிற வேற்றுமை வெறியை அடக்க வெறியோடல்ல, வீரியத்துடன் கிங் போராடினார். 'அமெரிக்க காந்தி’ என்று புகழடைந்த கிங் நடத்திய நிறவேற்றுமை எதிர்ப்புப் பேரணியில் சுமார் ஒரு லட்சம் பேர் கலந்து கொண்டது சரித்திரப் பிரசித்தி! அவ்வளவு கூட்டத்திலும் அடாவடித்தனங்கள் எதுவும் நடக்காமலிருந்தது வித்தையல்லவா! நன்மையின் சக்தி புரிந்த அற்புதம் இது.

('நன்மை தரக்கூடிய சக்திகளில் திடமான நம்பிக்கை' என்பது மேலான தனிமனித, சமுதாய வாழ்வுக்கான முதல்படியாக சுவாமி விவேகானந்தர் கூறுகிறார்.)

இதற்காக கிங் அரும்பாடுபட்டு மக்களைத் தயார்படுத்தினார். 1957- இல் கிங் ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடந்தார். 208 சொற்பொழிவுகள் செய்து மக்கள் சக்தியைத் திரட்டினார் என்கிறது அமெரிக்க 'ஜெட்' பத்திரிகை.

முடிவில் கருப்பின மக்கள் தலைநிமிர்ந்தார்கள். கிங் பெற்ற வெற்றி சத்தியத்தின் வெற்றி. தம் வெற்றிக்குக் காரணமாக அவர் கூறியது என்ன? தமது இயக்கத்திற்கு 'ஏசுநாதர் ஆற்றலை அளித்தார், காந்திஜி வழிமுறை வகுத்தார்' என்றார்.

காந்திஜிக்கு உந்து சக்தியாக இருந்தது யார்?

கொள்கை வீரியத்துடனும், அமைதியாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றலுடனும் மனங்களில், சமுதாயத்தில், நாட்டில், உலகில் உள்ள தீமைகளை, தீவிரவாதத்தை நீக்குவதையும், அதன் மூலம் இறைசக்தி அல்லது ஆன்ம சக்தி பெறுவதையும் காந்திஜி சத்தியாக்கிரகம் என்று அழைத்தார்.

இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தின்போது ‘இந்தியாவிற்குச் சுதந்திரம் வாங்குவது இருக்கட்டும். ஆனால் பெற்ற சுதந்திரத்தைப் பாதுகாப்பதற்கான மக்கள் எங்கே?' என சுவாமி விவேகானந்தர் கேட்டார். அந்தச் சிந்தனையின் தொடர்ச்சியாக காந்திஜியும், 'சுதந்திரம் பெற முதலில் மக்கள் தயாராக வேண்டும்' என்றார்.

தகுதியான மக்களுக்குத்தான் தகுதியான தலைவர்கள் கிடைப்பார்கள். ‘அரசன் எவ்வழியோ குடியும் அவ்வழியே’ என்பது எந்த அளவிற்கு உண்மையோ, அதே அளவிற்குக் ‘குடிகள் எவ்வழியோ அவ்வழியே அரசனும்’ என்பது ஆழ்ந்த சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று.

மனிதன் எதற்குத் தயாராக இருக்கிறானோ அதற்கானது தான் அவனுக்குக் கிடைக்கும் என்பது நியதி. மக்களின் தகுதிக்கு ஏற்பத்தான் அவர்களிடமிருந்து ஒருவன் தான் தலைவனாக முடியும். ஆதலால் தலைவர்களை உருவாக்குவதில் தனிமனித மற்றும் சமுதாயத்தின் பங்கும் பெருமளவில் உள்ளது என்பதை அனைவரும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

காந்திஜி தம் போராட்டத்தின் ஒரு முக்கிய அம்சமாக அடிக்கடி உண்ணா நோன்பு மேற்கொண்டார். உண்ணாநோன்பினால் காந்திஜி, ஆங்கிலேயர்களை ஒழித்தே தீர வேண்டும் என்ற நம் மக்களின் தீவிரவாத வெறியை, கொள்கை வீரியமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தார். மக்கள் நாட்டுக்கும் மக்களுக்கும் சேவை செய்ய வேண்டும்; நாம் வாழ்வதற்கு இடம் அளித்துள்ள நாட்டைப் பற்றிய பெருமைகளை அறிந்து கொள்ள வேண்டும் போன்ற விஷயங்களைக் கூறி வெறியை வீரியமாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.

இவ்வாறு மனித உளவியல், சமூகவியல், அரசியல் மற்றும் ஆன்மீக விஷயங்களை ஆழ்ந்து சிந்தித்த மகாத்மா காந்தி, ‘சுவாமி விவேகானந்தரின் கருத்துகளை நான் ஆழமாகப் படித்துள்ளேன். அவரது நூல்களைப் படித்த பிறகு என் தாய் நாட்டின் மீது அன்பு ஆயிரம் மடங்காகப் பெருகியது' என்றார். இதனால் காந்திஜிக்குச் சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கான கூடுதல் சக்தி விவேகானந்தர் மூலமாகக் கிடைத்ததை உணரலாம்.

ஆதலால் இன்று சமூக, கலாச்சாரச் சீர்திருத்தங்கள் பற்றிய புரட்சிகரமான திடீர் மாறுதல்களை விரும்பும் சிந்தனையாளர்கள் முதலில் அந்நிய மோகத்தை விட்டு ஆழ்ந்து சிந்திக்கட்டும்; நம் பாரம்பரியத்தை உணரட்டும். எப்போதெல்லாம் நம் நாடு பொன்னாடாகத் திகழ்ந்திருக்கிறது என்பதை முதலில் அவர்கள் கற்கட்டும். எது இருந்தால் நாட்டில் எல்லா நலன்களும் இருக்குமோ, அதைப் பெறவும் தாங்கள் பெற்றது மட்டுமல்லாமல் அதை மக்களுக்கு வழங்கவும் அவர்கள் முயலட்டும்.

சுவாமி விவேகானந்தர் கூறுகிறார்: "நம் இயல்பிற்கு ஏற்பவே நாம் வளர வேண்டும். வெளிநாட்டுச் சங்கங்கள் நம்மீது திணித்துள்ள செயல் முறைகளைப் பின்பற்ற முயல்வது வீண். அவ்வாறு நடக்கவும் முடியாது. அப்படிச் செய்யாதது தெய்வாதீனமாக அமைந்துவிட்டது. கடவுளுக்கு நன்றி. வளைத்து நீட்டி, கொடுமைப்படுத்துவதன் மூலம் நம்மைப் பிற நாடுகளின் அமைப்பில் உருவாக்க முடியாது. மற்ற இனங்களின் சமூக அமைப்பு களை நான் நிந்திக்கவில்லை; அவை அந்த இனங்களுக்கு நல்லவை. நமக்கல்ல. அவர்களுக்கு இறைச்சியாக இருப்பது நமக்கு விஷமாகலாம். கற்க வேண்டிய முதல் பாடம் இது.

“தங்கள் பல்வேறு அறிவியல் அமைப்புகள், மரபுகளின் பின்னணியில் தற்போதைய அமைப்பு முறையை அவர்கள் பெற்றுள்ளார்கள். நம் பாரம்பரியத்திற்கு ஏற்ப, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளின் செயல்களின் பின்னணியில் அமைந்த, நமக்குச் சொந்தமான முறையில்தான் நாம் இயல்பாகச் செல்ல முடியும். நம் சொந்தப் பாதையில்தான் சுலபமாகச் செல்ல முடியும். அதை நாம் செய்தாக வேண்டும்." (கொழும்பு முதல் அவ்மோரா வரை, பக் 210 ).

இவ்வாறு சிந்தனைகளாலும் செயல்களாலும் நம்மை வளரச் செய்து, நமக்கு தெய்வீக பலத்தைப் பெற்றுத் தரும் ஆச்சாரியர்களே, தலைவர்களே இப்போது மட்டுமல்ல, எப்போதும் நமக்குத் தேவை. ‘நீயும் முன்னேறி, பிறரையும் முன்னேற்று’ என்பது சுவாமி விவேகானந்தர் ஏற்படுத்திய செயல்முறை பாதை.

“எனது வீரக் குழந்தைகளே, நீங்கள் மகத்தான பணிகளைச் செய்யப் பிறந்தவர்கள் என்பதில் நம்பிக்கை கொள்ளுங்கள். சிறிய நாய்க்குட்டிகளின் குரைப்பைக் கேட்டு நீங்கள் அஞ்ச வேண்டியதில்லை. ஆகாயத்தின் இடியோசைகளைக் கேட்டும் நீங்கள் அஞ்ச வேண்டாம். எழுந்து நின்று வேலை செய்யுங்கள்” என்று சுவாமி விவேகானந்தர் நம்மை உற்சாகமூட்டிக் கொண்டே இருக்கிறார்.

யார் யாரையோ தலைவராகக் கொண்டு வாழ்க்கையில் ஏமாற்றம்தான் எல்லா நிலைகளிலும் பலருக்கும் ஏற்பட்டுள்ளது. நமது வாழ்க்கைத் தரம் உயர உயர... சிந்தனைகளின் தரம் உயர உயர நமது தலைவர்களின் தரமும் நிச்சயம் உயரும். உயர்வானவர்களையே நாம் தேடுவோம். சிறந்த தலைவர்களே நமக்கும் கிடைப்பார்கள்.