பக்தர்களே, பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணருக்குப் பூஜை செய்யும் முன் வீணான எண்ணங்களை மனதிலிருந்து அகற்றி அதைப் பூஜ்யமாக்கிக் கொண்டு அவரைப் பூஜியுங்கள்.

தசோபசார (பத்து வகையான பொருட்களுடன் செய்யும் பூஜை) பூஜைக்கு வேண்டிய திரவியங்களைத் திரட்டி வைத்துக் கொள்ளுங்கள். பத்து உபசாரம் என்பது பக்தியால் பன்னிரெண்டு பொருட்களாலும் இறைவனை வழிபடலாம். அவை:

1. பாத்யம் – பகவானின் பாதங்களை நீராட்டும் நீர், 

2. அர்க்கியம் – மனதை அர்ப்பணிக்கும் ஓர் உபசாரம்,

3. ஆசமனீயம் – திருவாய் துடைக்க நீர்,

4. ஸ்நானீயம் – நிர்மலனை நீராட்டும் நீர்,

5. வஸ்திரம்,

6. சந்தனம்,

7. நறுமணப் பூக்கள்,

8. வில்வ இலைகள்,

9. துளசிதளங்கள்,

10. ஊதுபத்தி,

11. தீபம்,

12. நைவேத்தியம்.

சில கணங்கள் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை ஆழ்ந்து நோக்குங்கள். உங்களது இதயத் தாமரையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மலர்ந்த முகத்துடன் வீற்றிருக்கிறார் என்பதாக பாவனை செய்யுங்கள்.

அவரை உங்களுக்குள் எழுந்தருளச் செய்வதற்கு, வாய் விட்டுச் சொல்லியோ அல்லது மனதிலோ இவ்வாறு வேண்டிக் கொள்ளலாம்.

‘பகவானே, என் மனதைத் தாங்கள் நிலைத்திடும் வகையில் அதைச் செம்மையாக்குங்கள் என்று நான் வேண்டித்தான் தாங்கள் எனக்குள் வர வேண்டுமா? இல்லை ஐயனே, என் கர்மத்தைப் பார்க்காமல், தங்கள் கிருபையை என் மீது பொழியுங்கள்! தங்களது தாசனாகிய நான் செய்யும் பூஜையை ஏற்றருளுங்கள்.

‘என் மனது எங்கு வேண்டுமானாலும் சுற்றட்டும். ஆனால் என் மனதின் ஆழத்தில் இருப்பது தங்களின் திருப்பாதங்களே.’

இவ்வாறு கூறிவிட்டு பகவானின் திருவுருவப் படத்திற்கு முன் ஒரு சிறு பீடத்தில் தாமரை ஒன்றை வைத்திடுங்கள். அதன் மீது பூஜைப் பொருள்களை ஒவ்வொன்றாகச் சமர்ப்பணம் செய்யுங்கள்.

குருதேவரின் திருமேனி மீது அல்லது திருப்பாதங்களின் மீது பூஜைப் பொருட்களை அர்ப்பிக்கும் பாவனையில் இந்தத் தாமரை மலர் மீது அர்ப்பணம் செய்யுங்கள். 

1. பாத்யம் – தெய்வத்தின் திருப்பாதங்களை அலம்புதல்

பகவானே, தாங்கள் என் உள்ளம் தேடியும் என் இல்லம் நாடியும் வந்ததும் தங்கள் திருப்பாதங்களை அலம்பிட பாத்யம் வழங்க விரும்புகிறேன்.

மூன்று பேர் புரிந்த பாத்ய ஆராதனை என் நெஞ்சில் தோன்றுகிறது.

முதலில், ஸ்ரீராமருக்கு பரதன் செய்த பாத்ய ஆராதனை. அது ஜீவாத்மா பரமாத்மாவுக்குச் செய்த பூஜை.

இரண்டாவது, ‘சர்வம் கிருஷ்ணனே’ என்று கிருஷ்ணருக்கு சகாதேவன் புரிந்த பாத்ய சேவை. ஞானி பகவானுக்கு ஆற்றிய வழிபாடு அது.

மூன்றாவது, அன்னை ஸ்ரீசாரதை, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணராகிய தங்களுக்குப் புரிந்தது. அது ஆத்ம சமர்ப்பண பூஜை!

அன்னை தங்களுக்கு பாத்யம் அளித்த பிறகு, தமது திருக்கூந்தலால், தங்களது பாதத்தைத் துடைப்பாராமே! நெஞ்சை நெகிழ வைக்கும் அந்தச் சம்பவம் என் நெஞ்சில் என்றும் நிறைந்திருக்கட்டும்.

தெய்வமே, இந்த மூன்று சரணாகதி நிலைகளையும் எனக்குள்ளும் ஏற்படுத்துங்கள். இந்தப் பிரார்த்தனையுடன் இதோ இந்த பாத்ய நீரை ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். இவ்வாறு கூறி, பீடத்தில் உள்ள தாமரை மீது, அந்தப் பூவையே பகவானின் பாதங்களாகக் கருதி நீரை விடவும்.

2. அர்க்கியம்– பகவானுக்கு மனதை அர்ப்பணிக்கும் உபசாரம்

அர்க்கியம் என்பது நமது மனதைக் குறிக்கிறது. ஐம்புலன்கள் ஆறாயிரம் வழிகளில் நம் மனதை சிதறடிக்கின்றன. அவற்றை நல்வழிப்படுத்த ஐந்து பொருள்களைக் கொண்ட உபாயம் இது.

வில்வம், அருகம்புல், சந்தனம், அக்ஷதை (அரிசி), மலர் ஆகிய ஐந்தின் சேர்க்கையே அர்க்கியம் என்பது.

வில்வயிலை சத்வம் (சாந்தம்), ரஜஸ் (சுறுசுறுப்பு), தமஸ் (மந்தம்) ஆகிய முக்குணங்களைக் குறிக்கிறது. அந்த வில்வயிலையின் மீது அருகம்புல் வைக்கிறோம்.

சுத்தமான வில்வயிலையில் சந்தனம் தடவுங்கள்.

சந்தனம், தன்னைக் கரைத்துக் கொண்டு பிறருக்கு நறுமணத்தைத் தருகிறது. அதுபோல் நாமும் நமது அகங்காரத்தைக் கரைத்துக் கொண்டால் நம் வாழ்வும் மணக்கும். அதற்காகவே அர்க்கியத்தில் சந்தனத்தைப் பூசுகிறோம்.

சந்தனம் பூசிய வில்வயிலையில் அக்ஷதையை வையுங்கள். அரிசி அனைவரின் பசியைப் போக்குகிறது. அந்த மகத்தான பணியைச் செய்யும் அரிசியை அர்க்கியத்தில் வைப்பதால், பூஜிக்கும் நம் மனதிலும் பிறர் துன்பத்தை நீக்கும் அம்சம் இருக்க வேண்டும் என்பது தெளிவாகிறது.

சந்தன வில்வயிலை மீது அக்ஷதையை வைத்துவிட்டு, அதன் நடுவில் ஓர் அருகம்புல்லை வைத்திடுங்கள்.

அருகம்புல் பக்கவாட்டில் மூன்று நான்கு தளிர்களைக் கொண்டிருக்கும். நடுவே துளிர் இருக்கும். மெல்லிய அருகம்புல்லைப் பிடித்தபடி நடுவே உள்ள மிகவும் மெல்லிய இளந்துளிரை வெளியே எடுப்பது மிகச் சிரமமான காரியம்.

அதுபோல், உடல், மனம், புத்தி, பிராணன், இந்திரியங்கள் போன்றவற்றிலிருந்து ஆன்மாவைப் பிரித்தெடுக்க வேண்டும் என்கிறது உபநிஷதம். 

ஸ்ரீராமரும், லட்சுமணரும் வனத்தில் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது ஒரு காகம் நதிக் கரையில் நீர் குடிக்காமல் தாகத்தால் தவித்துக் கொண்டிருந்தது.

லட்சுமணர் ராமரிடம் காரணம் கேட்டார். அதற்கு ராமர், “தம்பி, இந்தக் காகம் ராமநாமத்தை ஜபிக்கிறது. தாகத்திற்காக நீரைக் குடித்தால் நீரின் ருசி, ராமநாம ருசியைக் குறைத்துவிடுமோ என்று பயந்து நீரை அருந்தாமல் இருக்கிறது” என்றார்.

நிறைய ஜபிப்பதைவிட நன்கு ஜபிப்பது முக்கியம். கவனம் சிதறும்போது வாசிக ஜபத்தின் இந்த ஐந்து நிலைகளை இதே வரிசையில் முன்பின் நிலைகளுக்குத் தக்கபடி முயன்றால், இறையருளால் ஜபம் சித்திக்கும்.

இந்நிலை நீடித்தால் ‘நற்றவா உனை நான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமசிவாயமே’ என்று சுந்தரரின் தேவாரம் கூறும் நிலையான ‘அஜபா ஜபம்’ அமையும்.

இந்நிலை ஏழைக் கவிஞனின் குறைகளைக் கேட்டறிந்து அரசன் பேச ஆரம்பித்து, கவிஞன் மௌனமானதைப் போல!

சுவாமி நிரஞ்ஜனானந்தருக்கு ஒரு சமயம் பேய், பிசாசுகளிடம் அதிக ஈடுபாடு இருந்தது. அதை நீக்குவதற்காக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அவருக்கு நாமஜபம் வழங்கி ஆசிர்வதித்தார்.

அதனால் நிரஞ்ஜனானந்தரிடம் தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் ஜபம் தானாகவே உதித்துக் கொண்டே இருந்தது.

நம் இஷ்டதெய்வம் நம் முன்னே ஆவலுடன் நம் ஜபத்தை ஏற்றுக் கொள்ள அமர்ந்திருப்பதாகக் கருதினால், அப்போது நாம் ஒரு தாய் போலாகிவிடுவோம்.

தாய்ப்பாலைக் குழந்தைக்கு ஊட்ட முடியாத தாய் தவிப்பதுபோல், ஜபிக்காதபோது பக்தன் தவிப்பான்; அவன் ஜபிக்கும்போது இறைவன் ஆனந்தத்தில் குதிப்பான்.

சிறுவயதில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தமது நண்பர்களில் ஒருவரான சீனு சங்காரியிடம், “உன் காலில் வேண்டுமானாலும் விழுகிறேன். இறைநாமத்தை ஒருமுறையாவது சொல்” என்று கெஞ்சுவார்.

நாம் ஜபிக்கும்போதும் நம்மிடமும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இதைத்தானே எதிர்பார்ப்பார்!

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்து குருமார்களின் பரம்பரையிலிருந்து தீக்ஷை பெற்றவர்கள், பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தம் திருவாயிலிருந்து அருளிய மந்திரங்களையே பெறுகிறார்கள். அந்த உன்னத மந்திரங்களை ஓதுகிறோம் என்ற பெருமிதத்துடன் ஜபிக்க வேண்டும். 

ஓம் சாந்தி: சாந்தி: சாந்தி: ❖

அன்பர்களே, நிம்மதியாக இருப்பதற்காகத் தியானக்கிறோம். ஆனால் ஒரு நாளில் ஏதோ ஒரு சில நிமிடங்கள் தியானம் செய்வதால் மட்டும் நமக்கு நிம்மதி பிறந்து விடாது.

‘ஒரு நாளில் ஒரு மணி நேரம் தியானம் செய்வதற்கு அந்த நாளில் மீதமுள்ள 23 மணி நேரம் அந்த தியானத்திற்கான தயார் நிலையில் இருப்பதற்காக முயற்சிக்க வேண்டும்’ என்றார் தவத்திரு சுவாமி வீரேஸ்வரானந்தர்.

அந்த வகையில், நாம் பிறருடன் பழகும்போது நம்மைப் பற்றி நல்லதும் கெட்டதுமான பேச்சுகள் வரத்தான் செய்யும். அந்த விமர்சனங்களை எவ்வாறு ஆக்கப்பூர்வமாக மாற்றலாம் என்பதற்கான பயிற்சியே விமர்சன தியானம் ஆகும்.

ஒரு முறை வயல் வரப்பு ஒன்றில் சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் கையைத் தலையணையாக வைத்துப் படுத்திருந்தார்.

அந்தப் பக்கமாகச் சென்ற இரு பெண்கள், “இந்தத் துறவிக்குத் தலையணை கேட்கிறது, பார்” என்று கூறி கேலி செய்தபடி சென்றார்கள்.

அதைக் கேட்ட பிரம்மேந்திரர் கையை எடுத்துவிட்டு அமர்ந்தார். அப்பெண்கள் மீண்டும் அங்கே வந்தார்கள். 

“ம்..., பிறர் பேசுவதை எல்லாம் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தும் இவர் என்ன சாமியாரோ?” என்று கூறி அப்போதும் சிரித்தனர்.

வார்த்தைகள் எப்படி வாழவும் தாழவும் வைக்கின்றன என்று சதாசிவ பிரம்மேந்திரர் யோசித்தார்.

ஆம், நமது மகிழ்ச்சியிலும் துக்கத்திலும் வார்த்தைகளே முக்கிய இடம் பெறுகின்றன.

வார்த்தைகள்தானே வாழ்க்கை!

சிவபுராணம், பகவத்கீதை போன்றவை மந்திர வாக்கியங்கள். குருவானவர் இவை போன்ற அபய வாக்குகளை, அமுதமொழிகளை, அன்புமொழிகளை மந்திரத்தில் திரட்டி, சீடனுக்குத் தீட்சையின்போது வழங்குகிறார்.

அவை கூறும் உன்னத வார்த்தைகளை ஏற்றுக் கொண்டு, நாமும் நமது ஆன்மிக முன்னேற்றத்திற்காக தியானிக்கிறோம்.

இந்த தியானம் முறையாக, எப்படி நடக்க வேண்டுமோ, அப்படி நடந்தால் நலமே.

ஆனால் சம்சாரக் கடலில், இன்ப–துன்ப, மான – அவமான, லாப – நஷ்டங்களில் சிக்கித் தவிக்கும்போது மேற்கூறிய அபயவாக்குகளின் தொடர்புக்கு வெளியே, எட்டாத தொலைவில் நாம் இருக்கிறோம்.

தொடர்பு எல்லைக்கு வெளியே நமது அலைபேசி இருக்கும்போது நமக்கு வரும் பரபரப்பை நினைத்துப் பாருங்கள். இதே பரபரப்பு இறைவனுக்கு அந்நியமாக – தொலைவில் நாம் இருக்கிறோம் எனும்போது வருகிறதா?

உங்களைப் பற்றி வேண்டாத வகையில் உங்கள் முன்பே பிறர் பேசும்போது, அங்கிருந்து அகன்று விடுங்கள். அல்லது, அச்சூழ்நிலையை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று சிந்தியுங்கள்.

எல்லாவற்றுக்கும் வழிகாட்டும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரே இந்தப் பிரச்னைக்கும் வழிகாட்டுவதைப் பாருங்கள்.

பவநாத் என்ற பக்தர், “சுவாமி, பிறருடன் மனஸ்தாபம் ஏற்பட்டால் மனம் அமைதியை இழந்த நிலையில் என்னால் எல்லோரையும் நேசிக்க முடிவதில்லையே, என்ன செய்வது?” என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம் கேட்டார்.

“முதலில் அவர்களுடன் பேசி சமரசமாகப் போக முயற்சி செய். முயன்றும் முடியாவிட்டால் அது பற்றிக் கவலைப்படாதே. இறைவனிடம் சரணடை, அவரைச் சிந்தனை செய், அவரைத் தவிர வேறு யாருக்காகவும் மனம் கலங்கத் தேவையில்லை” என்றார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

பயிற்சி: பக்தர்களே, ‘நாமார்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்....’ என்ற அப்பர் பெருமானின் பாடலை நினைவுகூர்ந்து அதை ஓதிப் பாருங்கள்.

உங்கள் மீதான விமர்சனம் பொய் என்றால்...?

உங்களைப் பற்றிப் பிறர் கூறியது அபவாதம், வெட்டிப் பேச்சு எனில், தைரியமாக, அமைதியாக எதிர்த்து நில்லுங்கள்.

பயிற்சி: யாராவது உங்களைத் தூற்றிவிட்டால், உடனே உயிரே போய்விட்டதாக எண்ணுவதை நிறுத்துங்கள்.

‘வாழ்க்கையில் எதை எதையோ பொருட்படுத்தாத நான் இந்த ஒன்றைப் பிடித்துக் கொண்டு ஏன் அலைய வேண்டும்?’ என உங்களை நீங்களே கேட்டுக் கொள்ளுங்கள்.

சுவாமி விவேகானந்தர் அமெரிக்காவில் இருந்தபோது அவர் அடைந்த புகழால் பலருக்குப் பொறாமை ஏற்பட்டது. மஜும்தார் சுவாமிஜியின் பால்ய நண்பராக, வங்காளியாக இருந்தும் அவரும் அந்தப் பொறாமைக்காரர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். சுவாமிஜியைப் பற்றிப் பல அவதூறுகளை வாய்க்கு வந்தபடி உமிழ்ந்தார்.

ஆனாலும் சுவாமிஜி அவருடன் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தார்.

மஜும்தாரின் மலினமான குணத்தை அறிந்த சுவாமிஜியின் சீடர்கள், “சுவாமிஜி, உங்களைப் பற்றிக் கோள்மூட்டும் மஜும்தாருடன் நீங்கள் ஏன் தங்க வேண்டும்?” என்று கேட்டார்கள்.

அதற்கு சுவாமிஜி, “அவருடன் நான் தங்கத்தான் வேண்டும். இல்லாவிட்டால் நான் எப்படி சுயக் கட்டுப்பாட்டைக் கற்றுக்கொள்வது?” என்று கேட்டார் சிரித்தபடி.

சுவாமிஜி ஏன் அப்படிச் செய்தார்?

ஒருவரது ஆன்மிக வாழ்க்கைக்குப் பெரும் தடை அகங்காரமே. அந்த அகங்காரத்திற்குச் சரியான பயிற்சி தந்தால் அது அவரது உற்ற நண்பனாகிவிடும்.

அதற்கான பயிற்சியை சுவாமிஜியே கூறுகிறார்:

‘அகங்காரமான அந்தப் போக்கிரியை ஒழித்துவிட வேண்டும். உன்னை ஏசுபவர்களை வாழ்த்து. அவர்கள் உனக்கு எவ்வளவு நன்மை செய்கிறார்கள், அதை நினைத்துக்கொள். உன்னை ஏசுவதால் ஏதாவது தீமை விளையுமானால் அது அவர்களுக்குத்தான் விளைகிறது. உன்னை வெறுக்கும் மக்களிடம் செல். உன் அகந்தையை அவர்கள் அடித்து வெளியேற்றட்டும்; அதனால் நீ கடவுளுக்கு அருகில் செல்ல முடியும்’.

ஆஹா, என்ன ஒரு வீரமிக்கத் தீரமான பயிற்சி இது!!

சிறிது கண்மூடி அந்த வீரத்துறவியின் திருமுகத்தை மனத்திரையில் பாருங்கள்.

விமர்சனத்திற்கு அஞ்சாதே!

நீங்கள் சில சமயங்களில், குடும்பத்திலும், அலுவலகத்திலும், சமுதாயத்திலும் வீண் விமர்சனங்களைச் சந்திக்க நேரிடும். ஓடி ஒளிய முடியாது. உறவினர்களின் விமர்சனங்கள் பலவும் உங்களைச் சீர்திருத்தலாம். அவற்றைப் பற்றிய சரியான புரிதல் இருந்தால் உங்களுக்குப் பிரச்னை இருக்காது.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தீவிரமாகத் தவத்தில் ஈடுபட்டபோது அவருக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாக ஊரார் கதை கட்டினர். அந்த விமர்சனங்களையெல்லாம் தொலைதூரத்தில் கிராமத்தில் இருந்து கேட்டு வந்தார் அவரது இளம் மனைவியான ஸ்ரீசாரதாதேவி.

‘லோக் மானே போக் – மக்கள் பூச்சிகளுக்குச் சமம்’ என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறியது அவருக்கு நினைவிற்கு வந்திருக்கலாம். ‘Man, vain insect’ என்று ஆங்கிலக் கவிஞர் பைரனும் கூறினார் அல்லவா!

முதல் பூ – அறியாமையின்மை – அமாயம்

‘அறிவின் திறவுகோல் மன ஒருமைப்பாடு’ என்றார் சுவாமி விவேகானந்தர். அதன்படி, உங்கள் மனதை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மீது குவியுங்கள்.

அதனால் உங்கள் அறிவு விரியும். அறியாமை மறையும். மாயையில் சிக்காத, பந்தமற்ற நிலை உங்களுக்குக் கைகூடும்.

குருதேவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அருளால் அறியாமையைப் பற்றி அறிந்து கொள்வதே அறிவின் முதல்படி.

பகவத் கீதையில் உள்ளுணர்வின் ஆற்றலானது ‘திவ்ய சக்ஷூ’ – ‘தெய்வீகக் கண்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தெய்வீகக் கண் வளராமல் போவதற்கு அறியாமைதான் காரணம் என்று வேதாந்த தத்துவ ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.

கடவுளின் தெய்வீகக் காட்சியை மறைப்பதே அறியாமை என்று பதஞ்சலியும் கூறுகிறார். யோக சூத்திரத்தில் அவர், ‘நிலையற்றதை நிலையானதாகவும், தூய்மையற்றதைத் தூய்மையானதாகவும், தூய்மையானதைத் தூய்மையற்றதாகவும், துன்பத்தை இன்பமாகவும், ஆன்மா அல்லாததை ஆன்மாவாகவும் கொள்வதே அறியாமை’ என்றார்.

அறியாமையை வென்று உயர்ந்த விழிப்புணர்வு நிலையை அடைவது எப்படி? அறியாமை பல வழிகளில் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் முதலில் ‘நான்’ எனும் எண்ணம் அறியாமையால் வருகிறது.

இது ஆத்மாவை மறைத்து விடுகிறது.

பிறகு ஆசை வருகிறது, பந்தம் வருகிறது.

இவை தடுக்கப்பட்டால் சினமும், பயமும் வருகிறது.

இது பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சாதகர்களுக்கும் பக்தர்களுக்கும் கூறும் ஓர் அருமையான வழிகாட்டுதல்.

இவ்வாறு நீங்கள் வாழ்க்கையில் கண்களைச் சரியாகப் பயன்படுத்தும்போது வாழ்க்கையில் நல்லவற்றைக் காணும் பேறு பெற முடிகிறது.

ஆனால் நடைமுறையில் நம்மால் ஏன் மற்ற விஷயங்களையே காண முடிகிறது?

உயர்ந்தவற்றைப் பார்க்க முடியாதது ஏன்?

கவியரசர் ரவீந்திரநாத் தாகூர் அடிக்கடி தமது படகு வீட்டிற்குச் சென்று தங்குவதுண்டு. அது ஓர் அழகான ஏரி. ஒரு பௌர்ணமி இரவில் அழகியல் தத்துவம் பற்றி கிரோஸ் என்ற அறிஞரின் நூலைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார் தாகூர்.

அழகு என்பது என்ன? அது மனதில் உள்ளதா?

வெளியில் உள்ளதா? பார்ப்பவரின் கண்ணில் உள்ளதா?

என்றெல்லாம் அவர் சிந்தித்தார். சிக்கலான தர்க்கத்தைப் படித்ததால் களைப்படைந்தார்.

புத்தகத்தை மூடி விட்டு, விளக்கை அணைத்தார்.

விளக்கை அணைத்ததும் இருள்தானே வரும்? ஆனால் அந்த அறை முன்பைவிட அதிக பிரகாசத்துடன் இருந்தது.

சிறிய சுடர் அணைந்ததும், அந்தப் படகு வீட்டின் ஜன்னல்களின் வழியாகவும், கதவு வழியாகவும் நிலவு தன் முழு ஒளியுடன் உள்ளே நுழைந்திருப்பதை அவர் கண்டார். 

அவரிடம் பேரமைதி, உயர் சிந்தனை போன்றவை நிலவின. ஏரிக்கரையில் நிலா அற்புத அழகோடு தோன்றியது. இவ்வளவு அற்புதமான அழகை நான் புத்தகத்தில் அல்லவா தேடிக் கொண்டிருந்தேன் என்று தாகூர் சிந்தித்தார்.

பின் அவர், ‘என்னைச் சுற்றிலும் அழகு முழுவதுமாக விரிந்திருந்தது. ஆனால், சிறிய விளக்கின் சுடர் அதைத் தடுத்துக் கொண்டிருந்தது. விளக்கொளி இருந்ததால், நிலவொளி நுழைய முடியவில்லை’ என்று தமது டைரியில் எழுதினார்.

அன்பர்களே, உங்கள் அகங்காரம், அறியாமை போன்ற சிறுவிளக்குகள் அணைந்து உங்கள் பேரறிவு நிலவொளியாகப் பிரகாசிப்பதாக எண்ணுங்கள்.

ஒருமுறை ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் சூரியனைக் காலை முதல் மாலை வரை காண்பது என்று முடிவெடுத்தார். உதயசூரியனையும் அஸ்தமன சூரியனையும் கண்ணால் காணலாம். நாள் முழுக்க சூரியனைப் பார்ப்பது இயலாத காரியம்.

ஆனால் சூரியன் திரும்பிய திசையெல்லாம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் திரும்பினார், பார்வையைச் சற்றும் மாற்றாமல்.

நாமும் அது போன்று ‘ஒளி படைத்த கண்ணினாய்.... உறுதி கொண்ட நெஞ்சினாய்...’ என்றபடி நமது லட்சியத்தில் பார்வையை மாற்றாத பேற்றினைப் பெற தியானிப்போம். 

பார்ப்பது தெளிவாக இருக்கும்போது அதன் தொடர்ச்சி தியானத்திலும் தொடர்வது உங்களது அனுபவமாகிவிடும்.

‘பத்ரம் பச்யேமாக்ஷபிர்: யஜத்ரா:’ – ‘என் கண்கள் மங்களமானவற்றையே காணட்டும்’ என்று உபநிஷதம் இறைவனிடம் பிரார்த்திக்கப் பணிக்கும்.

கண்ணை மூடி இந்தப் பிரார்த்தனையில் மூழ்குங்கள்;

உங்கள் அகக்கண் திறக்கட்டும் ஆண்டவன் அருளால். 

ஓம் சாந்தி: சாந்தி: சாந்தி:   ❖

‘இறைவா, கடுஞ்சொற்கள் என் வாயிலிருந்து வரக் கூடாது; தைரியமும் சந்தோஷமும் தரும் வார்த்தைகளையே என்னிடமிருந்து எப்போதும் வரவழையுங்கள்’ என்று வேண்டிக் கொள்ளுங்கள்.

சாந்தமான சொற்கள் உங்களைச் சங்கடங்கள் பலவற்றிலிருந்து காப்பாற்றி உள்ளன. முரட்டுச் சொற்களை உதிரவிட்டு, பட்டுப் போன மரமானவர்கள் பலர்.

புண்படுத்தும் வார்த்தைகள் பேசியதால் சிதைந்த உறவுகள் எத்தனை எத்தனை!

‘குருடனின் மகன் குருடன்’ என்று துரியோதனனைக் கேலி செய்த திரௌபதி பட்ட கஷ்டம் கொஞ்சநஞ்சமா!

அனுத்வேககரம் வாக்யம் ஸத்யம் ப்ரியஹிதம் ச யத் ।

ஸ்வாத்யாயாப்யஸனம் சைவ வாங்மயம் தப உச்யதே ॥

‘பிறர் மனதை நோகச் செய்யாத, உண்மையான, இனிய, இதமான வார்த்தைகளைப் பேசுவதும் வேதம் ஓதுவதற்குப் பயிற்சி செய்வதும் வாக்கினால் செய்யப்படுகின்ற தவம்’ என்கிறது கீதை (17:15).

அந்தத் தவத்தை எவ்வாறு செய்வது?

ஸத்யம் ப்ரூயாத் ப்ரியம் ப்ரூயாத் ந ப்ரூயாத் ஸத்யம்   அப்ரியம் ப்ரியம் ச நான்ருதம் ப்ரூயாத் ஏஷ தர்ம: ஸனாதன:॥

‘உண்மை பேச வேண்டும், இனிதாகப் பேச வேண்டும்; இனியதல்லாத உண்மையைப் பேசக் கூடாது. உண்மையற்ற இனியதையும் பேசக் கூடாது. இதுவே சான்றோர்கள் காலம் காலமாகக் கடைப்பிடிக்கின்ற தர்மம்’ என்கிறது மனுஸ்ம்ருதி.

‘சொல்லுக சொல்லிற் பயனுடைய’ என்றார் வள்ளுவர்.

வேண்டாத வாதம் புரிந்து பண்டிதர்களை வென்று வந்த, அந்த வெற்றிக் களிப்பில் திளைத்து வந்த சதாசிவ பிரம்மேந்திரரை, “சதாசிவா, உன் வாய் மூடாதோ?” என்று கூறி, அந்தச் சீடரை ஆத்மஞானியாகவும் மகா பக்தனாகவும் மாற்றியது அவரது குருவான பரமசிவேந்த்ர சரஸ்வதி சுவாமிகளின் கடுமையாகத் தோன்றிய ஒரு பரிவான சொல்தானே!

‘அன்யா வாசோ விமுஞ்சத’ – ‘வீண் வார்த்தைகளை விடு’ என்று முண்டக உபநிஷதம் கூறுவதைக் கூறி, ஆன்மாவில் கவனம் கொள், ‘வார்த்தைகள் எனும் காட்டில் சிக்கிக் கொண்டு சஞ்சலம் அடையாதே’– ‘சப்தஜாலம் மஹாரண்யம் சித்த ப்ரமண காரணம்’ (விவேக சூடாமணி) என்று புரிய வைத்ததும் அந்தக் குருவின் பரம கருணைதான்!

அந்தக் குருமார்களைப் போன்றோரை எண்ணி ஒரு கணம் உங்களது சிரம் குனிந்து, கரம் குவியட்டும்.

காட்டில் கொள்ளைக்காரனுக்கு முன், அழகான யுவதியான அன்னை ஸ்ரீசாரதாதேவி தனியே சிக்கிக் கொண்டார்.

அப்போது, “அப்பா, நீங்கள் வந்ததால் நான் தனியாகப் போகிறேன் என்ற என் பயமெல்லாம் போய்விட்டது” என்று கூறி ஒரு கணத்தில் கொள்ளையனின் மனதையே கொள்ளையடித்து அவரைத் தன் தந்தையைப் போலாக்கிக் கொண்டது அன்னையின் ஓர் அன்புச் சொல்!

‘முரடன், பைத்தியம், குடிகாரன், அகங்காரி – இது போன்றோர் உன் முன் வந்தால், அண்ணா, மாமா என்று கூறி அவர்களிடமிருந்து தப்பித்துவிடு’ என்பார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

அருவி கொட்டுவதுபோல் பிறருக்கு அறிவுறுத்தும்போதோ அல்லது ஓயாமல் பேசுவதற்கு முன்போ பேரறிஞர் சாக்ரடீஸ் மூன்று சல்லடைகளைப் பயன்படுத்தச் சொல்கிறார்.

நீங்கள் கூறும் விஷயங்கள் அல்லது அறிவுரைகள், உண்மையானவைதானா என்று பார்ப்பது முதல் சல்லடை.

இரண்டாம் சல்லடை, நீங்கள் உரைப்பது, கேட்பவருக்குத் தீமை தருவதாக இல்லாமல் பார்த்துக் கொள்வது.

நீங்கள் சொல்வது - பிறருக்கும் உங்களுக்கும் மகிழ்ச்சியும் நன்மையும் தருமா என்று பரிசீலித்த பின் பேசுவது மூன்றாம் சல்லடை.

அன்பு பக்தர்களே, ‘இனி நான் பேசும்போது இந்த மூன்றிலும் கவனம் கொள்வேன்’ என்ற உறுதி உங்களுக்குள் உதிக்கட்டும்.

இளம் வயதில் யாரையோ திட்டிவிட்டு வந்த மகனிடம், “சரஸ்வதிதேவி வீற்றிருக்கும் பீடம் நாக்கு. அந்த இடத்தை எப்போதும் நல்லதாகவும் தூயதாகவும் வைத்திரு, மகனே” என்று சுவாமி ரங்கநாதானந்தரிடம் அவரது தாய் கூறினார்.

தாயின் சொல்லைத் தட்டாததால்தான், சுவாமிகளின் சொற்களுக்கு உலகம் முழுவதும் மதிப்பிருந்தது. அப்படிப்பட்ட சுவாமி ரங்கநாதானந்தரின் வாக்கு வன்மையை, ஆயிரக்கணக்கான மக்களிடம் அது தூண்டிவிட்ட அற்புத சக்தியை ஒரு கணம் தியானிப்போம்.

வார்த்தைக்குப் பலம் உண்டு. ஒருவரைத் திடீரென்று மற்றொருவர் கடிந்து பேசிவிட்டாலோ அல்லது முட்டாளே என்று கூறிவிட்டாலோ, உடனே அவர் கோபத்துடன் அடிக்கக்கூட சென்று விடுகிறார்.

‘முட்டாள்’ என்ற ஒரு பதமே முரட்டுத்தனத்தை ஒருவருக்குள் தூண்டிவிட்டால், உத்தமர்களின் உபதேசங்கள் மற்றும் தெய்வத் திருநாமங்கள் மூல சக்தியையே தூண்டி விடும் அல்லவா!

இவ்வாறு யாரேனும் கடிந்து கொண்டபோது நீங்கள் அவசரப்பட்டு உங்கள் நிலை மறந்ததை எண்ணிப் பாருங்கள்.

உங்களுக்கே இப்போது சிரிப்பு வருகிறதா, இல்லையா?

‘மந்திரம் போன்று வேண்டுமடா சொல்லின்பம்’ என்றார் மகாகவி பாரதியார். மந்திரத்தை முறையாக ஓதினால், நம் மனமும் அந்த மந்திரத்திற்குக் கட்டுப்பட்டு, நமக்குப் பலவித நன்மைகள் புரிந்திடும். ஆகவே ஒரு கணம் உங்கள் இஷ்டமந்திரத்தை உள்ளன்புடன் உங்கள் அகத்தில் ஓதுங்கள்.

சொல் எப்படி இருக்க வேண்டும்?

‘தேவசக்திகளை நம்முள்ளே நிலை பெறச் செய்யும் சொல் ஒன்று வேண்டும்’ என்று பாரதியார் கூறியதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

அடுத்து, ‘பிறரைப் பேச அனுமதியுங்கள்; தேவையெனில் பேசுங்கள்’ என்பது ஆரோக்கியமான உரையாடலுக்கு உயிரூட்டும். காதால் அதிகம் கேட்பவனே அதிகமாகவும் நன்கும் கற்கிறான்; வாயை அதிகம் திறப்பவன் குறைவாகவே கற்பான்.

‘இனி இந்த வாக்குத் தவத்தை நான் செய்வேன்’ என்று உங்கள் வலது கையை நெஞ்சின் மீது வைத்து ஒரு சங்கல்பம் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

எப்போதும் நாம்தான் அதிகம் பேச வேண்டும் என்றில்லை. ஏற்கனவே புனிதர்கள் நம் மேன்மைக்காகப் பேசிவிட்டுச் சென்ற மொழிகளைச் சிரத்தையுடன் கேட்பதே நாம் புரிய வேண்டிய முதல் ‘வாக்குத் தவம்’.

ஏனெனில் பகவானின் அமுதமொழிகள்

‘நமது துன்பங்களைத் துடைப்பவை,

ஞானிகள் போற்றுபவை,

நமது பாவங்களைப் போக்குபவை,

நாம் கேட்பதற்கு இனியவை,

நமக்குச் செல்வங்களை அளிப்பவை.’

மேலும், கண்ணன் முழங்கிய கீதை, ரிஷிகள் போதித்த உபநிஷதங்கள், ஸ்ரீராமகிருஷ்ண அமுதமொழிகள் போன்றவற்றைக் கேட்டபின் ஒருவர் அடைய வேண்டிய முக்கியமான பலன், இறைவனின் Spokesman - பிரதிநிதியாக மாறுவதுதான்.

‘என் பவதாரிணிதேவி எப்படி என்னைப் பேச வைக்கிறாளோ, அப்படி நான் பேசுவேன்’ என்பார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

சிகாகோவில், சர்வ சமயப் பேரவையில் உரையாற்றும் முன் சுவாமி விவேகானந்தர் சரஸ்வதி தேவியிடம் பிரார்த்தனை செய்த பிறகே உரைத்தார். அதனால்தான் அந்த உரை உலக மக்களின் உள்ளத்தில் இன்றும் ஒலிக்கிறது.

அன்பர்களே, இனி நீங்கள் ஒன்றைப் பேசும் முன்பு உங்கள் இஷ்டதெய்வத்திடம் அனுமதி பெறுங்கள்:

‘இறைவா, இதை நான் பேசுவதில் உனக்குச் சம்மதமா?’ என்ற பிரார்த்தனையில் உங்களது நேரம் சிறிது செலவாகட்டும். அது செலவல்ல, ஆன்மிக முதலீடு என்பது பயிற்சி செய்யச் செய்யப் புரியும் உங்களுக்கு.

ஒருவருக்கு ஒன்றை எடுத்துத் தரும்போது கையை அலம்பிக் கொண்டு கைச் சுத்தத்துடன் கொடுக்கிறீர்கள்.

அதுபோல், ஒவ்வொரு சொல்லையும் சொல்வதற்கு முன்பு, ஓரிரு நாம ஜபத்தைச் சொல்லிவிட்டு ஆரம்பியுங்கள். அதுவே உங்களுக்கு மந்திர பலத்தைத் தந்திடும்.

‘நான் மறக்கினும் சொல்லும் நா நமசிவாயவே’ என்ற புனித நிலைக்கு உங்களைக் கொண்டு செல்லும்.

ஆகவே சொற்களில் கவனம் வையுங்கள்;

சொர்க்கத்தை இங்கேயே படைத்திடுங்கள்.     

ஓம் சாந்தி: சாந்தி: சாந்தி:  ❖