பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் தெய்வீக வரலாற்றில் நடைபெற்ற ஒவ்வொரு சிறு சம்பவமும் அற்புதமான விளக்கம் வழங்குபவை. யோகத்தில் நிலைத்து நின்று எண்ணற்ற அருளாளர்கள் பலவிதமான யோகங்களை நமக்குக் கற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள்.

அவற்றுள் மிக வித்தியாசமான ஒரு யோகமும் உள்ளது. அதுதான் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் காட்டிக் கொடுத்த புறக்கணிப்பு யோகம்.

இந்தப் புறக்கணிப்பு யோகத்தை சாதாரண சீடர்களிடம் காட்ட முடியாத அல்லவா? அதனால் அன்று ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் அந்த யோகத்தை உலகிற்குக் காட்ட நரேனைத் தேர்ந்தெடுத்தார் போலும்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் அன்பு எனும் ஊற்று அன்று பிரவாகமெடுத்தது. இறைவனை நேசித்த அவரது இதயம் இறைவனின் குழந்தைகளான உலக மக்களையும் நேசித்தது.

"இறைவனை அன்பு செய்தல்தான் மனிதன் செய்ய வேண்டிய ஒரே கடமை. அன்பு, அன்பு, அன்பு மட்டும்தான் வாழ்க்கையின் சாரம்." ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறிய இந்த உபதேசமே அவரது வாழ்க்கை அல்லவா! அன்பு ஆழமானது. அன்பில்தான் அகிலத்திற்கு உயிர் பிறக்கிறது. உலக மொழிகளின் உயிர் எழுத்து அன்புதானே!

மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள தவ பூமி தக்ஷிணேஸ்வரம். அங்கு பவதாரிணிதேவி கோவிலில் தமது அறையில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பக்தர்கள் மற்றும் சீடர்களுடன் வீற்றிருந்தார். அவரது அருகிலேயே நரேன் பிரசன்னமாக அவர் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

"என் அன்புச் சீடர்களே! என்றைக்கு நான் உங்களிடத்தில் இறைவனைக் காணவில்லையோ, அன்றைக்கு உங்களை என்னால் பார்க்க இயலாது" என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கூறியதைக் கேட்டு சில நெஞ்சங்கள் நடுங்கின.

இன்று பரமஹம்சருக்கு என்ன வந்தது! யாரைக் கண்டால் தாயைக் கண்ட கன்று போல் அவரது நெஞ்சு துள்ளுமோ, அந்த நரேனைக் கண்டு இன்று ஏன் இந்தப் பாராமுகம்! குருதேவர் நரேனைக் கடிந்து கொள்ள முடியுமா? அந்தச் சக்திதான் அவருக்கு இருக்கிறதா? இன்று ஏன் இவர் இப்படி நரேனைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கிறார்? என்று சீடர்கள் வியந்தார்கள்.

பக்தர்கள் தாங்கள் புரிந்து கொண்ட எதை எதையோ தங்களுக்குள் முனகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு பக்தர் இன்னொருவரிடம், "நரேன் குருதேவரை வணங்கச் சென்றால் அவர் முகத்தைத் திருப்பிக் கொள்கிறார், பார்த்தாயா?" என்று முணுமுணுத்தார்.

"ஆம்,நரேனைப் பார்க்க முடியாவிட்டால் வீட்டுக்கு ஆளை அனுப்பியாவது அவரைப் பார்த்தவர் இன்று ஏன் இப்படி இறுக்கமாக இருக்கிறார்?"

இவ்வாறு பலரும் வந்த வேலையை விட்டுவிட்டுப் பிறரைப் பற்றி அலசி ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

ஆனால் நரேனோ கன்றுகளின் நடுவில் காளையாக நின்றார். குருதேவர் தன்னைப் பார்க்கவில்லை, தன்னிடம் பேசவில்லை, நலம் விசாரிக்கவில்லை, பிரசாதம் தரவில்லை - இவையெல்லாம் இன்று மட்டுமல்ல. கடந்த ஒரு மாதமாக இப்படியே தொடர்கிறது.

ஆனாலும் நரேன் தினமும் தொடர்ந்து வருகிறார். குருதேவரை வணங்குகிறார். அவர் சொல்வதைக் கவனித்துக் கேட்கிறார். தன்னிடம் பேசாததைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. பிறரிடம் கூறிக் குறைபட்டுக் கொள்ளவில்லை.

'என் அருமை இவருக்கு என்ன தெரியும்? என்னை ஒதுக்கிய இவரைப் பார்க்க இனி நான் இங்கு வர மாட்டேன்' என்று அசட்டுத்தனமாக எதுவும் செய்யவில்லை.

தன்னைக் காண வந்தவர்கள் தன்னைப் பற்றியும் தன் பக்தன் பற்றியும் கூறுவதை பகவான் அறியாமலா இருப்பார்! அனைத்தையும் அவதானிக்கும் அவர் நரேனின் செய்கை கண்டு சிலிர்த்து நின்றார்.

இது குருவுக்கும் சீடனுக்குமான ஓர் ஆன்மீகப் பரீட்சை, அன்புப் போட்டி. 'நான் புறக்கணிப்பேன்; நீ என்ன செய்வாய் என்று பார்க்கிறேன்' என்பது குருவின் நிலைப்பாடு.

‘சுவாமி, உங்களைப் பற்றி நான் கணித்ததை, கண்டறிந்ததை நீங்களே என்னைப் புறக்கணித்தாலும் நான் மாற்றிக் கொள்ளவே மாட்டேன். ஏனென்றால் உலகில் நேசிக்கத்தக்கவர் நீங்கள் ஒருவரே என்பது என் நிச்சய புத்தி' - இது சீடனின் திட விசுவாசம்.

ஒரு வாரம் ஆனது; நரேனும் ஒவ்வொரு நாளும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரைத் தரிசித்தார் பிரசன்னமாக. இரண்டு வாரம் ஆனது. குருதேவர் பற்றி இரண்டாவது கருத்து நரேனுக்கு வரவே இல்லை. முன்பை விட இப்போது குருதேவரை நரேன் அதிகம் நேசிக்கிறார்.

முடிவில் நான்காம் வாரத்தில், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் தமது வெற்றி வாய்ப்பை இழந்தாரோ! ஆம், அன்று அவர் நரேனுக்காகக் காத்திருந்தார். நரேன் வந்தார். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை வணங்கினார், வென்றார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இடது கையில் அவரது வலது கையை ஏந்தி, தமது வலது கையால் நரேனின் முகவாயைத் தொட்டு, "நரேன், நான் உன்னிடம் ஒரு மாத காலமாக எதுவும் பேசவில்லையே? நான் அவ்வாறு செய்ததால் உனக்கு ஏமாற்றமோ, வருத்தமோ இல்லையா?" என்று கேட்டார் அவரது தலையைக் கோதிக் கொண்டே.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் புறக்கணிப்பை அப்போதுதான் புரிந்து கொண்டவர் போல் நரேன் கைகூப்பி, "ஐயா, என்னால் எப்படி உங்கள் மீது வருத்தப்பட முடியும்? நான் உங்களை நேசிக்கிறேன். அதற்காக நீங்கள் என்னிடம் பேச வேண்டும், பார்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க வேண்டிய அவசியம் இல்லையே?" என்று கேட்டார்.

வெப்பம் வழங்கி மலர்விக்கும் சூரியனுக்குப் பூக்கள் நன்றி தெரிவிக்கிறதா? அதற்காக சூரியன் ஒளியை மறைத்துக் கொள்கிறதா? அதுபோல் நரேன் ஞானசூரியனாக மலர்ந்துள்ளதை பரமஹம்ச மலர் பார்த்து வியந்து நின்றது.

‘தொட்டாற்சிணுங்கி போன்ற உலகமே, இதை உடனடியாக கற்றுக்கொள்' என்று கூறவும் செய்தது.

அன்பை வெளிப்படுத்தாத போதும் அன்பின் ஆழத்தைப் புரிந்து கொண்ட சீடனைக் கண்டு எந்த குருதான் சிலிர்க்க மாட்டார்?

"நரேன், உன்னை நான் சில காலம் கண்டுகொள்ளவில்லை. நீ எவ்வளவு ஆழமாக என்னை நேசிக்கிறாய் என்பதையும் பிறர் புரிந்து கொள்ளவே புறக்கணித்தேன். இதுவும் ஒரு யோகம்தான், புறக்கணிப்பு யோகம்."

"நரேன், உன்னைப் போன்ற ஆன்மீகச் சிம்மம்தான் இது போன்ற புறக்கணிப்பைப் பொறுத்துக் கொள்ள முடியும். இப்படிப்பட்ட உன் மாறாத நிஷ்டைதான் உனக்கு இறைவனைக் காட்டித் தரும்" என்று குருதேவர் அவரை ஆசீர்வதித்தார்.

மனிதகுலமே! ஒரு கணம் இந்தச் சம்பவத்தை நெஞ்சில் ஏற்று. ஒரு சொல், முறைப்பான ஒரு பார்வை, ஒரு புறக்கணிப்பு போதுமே மக்களை நம்பிக்கை இழக்கச் செய்ய! விமர்சிக்க! ஓடி ஒதுங்க! ஒரேடியாக ஒதுக்க!

பரமஹம்சரின் பாராமுகத்திலும் பரம கருணையைக் கண்ட நரேன் என்ற சுவாமி விவேகானந்தரின் நெஞ்சுருதி நானிலம் கற்க வேண்டியது. அன்பு கிட்டாத போதும் மனம் தளராத நம்பிக்கை நரேனுடையது. அது மட்டுமா அவருடையது? நடுப்பகல் சூரியனாக எரித்த போதும் நரேன் நடுங்காமல் நின்றார்.

அடுத்து, பரமஹம்சர் சீடன் மீது முழு நிலவாகக் கருணையைப் பொழிந்த போதும் நிமிர்ந்து நின்றது நரேனின் நெஞ்சம். ஆஹா, எத்தனை பேருக்கு இத்தனை சுகமான வாய்ப்பு கிடைக்கும்! எத்தனை பேருக்குக் கிடைத்தாலும் யார்தான் நரேன் போல் நெஞ்சுரம் காட்ட முடியும்!

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் ஒரு நாள், "நரேன், அன்னை பவதாரிணியின் அருளால் அஷ்டமா சித்திகளும் எனக்குக் கிடைத்துள்ளன. அவற்றை நான் உனக்கு வழங்கப் போகிறேன். சம்மதமா?" என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் வழங்க இருந்த தெய்வீகச் சித்திகளுள் சிறிய ஒன்று கிடைத்தால்கூட இந்த உலகில் எவரையும் பெயர், புகழ், பொருளில் திளைக்க வைத்து விடும். அப்படிப்பட்ட ஒரு திவலை சித்தி பெறுவதற்காக, பெற்று சுகபோகங்களில் மிதப்பதற்காக ஜன்ம ஜன்மாந்தரமாக ஜப தியானங்கள் செய்பவர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள்.

ஆனால் இந்தத் தேர்விலும் நரேன் நிமிர்ந்து நிற்கிறார். ஆழமாகச் சிந்திக்கிறார். அதைப் பார்த்து ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், "என்ன நரேன், உனக்கு சித்திகள் தரட்டுமா?" என்று குருதேவர் அவரைக் கண்டார் அருள் நோக்குடன்.

நரேனோ குருவின் கண்களைக் கண்டு, "குருவே, இந்தச் சித்திகள் எனக்கு இறைதரிசனத்தைக் காட்டுமா?" என்று கேட்டார்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் மெல்ல, "சித்திகள் தெய்வ தரிசனத்தைக் காட்டாது. ஆனால் நீ தெய்வத்தைத் தரிசித்த பிறகு தெய்வக் காரியங்கள் ஆற்றும்போது இந்தச் சித்திகள் உனக்கு அவசியம் தேவைப்படும்" என்றார்.

சரி கொடுங்கள் என்று சொல்ல நரேன் என்ன மானுடனா? சப்தரிஷிகளுள் ஒருவராயிற்றே!

"....அப்படி என்றால் முதலில் நான் இறைதரிசனத்திற்காகப் பாடுபடுகிறேன். அதற்கு முன் இந்த சித்திகள் என்னிடத்தில் வந்தால் நான் இறைவனையும் இறைலட்சியத்தையும் மறந்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறதல்லவா?" என்று கேட்டார். விவேக விசாரணையை ஆனந்தமாகச் செய்யும் விவேகானந்தர் இவ்வாறு கேட்டதில் ஆச்சரியம் என்ன!

குழந்தையின் மழலைச் சொல்லில் மாநிலத்தையே மறக்கும் மாதாவாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் நரேனைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டார். அன்புப் பொழிவிலும் அன்பு வறட்சியிலும் தன் அன்பனாகவே நின்ற நரேனைக் கண்டு மெய்சிலிர்த்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

பரமஹம்சரின் பாராமுகத்திலும் சரி, அருள் முகத்திலும் சரி, அதே பரம கருணையைத் தரிசித்த நரேன் சுவாமி விவேகானந்தர் ஆனது அதிசயம் அல்லவா? அந்த ஆன்மீக அதிசயத்தைக் கண்டு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் நரேனும் அடுத்த பயிற்சிக்காகத் தங்களைத் தயார்படுத்திக் கொண்டார்கள்.... தவம் என்ற பெயரில்.

ஜனவரி 1, ஆங்கிலப் புத்தாண்டில் பலரும் வாழ்த்துக்களைப் பரிமாறிக் கொள்வர். இப்படிப்பட்ட வாழ்த்துக்களில் 90 சதவிகிதம் ஃபார்வேர்ட் செய்யப்படுவதுதான், அதுவும் எந்திர கதியில்.

இது போன்ற வாழ்த்துக்களைப் பலரும் படிப்பதேயில்லை என்று தோன்றுகிறது. ஏன் படிக்க வேண்டும்? எல்லாமே.... எழுதியது யாரோ! இதயத்திலிருந்து வரும் எண்ணங்களோ, ஆசிகளோ, வாழ்த்தோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

புத்தாண்டு போன்ற ஒரு நன்னாளில் நமக்கு யாராவது நல்ல ஆசீர்வாதம் தருவார்களா என்று ஏங்குகிறோம். அந்த ஆசீர்வாதத்தின் மூலம் நாம் அன்றாட வாழ்க்கை முதல் ஆன்மீக வாழ்க்கை வரை செம்மையாக வளர முடியுமா என்று தவிக்கிறோம். அந்தக் குறையை யாராவது நமக்குத் தீர்த்து வைப்பாரா?

நான் இருக்கிறேன் என்று பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் நம் அனைவருக்கும் சிறப்பு ஆசீர்வாதம் தருகிறார், அதுவும் புத்தாண்டு நாளிலேயே.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் ஆசியைப் பெறத்தான் அல்லது சிறிதளவாவது பெற்று வருவதால்தான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் ஜனவரி 1 - இல் ஆனந்தத்தில் திளைக்கிறார்கள். ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் எங்கு ஆசி பொழிந்தாரோ அந்த இடத்தில், மேற்கு வங்காளத்தில் காசிப்பூர் என்ற இடத்தில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் கூடுகிறார்கள்; அவரைத் தரிசிக்கிறார்கள். அருள் பெறுகிறார்கள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அன்று எவ்வாறு பக்தர்களை ஆசீர்வதித்தார்? அவரது ஆசீர்வாதம் எப்படிப்பட்டது? அந்த ஆசி அங்கிருந்த ஒரு சிலருக்கு மட்டுந்தானா? அந்த அருளாசி நமக்கும் கிட்டுமா?

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண பக்தர்கள் லட்சக்கணக்கில் மேற்கு வங்காளத்தில் உள்ள காசிப்பூரில் காத்திருக்கிறார்கள். ஆண்டில் ஒருமுறை அந்தப் பக்தர்கள் இதோ இந்த அருளை ஆசியாகப் பெற்றுச் செல்கிறார்கள்:

'மக்களே, முதலில் ஆண்டவனின் அருளைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். பிறகு உங்கள் வாழ்க்கையில் எதைப் பெற்றாலும் அது நன்றாகவே அமையும். மாறாக, ஆண்டவனின் அருள் இல்லாமல் எதைப் பெற்றாலும் மனிதனுக்கு அது நன்கு அமைவதில்லை. நீங்கள் விரும்பிய எதைப் பெற வேண்டுமானாலும் கடவுளிடம் வேண்டி அவரது அருளால் பெறுங்கள்.'

'முதலில் இறைவன், பிறகு உலகம்' - அதாவது 'முதலில் தெய்வ அருளைப் பெறு; பிறகு உலக காரியங்களில் ஈடுபடு' என்பது ஆன்மீகத்தின் சாரமான ஒரு கருத்து.

மூல முதல்வன் இறைவனாகிய 1 என்ற இலக்கத்தைப் போடுங்கள். பிறகு அந்த ஒன்றுடன் எவ்வளவு பூஜ்யங்கள் சேர்த்தாலும் பூஜ்யங்களுக்கும் மதிப்பு; 1 என்ற இறைவனுக்கும் மகிமை கூடும். அருள் நிறைந்த இந்த ஒரு செய்தியை ஆசியாக ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அகிலத்திற்கு அறிவிக்க ஜனவரி 1-ஆம் தேதியைத் தேர்ந்தெடுத்தாரோ!

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் கல்பதருவாக மாறிய நிகழ்வு

மேற்கு வங்காளத்திலுள்ள காசிப்பூர் தோட்ட வீட்டில் தொண்டைப் புண் சிகிச்சைக்காகத் தங்கியிருந்தார் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர். 1886, ஜனவரி 1. பிற்பகல் 3 மணி. தோட்டத்தில் சற்று உலாவி வர வெளியே வந்தார். ஆங்காங்கிருந்த பக்தர்கள் ஓடி வந்து அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டு வணங்கினர். பிரேமைக் கண்ணீருடன் அவரைத் தரிசித்தனர்.

பிரபல நாடக ஆசிரியரும் தேர்ந்த பக்தருமான கிரீஷ்பாபுவிடம் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்," 'நான் ஓர் அவதாரபுருஷர்', என்று நீ என்னைப் பற்றி எல்லோரிடமும் கூறி வருகிறாயே, அப்படி என்ன அதிசயத்தை என்னிடம் கண்டுவிட்டாய்?" என்று கேட்டார்.

கிரீஷ்பாபு பலவிதமான பாவங்களைச் செய்த பிறகு பகவானிடம் அடைக்கலம் அடைந்தவர்; பாவம் நீங்கப் பெற்று அருள் நிரம்பப் பெற்றவர். அப்படிப்பட்ட கிரீஷ்பாபு குருதேவரின் திருமுன்பு மண்டியிட்டுக் கரம் கூப்பி, "சுவாமி, நான் என்ன கூறுவேன்? ராமாயணம் தொகுத்த வால்மீகியும் மகாபாரதம் யாத்த வியாசருமே யாருடைய பெருமையைக் கூற வார்த்தைகள் அற்றுப் போனார்களோ, அப்படிப்பட்டவரைப் பற்றி நான் என்ன கூற முடியும்?" என்றார் ஆனந்தக் கண்ணீருடன்.

அவ்வாறு கிரீஷ்பாபு கூறியதும் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் பரவசநிலை அடைந்தார். மிகுந்த பக்தியுடன் கூறப்பட்ட இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் குருதேவர் அருள் சொரிய, "நான் இன்னும் கூற என்ன உள்ளது? உங்கள் எல்லோரையும் ஆசீர்வதிக்கிறேன்; நீங்கள் எல்லோரும் ஆன்மீக விழிப்பு பெறுங்கள்" என்று ஆசீர்வதித்தார்.

ஸ்ரீராமரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் விபீஷணனையும் அர்ஜுனனையும் நிமித்தமாகக் கொண்டு எல்லா காலத்து பக்தர்களுக்கும் ஆசீர்வாதமும் அபயமும் வழங்கினர். அருள் வழங்கியபோது ஸ்ரீராமரும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரும் இருந்தது போன்ற அந்த ஆன்மிகப் பெருநிலையில் நிலைத்திருந்துதான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரும் ‘ஆன்மிக விழிப்பு பெறுங்கள்’ என அன்று ஆசீர்வதித்தார்!

'யார் ஸ்ரீராமராகவும் ஸ்ரீகிருஷ்ண ராகவும் அவதரித்தாரோ, அவரே இப்போது ராமகிருஷ்ணராக வந்திருக்கிறார்' என்று ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரே பலமுறை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

அந்த அவதார நினைவூட்டலைத் தூண்டும் வகையில் கிரீஷ்பாபுவின் பக்தி அமைந்திருந்தது. அதனால்தான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் முந்தைய அவதாரங்களில் எவ்வாறு கல்பதருவாக விளங்கி அருளாசி வழங்கினாரோ, அவ்வாறே ராமகிருஷ்ண அவதாரத்திலும் கல்பதருவாக மாறி அருள்புரிந்தார்!

பரவச நிலையில் இருந்தவாறு ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அருளிய இந்தப் புனிதமான வார்த்தைகளைக் கேட்டு, பக்தர்கள் ஆனந்தப் பெருக்குடன் அவர் முன் வீழ்ந்து வணங்கினார்கள்; ஒவ்வொருவரையும் குருதேவர் தொட்டு ஆசீர்வதித்தார்.

குருதேவரது தெய்வீக ஸ்பரிசத்தால் அன்று பக்தர்களின் மனங்களிலிருந்த பல வருடத்து சஞ்சலங்களும் கர்மவினைகளும் நீங்கின. நிறைவேறாத ஆன்மீக ஆவல்கள் அனைத்தும் அவர்களுக்குப் பூர்த்தியாயின. சிலருக்குத் தங்களின் இஷ்டதெய்வ தரிசனங்கள் கிடைத்தன. இறைவன் மட்டுமே சத்தியம் என்று ஒவ்வொருவருக்கும் பெரும் நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

மங்கல வாக்கியம் அல்ல, மந்திர வாக்கியம்

138 ஆண்டுகளுக்கு மேலாகியும், இன்றும் ஒவ்வொரு புத்தாண்டிலும் லட்சக்கணக்கான பக்தர்கள் புத்தாண்டில் பகவான் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடம் ஈர்க்கப்படுவதற்குக் காரணம் என்ன?

நீங்கள் எந்தக் குறையும் இன்றி நன்றாக இருங்கள்- பதினாறும் பெற்று பெருவாழ்வு வாழுங்கள்- வாழ்க வளமுடன் என்றெல்லாம் பலரும் உங்களையும் வாழ்த்தி இருப்பார்கள். அந்த வாழ்த்துச் செய்திகள் எல்லாம் உங்களுக்குப் புரிகின்றன.

ஆனால் ''உங்களுக்கு ஆன்மீக விழிப்புணர்வு ஏற்படட்டும்" என்ற ஆசீர்வாதத்தைப் பெற்றால் என்ன பலன் கிடைக்கும் என்ற கேள்வி பலருக்கும் வருகிறது.

குருதேவர் கல்பதரு ஆசியாக அன்று கூறியது, பக்தர்களின் நன்மைக்கான மங்கள வாக்கியம் மட்டுமல்ல, அது உலகம் முழுவதிலும் உள்ள எல்லா சமயத்தின் பக்தர்களும் நினைந்து நினைந்து உருக வேண்டிய மந்திர வாக்கியமும் ஆகும்.

குருதேவரின் இந்த ஆசியை அனுபவத்தில் புரிந்து கொண்டாலோ அல்லது உணர்வுரீதியான அனுபவம் பெற்றாலோ, குறைந்தபட்சம் நேர்மையாக, எளிமையாக நம்பினால்கூட பெரும் பயன் கிடைக்கும்.

இந்த உலகம் நமக்குக் கற்றுத் தருவதெல்லாம், நாமே உடல், நாமே மனம், நாமே பெரிய ஆள், என்னை விட்டால் வேறு ஆளே இல்லை என்று நம்ப வைத்து நம்மைக் குறுகிய வட்டத்திற்குள் முடக்கி விடுகிறது. நமது உண்மையான இயல்பு தெய்வீகமானது; நாம் ஆன்ம சொரூபீகள். இந்த நமது மெய்யான இயல்பை தெய்வீக புருஷர்கள் நமக்கு நினைவூட்டுகிறார்கள். ஆன்ம அறிவை அள்ளி வழங்குகிறார்கள்.

இந்த ஞானமும் போதமும் நமக்குக் கிடைக்கும்போது நாம் நமது மேலான நிலையை அடைகின்றோம்.

எங்கோ காட்டில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தவன், உண்மையில் தான் காணாமல் போன இளவரசன் என்பதைப் புரிந்து கொண்டு இழந்த தனது ஆட்சியைப் பிடித்த கதைதான் நமக்குள் நடக்கிறது. அந்த தெய்வீக நினைவூட்டலைப் புனிதமான சக்தியுடன் நமக்கு அருளியவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர்.

இருக்கும் சொர்க்கமும் இல்லாத நரகமும்

இப்படி அவதாரங்கள் அபயமளிக்கும் வாக்குறுதிகளைப் பல அருளியிருந்தாலும், தற்கால மனிதன் சென்றதையே எண்ணிச் சோகம் பிடித்துத் திரிகிறான். இருக்கும் சொர்க்கத்தை நழுவ விட்டு இவனாகவே நரகத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறான்.

ஜென் குரு ஒருவர் வாழத் தெரியாதவர்களின் நிலை பற்றி, ‘எப்போதும் யாரிடமாவது தனது குறைகளைக் கூறி அழுவதில் பெரும் திருப்தி காண்பவன் மனிதன்’ என்று கூறுகிறார். தான் அழுவதைப் பிறர் காது கொடுத்துக் கேட்க அவன் பணம்கூடத் தருகிறான். மனோதத்துவ நிபுணர்களிடம் பலர் செல்வது இது போலத்தானோ?

மகாகவி பாரதியார் இப்படிப்பட்ட மனிதர்களைப் பாவி என்று அழைக்கிறார். 'எப்பொழுதும் கவலையிலே இணங்கி நிற்பான் பாவி' என்று வரையறுக்கிறார்.

மன அழுத்தம், மன உளைச்சல், சம்சார பந்தம், பலவீனம், சோகம், மோகம் என்று ஏதோ சில பிரச்னைகள் எல்லோரிடமும் இருக்கவே செய்யும். இவற்றை எதிர்கொள்ள, நிரந்தரத் தீர்வு தர முடியாத வேறொரு சாதாரண மனிதனிடம் செல்வது சரியான பயனளிக்குமா?

மாறாக, அருளாளர்களிடம் மற்றும் அவதாரபுருஷர்களிடம் பக்தி கொண்டு பிரார்த்தனை செய்தால் அவர்கள் நம் சோகங்களை மட்டுமன்றி, அவற்றின் மூல காரணங்களையும் நீக்கி நம்மை உயர் வாழ்க்கை வாழ வைக்கின்றனர்.

நமக்குத் தெய்வீக விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டால்.... விவேகானந்தர் என்ன கூறுகிறார்?

சுவாமி விவேகானந்தர் நம்மிடம் இருக்கும் தடைகளைப் பட்டியலிடுகிறார்: "...‌அளவுக்கதிகமான சோம்பல், அளவை மீறிய பலவீனம், ஆழ்ந்த மனவசியம் -இவை நம் இனத்தின் மீது படிந்துள்ளது. படிந்தவண்ணமே உள்ளது. ஓ தற்கால இந்துக்களே, மனவசியத்தில் இருந்து உங்களை விடுவித்துக் கொள்ளுங்கள். அதற்கான வழி உங்கள் சாஸ்திரங்களில் உள்ளது. அதைப் படியுங்கள்."

'நாம் தெய்வீகமானவர்கள்' என்பதை உணரும்போது தூங்கிக் கொண்டிருக்கின்ற நமது ஆன்மசக்தி விழித்தெழும். அதன் பின் என்ன நடக்கும் என்பதை சுவாமி விவேகானந்தருடைய வார்த்தைகளில் கவனியுங்கள்:

"ஒவ்வொருவருக்கும் அவர்களின் உண்மையான இயல்பைப் போதியுங்கள். உறங்கும் ஆன்மாவை எழுப்புங்கள். அது எவ்வாறு விழித்தெழுகிறது என்பதைப் பாருங்கள். உறங்குகின்ற ஆன்மா மட்டும் விழித்தெழுந்து தன்னுணர்வுடன் செயலில் ஈடுபடுமானால் சக்தி வரும்; பெருமை வரும்; நன்மை வரும்; தூய்மை வரும்; எவையெல்லாம் மேலானதோ அவை அத்தனையும் வரும்." (-சுவாமி விவேகானந்தர் கும்பகோணத்தில் ஆற்றிய உரையிலிருந்து.)

இவ்வாறு சுவாமி விவேகானந்தர் தமது தவத்தாலும் உரைகளாலும் தனிமனிதனுக்கு மட்டுமல்லாமல் நம் நாட்டிற்கே விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்தினார்.

ஏசுபிரானின் சிஷ்யை மேரி தன் சகோதரர் லெஸாரஸை இழந்து மிகுந்த துக்கத்திற்கு உள்ளானார். அவள் ஏசுவிடம் சென்று தன் துயரத்தைக் கொட்டி அழுதாள். தன் சகோதரனை உயிருடன் மீட்டுத் தர வேண்டும் என்று மன்றாடினாள். மேரியின் துயர் கண்டு மனம் உருகிய கருணையே உருவான ஏசுபிரான் லெஸாரஸின் சமாதிக்குச் சென்றார்.

அவரின் உடலுக்கு முன்பு அழுதார். கண்ணீருடன் இரு கைகளையும் நீட்டி 'எழுந்து வா, லெஸாரஸ்' என்றார். உடனே அவர் உயிர் பெற்று எழுந்து வந்தார் என்று பைபிள் கூறுகிறது.

விவேகானந்தரின் வரலாற்றை எழுதிய நோபல் பரிசு பெற்ற ரொமா ரோலா என்ற பிரெஞ்சு அறிஞர், 'அன்று மகான் ஏசு, லெஸாரஸுக்குச் செய்ததுபோல், உறங்கிக் கொண்டிருந்த இந்தியாவைப் பார்த்து சுவாமி விவேகானந்தர், 'பாரதமே! எழுந்திடு, விழித்திடு' என்றார். அதன் பிறகுதான் பாரதம் மெல்ல எழுந்தது. அரசியல் இயக்கங்கள் தோன்ற தேசம் விடுதலை பெற்றது. சுவாமி ரங்கநாதானந்தர் தமது சொற்பொழிவில் இதைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

தலையெழுத்தையே மாற்றுபவர்

பொதுவாக, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், தம்மை இறைவனின் பக்தனாக, தாசனாகக் கருதியவர். அவருக்குப் தம்மைப் பற்றிப் பிறர் கூறும் குரு, பாபா, கர்த்தா ஆகிய வார்த்தைகள் பிடிப்பதில்லை. என்றாலும் அவர் ஒருமுறை தாமே ‘அமி கர்மநாசா’ என்று கூறினார். அதாவது 'நான் கர்மபந்தங்களை வேரறுப்பவன்' என்று பொருள்.

இந்த உத்தரவாதம் பகவத் கீதையில் ‘பக்தனே! உன்னை நான் எல்லா பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன்- ஸர்வ பாபேப்யோ மோக்ஷயிஷ்யாமி’ என்ற ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளின் வங்க மொழியாக்கம் போலுள்ளது.

மேலும், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரை 'கபால மோசனர்' - ‘தலையெழுத்தையே மாற்றி எழுத வல்லவர்’ என்றும் சுவாமி விவேகானந்தர் கூறுகிறார். அப்படிப்பட்டவர் அருளிய ஆசீர்வாதம் நமக்கும் நற்கதியை நிச்சயம் வழங்கும்.

சாரமாக, ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் நமக்கு அளிக்கும் அபய வார்த்தை "மனிதா! நீ உன் கர்மவினைகளைப் பார்க்காதே. கடவுளின் கருணையைப் பார்" என்பதுதான்.

குருதேவரின் இந்த அருளில் திட நம்பிக்கை கொள்ளாது, பலரும் தங்கள் பாவங்களையும் பலவீனங்களையும் பற்றி மட்டுமே எண்ணி மருகுகின்றனர். தாயினும் சாலப் பரிந்தூட்டும் குருதேவரின் அருளிருக்க, நிம்மதியைத் தேடி அங்குமிங்கும் அலைய வேண்டாம்.

தூசி தீயில் விழுந்தால் பொசுங்கும்; அதை நாமே மெனக்கெட்டுக் கண்ணில் விழும்படி வைத்துக் கொண்டால் கலங்கடிக்கும். பாவச்சுமையை மனதில் நாமாகவே தக்கவைத்துக் கொண்டால் பெரும் துன்பம் தரும். பாவச் சுமைகளையும், பாவ நினைவுகளையும், வறுமையையும், பலவீனங்களையும், எவையெல்லாம் உங்களுக்கு மன அழுத்தத்தைத் தருகிறதோ, அவற்றை இந்த கல்பதரு நன்னாளில் பகவானின் திருவடியில் இறக்கி வைத்து விடுங்கள்.

இறைவனின் கருணை முன்பு நம் குற்றங்கள் அனைத்தும், ஆண்டாளம்மா கூறுவது போல ‘தீயினில் தூசு’ ஆகிவிடும்; மகாகவி பாரதி கூறுவது போல ‘பரிதி முன் பனித்துளி’ ஆகிவிடும்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் இன்றும் நம்மிடையே நமக்குத் தம்மையே தரும் கற்பகமாக விளங்குகிறார். அவரது கல்பதரு வாக்குறுதியைப் இறைபக்தி மற்றும் மக்கள் தொண்டின் மூலம் நாம் விரைவில் உணரலாம்.

' ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் என்ற நித்திய கல்பதருவின் அடியில் இளைப்பாற எனக்கும் ஓர் இடத்தை அவரே எனக்குத் தந்துள்ளார்' என்ற நம்பிக்கையில் ஒவ்வொரு பக்தரும் உறுதியுடன் நிற்க வேண்டும்.

'தெய்வம் நமக்குத் துணை பாப்பா -

ஒரு தீங்கு வர மாட்டாது பாப்பா' என்பதே நமக்கு இந்தப் புத்தாண்டுச் செய்தியாக அமையட்டும்.

'உங்கள் அனைவருக்கும் ஆன்மீக விழிப்புணர்வு ஏற்படட்டும்' என்று அன்றைய பக்தர்களிடம் கூறிய ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர், இன்று நம்மிடமும் அதையே கூறி நம்மை ஆசீர்வதிக்க மாட்டாரா என்று ஏங்குவோம்!

அந்த ஏக்கம் ஜென்ம ஜென்மாந்திர மாகத் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும் நம் ஆன்மாவைத் தட்டி எழுப்பும். அந்த இறை ஏக்கம் நமக்கு ஒவ்வொரு நாளும் புதுப்புது ஊக்கத்தைப் பெருக்கும். அந்த ஏக்கமே நமது தொடர் பிரார்த்தனையாக இருக்கட்டும். இந்தப் பயிற்சியிலேயே நம் வாழ்க்கை செம்மை ஆகட்டும்.

சுவாமி விமூர்த்தானந்தர்,

ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடம், தஞ்சாவூர்

வாழ்க்கையின் சாரத்தை எங்களுக்குத் தரும் சாரதாம்மா! உங்களை ஆழ்ந்து தியானிக்க வேண்டும் என்பது எனது பல நாள் ஆசை. இன்று அந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது.

யோகிகள் தங்களைத் தியானிக்கிறார்கள். அன்றைய முனிவர்களும் இன்றைய துறவிகளும் உங்களது கடைக்கண் பார்வைக்காகக் கடுந்தவம் புரிகிறார்கள். ஆனால் வேலைப் பளுவும் பல விதமான இன்னல்களும், தாபமும் தளர்ச்சியும், மோகமும் முதிர்வில்லாத அறிவும் கொண்டுள்ள நான் தங்களைத் தியானிக்க ஆசைப்படுகிறேன்.

அகிலம் ஈன்ற தூய அன்னையே, உங்களையே நம்பியுள்ள நான் உங்கள் குழந்தை அல்லவா! இந்தப் பிள்ளைப்பூச்சியையும் தங்கள் திருமடியில் ஏந்திக்கொள்ளுங்கள்.

தாயே, உங்களது திருமுகத்தைக் காண்கின்றேன். மதுரமான குரலில் என்னை அந்தத் திருமுகம் ‘வா, குழந்தாய் வா’ என்று அழைப்பதைக் கேட்கிறேன். தெய்விக மலரான தங்களது கருணையைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, தங்கள் அன்பைச் சுவைக்கும்போது நானும் ஒரு வேலைக்காரத் தேனீ என்பதை உணர்கிறேன். நீங்கள் ராணித் தேனீயாக இருந்து உங்கள் தலைமையின் கீழ் வேலைக்காரத் தேனீயாக இருப்பது ஸ்ரீராமகிருஷ்ணர் அடியேனுக்கு அருளிய சொர்க்க நிலை அல்லவா!

உண்பதும் உறங்குவதும் உணர்வின்றித் திரிவதும் என்ற இந்த உலகியல் வாழ்வு எனக்குப் போதும். ‘போதும் இங்கு மாந்தர் வாழும் பொய்மை வாழ்க்கையெல்லாம்’ என்று மகாகவி பாரதியார் பாடியது மெல்ல மெல்ல எனக்குப் புரிகிறது.

நான் இதுவரை உலகக் கடமை என்று எங்கெங்கோ சுற்றிச் சோர்ந்துவிட்டேன் தாயே. என்னை என்றும் உங்கள் பக்கத்தில் அல்ல, உங்கள் அகத்திலேயே வைத்திருங்கள்.

குழப்பங்கள் எனக்கு வரும்போது, ‘என்னை நீ ஏன் படைத்தாய் அம்மா?’ என்று புலம்புகிறேன்.

தங்கள் திருக்கடாக்ஷம் என் மீது பட்டாலோ, ‘நீங்கள் என்னை ஏன் படைத்துள்ளீர்கள்? அதன் உயர்ந்த நோக்கம் என்ன? நான் என்ன செய்ய முடியும்? என்ன செய்ய வேண்டும்?’ போன்ற உயர்ந்த உண்மைகள் எனக்கு விளங்குகின்றன.

சாரதாம்மா, ‘ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரிடத்தில் நான் வந்தவுடன் என் அகத்தில் ஓர் அமுதகலசம் வைக்கப்பட்டது’ என்று நீங்கள் கூறினீர்கள். அம்மா, அந்த அமுதகலசத்திலிருந்து ஒரு துளியாவது எனக்கும் தந்தருளுங்கள்.

தாயே, பொருட்பற்று சார்ந்த வாழ்க்கை எனக்குப் போதுமம்மா. உங்கள் அருள் நிறைந்த வாழ்க்கையை எனக்கும் அருளுங்கள். உங்கள் திருக்கண்கள் காட்டும் வழிகாட்டுதலுக்காக நான் கண் விழித்துக் காத்திருக்க அருள மாட்டீர்களா? உங்கள் வழிகாட்டுதலின்படி எனது வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு கணமும் செல்ல எனக்கு அருளக் கூடாதா தாயே?

ஓய்வின்றி உயர்ந்த லட்சியத்துடன் வேலை செய்வதும், தொய்வின்றித் தெய்வத்தின் இணக்கத்துடன் வாழ்வதும்தான் உங்கள் வாழ்க்கையின் சாரம் என்று நீங்கள் உபதேசிக்கும் இந்த உத்தம நிலையை எனக்கும் வழங்குங்கள்.

ஸ்ரீசாரதைத் தாயே! சந்திரனைக் கண்டும் அதிலும் களங்கம் காணாதவர் நீங்கள். உங்களைச் சுற்றிலும் பணப் பைத்தியங்களும் குழப்பவாதிகளும் உங்கள் குடும்ப அங்கத்தினர்களாக இருந்தபோதும் அவர்களிடத்திலும் குற்றம் காணாதவர் நீங்கள். ஆனால் நானோ ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஓராயிரம் குற்றங்களைக் காண்கிறேன். பிறர் குற்றம் பற்றிப் பேசவும் செய்கிறேன். அந்த நிலை மாற்றிக் குற்றம் காணாத குணத்தை எனக்கும் அருளுங்கள்.

ஸ்ரீசாரதைத் தாயே, இளம்வயதில் நீங்கள் அதிகாலையில் பிரம்ம முகூர்த்தத்தில் ஸ்நானத்திற்குச் செல்லும்போது அஷ்டதேவியர்கள் உங்களுக்கு முன்னும் பின்னும் சென்றார்களே.... இனி ஒரு முறை அவ்வாறு நீங்கள் செல்வதற்கு முன் அந்த வீதியைச் சுத்தம் செய்யும் கைங்கரியத்தை எனக்கு அருள்வீர்களா?

எங்கு எப்படியோ அங்கு அப்படி! யாருக்கு எப்படியோ அவருக்கு அப்படி! எப்போது எப்படியோ, அப்போது அப்படி! என்று குருதேவர் உங்களுக்குச் செயல்முறை ஞானம் வழங்கினார். அந்தச் செயல்முறை, அத்திறமை எனக்கில்லை. ஆகவே என்னை உங்கள் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு என்னை வழிநடத்தவும்.

அதனால் நான் விரைவில் நல்ல மனிதப் பிறவி என்ற ஆசியை உங்களிடமிருந்து பெறுவேன்.

யாருக்கு எது தேவையோ, அதைத் தரும் பக்குவத்தை, தைரியத்தை, அறிவாற்றலை எனக்குத் தந்தருளுங்கள்.

என்னைச் சுற்றியுள்ளவர்கள் ஒவ்வொரு நேரத்தில் ஒவ்வொரு விதமாக நடந்துகொண்டாலும் நான் பொறுப்புள்ளவராகத் திகழ்ந்து என் கடமையைச் சீராகவும் சிறப்பாகவும் செய்திட எனக்கு வலிமையைத் தாருங்கள்.

ஸ்ரீசாரதைத் தாயே! காட்டின் நடுவே கொள்ளைக்காரன் உங்களைக் கண்டான். உங்களுடன் வந்திருந்தவர்கள் உங்களைத் தனியே விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டார்கள். அப்போது நீங்கள் அந்தக் கொள்ளைக்காரனிடம் உங்களது மதுரமான குரலில் அவனது மகளாக, ‘அப்பா, நீங்கள் வந்துவிட்டதால் எனக்குப் பயம் எல்லாம் போய்விட்டது’ என்று கூறினீர்கள். உங்களது அன்பை உணர்ந்த கொடூரமான அந்தக் கொள்ளைக்காரன் எப்படி உங்களுக்கு அப்பாவானார்.... ஆச்சரியம் தூய அன்னையே.

ஸ்ரீசாரதைத் தாயே! என்னைச் சுற்றிலும் பல கொள்ளையர்கள் உண்டு. என் பக்தி, என் புத்தி, என் கவனம், என் நேரம், என் திறமை போன்றவற்றைப் பறித்துச் செல்லும் கொள்ளையர்கள் பலரும் இருக்கிறார்கள். பல சங்கடங்களும் சோதனைகளும் இன்னல்களும் துன்பங்களும் வருகின்றன.

நீங்கள் கொள்ளையனை அன்புக் கள்வன் ஆக்கியதுபோல், என் பிரச்சினைகளைச் சவால்களாகப் பார்க்கும் சாமர்த்தியத்தை எனக்கும் தந்தருளுங்கள்.

ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் மகிமையை முற்றிலும் உணர்ந்த சாரதாம்மா, எனது வாழ்க்கைப் படகு ஏதோ தன் போக்கில் திசை மாறிப் போய்க்கொண்டிருக்க, என் மனம் எனும் பாய்மரத்தை விரித்துக்கொண்டேன். தங்கள் அருள் எனும் அன்புக்காற்று புத்துணர்வாக எனக்குள் புகுந்துள்ளது.

இனி ஸ்ரீராமகிருஷ்ண அருளில் தோய்ந்த அந்தப் புதுப்பிறவியை வாழ்வதற்கு உங்களது ஆசீர்வாதத்தை என்றும் நாடுகிறேன்.

ஆகவே, நாங்கள் இனி வாழும் ஒவ்வொரு கணமும் இகத்திலும் பரத்திலும் எங்களுக்கு வழிகாட்டுங்கள். எங்களது வழியில் உள்ள தடைகளை நீக்குங்கள் என்று உங்களையே சரணடைகின்றோம்.

ஓம் ஐம் ஹ்ரீம் சர்வதேவ தேவீ ஸ்வரூபிண்யை ஸ்ரீசாரதா தேவ்யை நம:

ஓம் சாந்தி: சாந்தி: சாந்தி: